كلك خيال انگيز

مشاهداتی از تاریخ معاصر

2011-03-07T22:04:00.002-08:00

دوست خوبم، پیمان، چند روز پیش درباره مشاهداتی که از شرایط ایران دارد با من گفت. مشاهدات جالبیسات و تشویقش کردم که درباره اشان به تفصیل بنویسد تا دیگران نیز استفاده کنند.

بحث کلی درباره بازداشت رهبران جنبش، میرحسین و کروبی بود.

مشاهده اول: بازداشت رهبران و پیروزی جنبش ها در نبود رهبران قبلا دو بار در تاریخ معاصر تکرار شده است. مورد اول آفریقای جنوبی است که رژیم آپارتاید با ماندلا در زندان وارد معامله می شود. ماندلا در مرحله اول خواسته های آنا را نمی پذیرد ومی گوید که به زندان برمی گردم ولی در نهایت با گرفتن امتیازات بیشتر بیرون می آید و .... تجربه دوم شوروی در زمان فروپاشی است که قبل از فروپاشی، نیروهای امنیتی ک گ ب گورباچف را دستگیر می کنند و به یک خانه امن می برند ولی بعد از مدتی و با ادامه اعتراضات گروباچف از حبس به میان تظاهر کنندگان فرستاده می شود تا ایشان را به آرامش دعوت نماید و ....

مشاهده دوم: تمامی جنبش های موفق یک میدان دارند که توسط انقلابیون فتح می شود و انقلاب از آنجا به دیگر نقاط شهر سرایت می کند. در زمان مشروطه انقلابیونی که به تهران آمدند در پارک شهر جمع شدند. در مصر میدان تحریر را فتح کردند. در فروپاشی شوروی، میدان جلوی مجلس دوما و .... (مثالهای دیگه هم بود که به یاد نمی آورم.)

به نظر من هم مشاهدات جالبی است و شاید کمک کنه برای پیروزی.

پنل مصر

2011-02-08T19:07:00.003-08:00

پنل تحلیل مسائل مصر تشکیل شد. دو تا دانشجوی پی اچ دی و یک استاد تاریخ درباره حال و آینده مصر صحبت کردند و در نهایت حدود ۳۰ دقیقه هم سوال و جواب بود.

چند روز پیش بی بی سی مصاحبه ای کرد با کمال الحلباوی، یکی از اعضای ارشد اخوان المسلمین داشت. سوال من مربوط به این مصاحبه بود. من اشاره ای داشتم به حوادثی که در ایران اتفاق افتاده و این مصاحبه بی بی سی که در آن این برادر مسلمان چشم بر فجایع ایران می بندد و آنرا مورد تایید قرار می دهد. پرسیدم وقتی من این مواضع را می بینم پیش خودم فرض می کنم که اگر حکومت آینده مصر به دست اخوان المسلمین بیافتد آنگاه مصر یکی از همپیمانان نظام دیکتاتوری حاکم بر ایران خواهد بود. این چشمپوشی های اخوان المسلمین بر روی تضعییع حقوق بشر در ایران سبب می شود که درباره آینده مصر و منطقه در دست آنان نگران باشیم.

یکی از پنلیستها در پاسخ به این سوال گفت که چندی پیش یکی از مدارک اخوان المسلمین به بیرون درج کرد که در آن اهداف ایشان پس از رسیدن به قدرت ذکر شده بود. چند تن از این اهداف به شرح زیر است:

۱- شورایی که همه مصوبات مجلس را برای مطابقت با شرع کنترل می کند و آخرین تصمیم را درباره مصوب شدن می گیرد (به صورت ضمنی مثل شورای نگهبان قانون اساسی در نظام جمهوری اسلامی).
۲- غیر مسلمان حق کاندیداتوری برای ریاست جمهوری را ندارد (۱۵٪ جمعیت مصر غیر مسلمان هستند).
۳- غیرمسلمان حق قضاوت ندارد.
۴- مردهای تنها حق قضاوت دارند.

در ضد استبدادی بودن جنبش مصر شکی نیست.
همینطور در ضد استبدادی بودن انقلاب ۱۳۵۷.

انقلاب اسلامی، همانطور که انقلابیون آن روزها چون کروبی و هاشمی می گویند نتوانسته استبداد را ریشه کن کند و نظام ایران بعد از ۳۲ سال هنوز مبتلا به خودکامگی است.

عده ای در این میان جنبش مصر را به انقلاب اسلامی تشبیه کرده اند و بعضی به جنبش سبز.

از طرفی احمد صدری در برنامه پرگار گفت ایران از نظر تجربه تاریخی در منطقه جلوتر است چون کشورهایی نظیر ترکیه (و حالا مصر) تجربه نظام اسلامی را نداشته اند و روزی ممکن است آنرا به عنوان گزینه ای برگزینند ولی ایران یکبار تجربه آنرا دارد و با خروجی که در این ۳۲ سال می بینیم چنانچه یکبار دیکر فرصتی برای مردم پیش بیاید اکثریت به نظام اسلامی رای نخواهند داد.

....

مصر، اسراییل و جمهوری اسلامی

2011-02-03T23:08:00.003-08:00

جنبش ضد دیکتاتوری مردم مصر، ۲ گروه را عصبانی کرده است:
۱- اسراییلی که از سال ۱۹۷۹ با مصر قرارداد صلح امضا کرده و به واسطه آن خیالش از مرزهای غربی اش راحت است و از شرق نوار غزه را کنترل می کند.
۲- جمهوری اسلامی که این روزها با هزار و یک توجیه، طرفدار دموکراسی شده است و حرکت ضد دیکتاتوری مردم مصر را به انقلاب اسلامی سال ۵۷ ربط می دهد. کاملا خودشان را به بی خیالی زده اند و فراموش کرده اند که ۱ سال پیش چه کسانی با چوب و چماق بر سر مردم معترض می کوفتند و خبرنگاران را بازداشت می کردند.

همین علی لاریجانی فراموش کرده که یکسال پیش با همین دیکتاتوری که امروز با شتر به دنبال مردم افتاده دیدار کرد و بسیار هم از این دیدار مسرور بود.

امروز با عزیزی صحبت از چپهای تند و تیز و مجاهدین خلق بود. می گفت: اینان با هزار تبصره و شرط می خواهند باورهای خود را رد فضای کنونی عملیاتی کنند. جمهوری اسلامی هم با هزار رنگ و لعاب سعی دارد اشتباهات و کج راه های رفته را توجیه کند و بیابان تاریکی که امروز در آن سیر می کند را چون گلستانی تشبیه و تعریف کند. تاریخ نشان داده و می دهد که این تفکرات همریشه چقدر موفق بوده و هستند.

دو تا مطلب کوتاه

2011-01-30T23:27:00.003-08:00

به دو نکته کوتاه در این هفته برخورد کردم:

۱- سایت الجزیره اسناد زیادی را در رابطه با مسائل فلسطین و اسراییل منتشر کرده است. این اسناد در مجموع نشان از همکاری دولت خودگردان با نیروهای اسراییلی و سازمانهای امنیتی آمریکا و بریتانیا برای حذف حماس دارد. این اسناد تماما به ضرر دولت خودگردان محمود عباس است و موضع آنها در مذاکرات صلح پیش روی را بسیار تضعیف می کند.

واکنش عباس به انتشار این اسناد چیزی شبیه واکنش جمهوری اسلامی به اسناد ویکی لیکس بود. عباس گفت تمامی این مذاکرات و صحبتها با آگاهی برادران مسلمان ما (اشاره به کشورهای عربی منطقه) انجام شده است و ....
تحلیلگران معتقدند این مدارک با هدف تضعیف موضع دولت موقت (موقعیت داخلی و خارجی آن) و ابتر کردن مذاکرات صلح منتشر شده است.
این هفته با معرفی یکی از دوستان فیلم کارلوس را نگاه کردم که در آنجا نیز کارلوس و نیروهای تحت رهبریش به عنوان شاخه نظامی گروهای انقلابی عرب فعالیت می کنند. قسمتی از فیلم مربوط به ماجرای سخنرانی یاسر عرفات در سازمان ملل است (سال ۱۹۷۴). گروههای مخالف عرفات با طراحی عملیاتهای تروریستی از قبیل پرتاب موشک به هواپیمای عرفات سعی داشتند که موضع یاسر عرفات را در مذاکرات صلح تضعیف کنند.
مقایسه کردم که بعد از ۳۷ سال چقدر روشهای تخریب متفاوت است و با نگاهی دقیق ماهیت قدرت امروز را بهتر میشه درک کرد. سالهاست که فقط شنیده ایم که قدرت در دنیای امروز دانش است و ... برای من این بهترین مقایسه بود که منجر به تایید گزاره دانش و قدرت می شود.

۲- یک سوال چند روزه که ذهنم را به خود مشغول کرده است. وقتی فیلمها و عکسهای منتشر شده از تظاهرات مردم مصر و تونس را با تظاهرات جنبش سبز در ایران مقایسه کردم یک نکته مبهمی برام وجود داشت. چرا در فیلم ها و ویدیوهای منتشر شده از مصر و تونس مردم چهره های خود را نمی پوشانند ولی بسیاری در تظاهراتهای ایران چهره خود را می پوشانند. به نظرم، تظاهرات کنندگان جنبش سبز به نوعی برتری و قدرت سیستم امنیتی را با ابن عمل پذیرفته اند. البته این فقط یک حس است ولی دنبال جواب این سوال خواهم گشت.

کجایید ای سبکبالان عاشق

2010-03-19T20:46:00.003-07:00

امسال سبزی بهار تازه نیست. ۹ ماه است که سبزیم و شکفته ایم. بزرمان را توفان حادثه های تلخ و شیرین با خود به هر کجا که برد از آن گلی رویید. در گلزار شهدا، پشت دیوارهای اوین و کهریزک، خیابانهای شهرهامان و ... گل هایی که بر روی برگشان با خون دل نوشته اند، زنده باد آزادی. گلهایی که ریشه شان در خاک آگاهی و دانش است و باران ایثار آبیاریشان می کند. عطرشان عالمی را مست کرده و طراوتشان به راهمان نشاط و به اراده مان ثبات می بخشد.

آفات روزگار گرچه برای نابودی گلستانمان تمام همت خود را به کار بستند ولی نتوانستند باغمان را بخشکانند. نتوانستند امید را از دلهامان چون رایی که دزدیدند، بدزدند. این امید در چشمان مادر ندا بود وقتی به دیدار تاجزاده رفت. در چشمان مادر سهراب بود وقتی به دیدار بهزاد نبوی رفت و همینطور که جسته و گریخته اخبار خانواده شهدای جنبش سبز می آید، همه ایشان چون کوهی استوار که در سینه آتش غم از دست رفته دارد، امیدوار، به روزی می اندیشند که دستهای پیدا و پنهانی که جان جگر گوشه شان را گرفت در دادگاهی صالح محاکمه شوند. در برابر این استواری هر انسانی سر تعظیم فرو می آورد و فرا رسیدن بهار را به این صاحبان به حق و راستین سبزی تبریک و تهنیت می گوید.

امروز گرچه احمد زیدآبادی، احمد قابل، محمد نوری زاد، مسعود باستانی، شیوا نظرآهاری، سید علیرضا بهشتی شیرازی، هنگامه شهیدی، فیض الله عرب سرخی، بهاره هدایت و دیگر آزادگان دربند در کنار خانواده شان نیستند، ولی ای عزیزان بدانید که امسال دلهای هزاران ایرانی با خانواده های شماست و در کنار آنان با مرام خود «یا مقلب القلوب» را زمزمه می کنند. فرا رسیدن فصل سبز بر تمام اسرای سبز اندیش و خانواده های مقاوم و صبورشان مبارک باد که به مبارزه و مقاومت معنی تازه بخشیدند. شما سبزترین عضو این جنبش فرخنده هستید و کینه حاکمیت کژ اندیش از همین واقعیت نشئت می گیرد.

و سخن آخر را با صاحب هستی سبز می خوانم. که من چه گویم چون تو می دانی نهان. ربی، بهار آمده است آری بهار آمده ولی برای آن زمستانها که گذشت، برای آن نامروتی ها که دیدیم، برای آن تلخیها که چشیدیم، برای آن عزیزان که رفتند، نامی، هیچ نامی نیست. برای مادران گریان، برای پدران بی قرار، برای برادران شکسته، برای خواهران به ماتم نشسته، هیچ غمخواری نیست؟ به روی لابه ما پس کی دری بگشایی؟ امید بسته دل را تو کی به کام رسانی؟

الهی از کرم همین چشم داریم و از لطف تو همین گوش داریم،
بیامرز ما را که بس آلوده ایم بکرد خویش،
بس درمانده ایم بوقت خویش،
بس مغروریم به پندار خویش،
بس محبوبیم در سزای خویش،
دست گیر ما را به فضل خویش،
باز خوان ما را بکرم خویش،
بارده ما را به احسان خویش،

الهی بهر صفت که هستم بر خواست تو موقوفــم،
بهر نام که مرا خوانند به بندگی تو معروفم،
تا جان دارم رخت از ین کوی بر ندارم،
او که تو آن اویی بهشت او را بنده است،
او که تو در زندگانی اویی جاوید زنده است،

الهي! دانايي ده که از راه نيفتيم و بينايي ده كه در چاه نيفتيم.
الهي! دستمان گير كه دست آويز نداريم و عذرمان پذير كه پاي گريز نداريم.
الهي! نگاه دار تا پشيمان نشويم و به راه آر كه سرگردان نشويم.

الهی یافت جستن، زندگانیست
و جوینده نا یافتن، زندانیست
و چندان که میان آن و این معانیست، یگانگی ترا نشانیست
و هر چه نه بتو باقیست، فانیست*

*قسمتی از مناجاتنامه خواجه عبدالله انصاری

نور المستوحشین فی الظلم

2010-03-07T11:26:00.000-08:00

دیروز مراسم دعای کمیل ماهانه ای بود که تقریبا یک سالی هست با عده ای از دوستان دانشگاه برگزار می کنیم. اول با ۴ نفر شروع کردیم و بعد از یک سال حدودا ۷-۸ نفر هستیم.

دعا کمیل ابعاد عرفانی گوناگونی دارد ولی بعضی معانی آن را به دلیل تجربیات شخصی خیلی دلنشینتر میابیم. برای من از آن دست است وقتی خداوند را «نور المستوحشین فی الظلم» می خواند. در اینجا موی راست شده را بر اندام خود می بینم و برایم ایمان معنی ای دوباره می یابد....

این سلسله از افکار را دنبال کردم و رسیدم به آنجا که برون از چهارچوب فلسفه و منطق که محتاطانه سخن گفتن را توصیه می کنند، ایمان راهی ایست برای آسوده تر زیستن در این دنیا. با ایمان خطی بین مبدا و مقصد می کشی و می دانی که مسیر چیست. با ایمان ذهن پرسشگر را آرام می کنی و افسانه پردازی را ترک می گویی.

همه افسانه ها به یک میزان با ارزش هستند و در نهایت اگر بپذیریم که در برابر دیدگان منتقد عقل و منطق افسانه هامان در بسیاری موارد بی پاسخ می ماند، پس چه خوش که افسانه ای را برای باور برگزینیم که دل با آن خوش است.

در افسانه من در تاریکترین و ترسناکترین لحظات زندگی تنها نیستی و نوری تو را هدایت می کند. شرط باور افسانه من این است که از هیچ چیز جز صاحب نور نهراسی که ترک آن شرک بر صاحب نور و نشانه ناباوری تو است. افسانه ایست بس ظریف که زندگی کردن را آسانتر کرده است.

ولی در دنیای افسانه ها از من نپرس که واقعیت چیست؟ اگر قطعیتی وجود داشت دیگر چرا افسانه؟ ....

و با هر کدام از ما افسانه ای تازه می روید. افسانه ای که من در زندگی خود با اعمال و رفتارم می نویسم از افسانه پدر و مادرم، دوستان و همراهان و همکارانم نشئت گرفته و در وجود من با رنگی دیگر، با لهجه ای تازه و با کلماتی از جنس دلم تجلی می کند.... افسانه مرا خواهند خواند و با آن داستانی تازه به رنگ بوی روزگار خود خواهند سرود و .... صحنه پیوسته بجاست، خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

به طاقتی که ندارم کدام بار کشم

2010-02-23T19:11:00.001-08:00

أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِي الْقُبُورِ / وَحُصِّلَ مَا فِي الصُّدُورِ
مگر نمى‏داند كه چون آنچه در گورهاست بيرون ريخته گردد / و آنچه در سينه‏هاست فاش شود

العاديات (آیات ۹ و ۱۰)

کاش هر لحظه زندگی کسی این دو آیه را برام تکرار کنه. تا یادم نرود که خاک بی ارزش پذیرای وجودم با تمام پستی و جلالش خواهد بود. تا یادم نرود در دل چرک انبار نکنم. تا یادم نرود که روزی در آنسوی آستانه، همانسویی که شاملو گفت هیچ نیست، داوری بی ردای شوم قاضیان نشسته و تمام ریاکاری ها و بد دلی هایم را آشکار می کند. حتی لحظه ای باورش هم ترسناک است. می شکند پشت غرور و جبروتت را. می شکند تمام منیتت را. منیتی که با زبان برای خود ساختم و با قلم برای خود نوشتم ... روزی همه و همه به بانگ صور فرو می ریزد. خوشا آنان که دل و زبان و قلم را هیچوقت از هم جدا نکردند.

تاجزاده از قفس نپرید

2009-12-15T18:17:00.004-08:00

تاجزاده در قفس ماند تا بگوید آزادی بیرون این قفس نیز وجود ندارد. مصطفی تاجزاده از خود دفاع نکرد تا شریک جرم تمسخر قضای اسلامی نباشد. در محکمه ای که تنها چیزی که معنا ندارد عدالت است. دادگاهی که برای اتهام زدن علنی ولی برای دفاع متهم از خود غیر علنی برگزار می شود.

در میان همه خواسته های مطرح شده از سوی رهبران جنبش سبز، این خواسته یعنی جای «استقلال قوه قضاییه و سیاسی برخورد نکردن آن در مقوله عدالت» خالی بود که امروز تاجزاده سبز اندیش آنرا مطرح کرد.

این رفتار تاجزاده دو پیام مهم به همراه داشت. اول آنکه با این رفتار او نشان داد که همچنان بر اصلاحات همچون گذشته تاکید دارد و همانگونه که پیش از این جریانات نیز به بهانه های مختلف گفت و نوشت «تا وقتی که آیت الله احمد جنتی در دادگاه به شکایت تاجزاده پاسخ ندهد در هیچ دادگاهی از خود دفاع نخواهد کرد». این نشان می دهد که اوضاع سیاسی جدید و بحرانهای اخیر باعث نشده که مصطفی تاجزاده از اصلاحات اندکی عدول یا عبور نماید. زندان و فشار سیاسی او را تند و آوانگارد نکرده و از طرفی برای رهایی از بند اصول خود را زیر پا نمی گذارد.

دومین پیام این حرکت که مستقیما متوجه حاکیمت است این است که باید از میان راهکارهای موجود گزینه ای را که قبلا بکار نبسته بکار گیرد و یکی از کیسه ذخایر سرکوب خود را برای کنترل بحران جدید خرج نماید. اگر نگاهی به روش های حکومت برای کنترل بحران زندانیان سیاسی بیاندازیم به روشنی متوجه هزینه جدیدی که باید پرداخت کنند می شویم.

در موارد قبلی، عده ای از فعالان بعد از محاکمه در دادگاه بدوی به حبس های سنگین متهم شدند. از این دسته تعدادی در حالیکه شمشیرها داموکلس رجعت مجدد به زندان بالای سرشان است با وثیقه های چند صد میلیون تومانی آزاد شدند. این عده معمولا پس از خروج از زندان به حاشیه می روند و حکومت با اهداء آزادی به ایشان هزینه زندانی بودنشان را دیگر پرداخت نمی کند و به خواسته خود که همان سکوت ایشان (هرچند موقت) است نیز می رسد. در این میان یکی بهزاد نبوی می شود و این دور را بهم می زند پس حکومت دوباره کلی هزینه می کند تا او را به زندان بازگرداند تا چاره ای نو بیاندیشد. چاره نو همان روشی جدید است که باید هزینه کند. از یاد نبریم که بودن این همه فعال سیاسی در زندان خود نشانگر بحرانی بودن شرایط حکومت است و این خود هزینه ای ثابت دارد که حکومت روز به روز می پردازد. با آزاد کردن یک زندانی و سکوت او هزینه روزانه برای حکومت کم می شود. در مورد بهزاد نبوی هزینه ای که حاکمیت از بیرون بودن ایشان پرداخت می کرد بیشتر از زندانی بودنش است ولی باز هم نه در بلند مدت.

اکنون تاجزاده سوال جدیدی را روبروی حاکمیت گذاشته که نیاز به یک راهکار جدید و هزینه ای تازه دارد. مصطفی تاجزاده را پس از دفاع نکردن از خود در دادگاه نمی توان با هیچیک از روش های قبلی و با همان هزینه ها محاکمه کرد (حتی حکم سنگین و آزاد نکردن تا دادگاه تجدید نظر نیز که برای افرادی چون احمد زید آبادی نیز به کار بسته اند دیگر بسنده نمی کند). زندانی هزینه بیشتری پرداخت می کند و منطقا حکومت نیز هزینه بسیار گزافتری پرداخت خواهد کرد و این حاکمیت را یک قدم به رویارویی با بحران سرکوب نزدیکتر می کند. آنروز که کفگیر سرکوب ها و روش های کنترلی (چه در زندان و چه بیرون آن) به ته دیگش بخورد چه؟

برای تاجزاده و تمامی عزیزانی که در راه آزادی و عدالت هزینه پرداخت می کنند از درگاه خداوند استقامت مستدعی هستیم و بدانند مردم ایران این از خودگذشتگی ایشان را فراموش نخواهد کرد.

۱۶ آذر سبز

2009-12-13T16:27:00.004-08:00

متن زیر را برای روزنامه دانشگاه نوشته بودم ولی متاسفانه بدلیل کم لطفی دوستان ترجمه نشد و از موضوعیت خارج شد. امیدوارم که سال دیگه توفیق داشته باشیم که در روز دانشجو سهم کوچک خود را ادا کنیم و فقط جزء آندسته ای که حرف ارزانتر از مفت می زنند نباشیم.

------------------------

شانزدهم آذر ماه به مناسبت شهادت سه دانشجوی دانشکده فنی در سال ۱۳۳۲ به عنوان روز دانشجو نامگذاری شده است. در مرداد ماه ۱۳۳۲ سی آی ای با همکاری عده ای از فرماندهان ارتش ایران کودتایی را برای سرنگونی دولت مردمی و محبوب محمد مصدق ترتیب داد. این کودتا که ثمره آن ۲۵ سال دیکتاتوری شاه سابق ایران بود، خشم بسیاری را در دل ایرانیان بویژه قشر روشنفکر و دانشگاهی نسبت به سیاست های دولت آمریکا شکل داد. در آبان ماه همان سال اعلام شد که نیکسون، معاون رییس جمهور وقت آمریکا، آیزن هاور، به ایران می آید و این فرصت بسیار خوبی بود تا دانشجویان، این آزادی خواهان همیشگی تاریخ ایران، اعتراض خود را به گوش جهانیان برسانند. در ۱۴ آذر ماه فرمانده نظامی کودتا، ارتشبد زاهدی، سرگیری روابط دیپلماتیک با انگلستان را اعلام کرد و این بر خشم و کینه دانشجویان افزود. لذا از همان روز اعتراضات دانشجویی در نقاط مختلف دانشگاه شروع شد و پشتبند آن نیروهای امنیتی وارد فضای دانشگاه شدند تا این اعتراضات را خاموش کنند. در روز ۱۶ آذر که اعتراضات به اوج خود رسیده بود، نیروهای سرکوب گر دستور آتش دادند. سه قطره خون بر دامن آذر تاریخ ایران چکید و نامش روز دانشجو شد. دو روز بعد نیکسون در همان دانشگاه دکترای افتخاری دریافت کرد.

امسال روز دانشجو شباهت زیادی به روز شروع واقعه در ۵۶ سال پیش دارد. هر دوی آنها اولین شانزدهم آذر ماهی هستند که مردم ایران پس از یک کودتای نظامی تجربه می کنند. آذر امسال نیز در حالی از راه می رسد که در خرداد ماه ۱۳۸۸س‍پاه پاسداران انقلاب اسلامی و نهادهای ذیربط آن برای تثبیت دولتی مظنون به تقلب انتخاباتی، کودتایی نظامی را ترتیب دادند که اینبار به دلیل سیاست خارجی نگاه به شرق حکومت ایران با حمایت پشت پرده روسیه انجام شد.

دیگر شباهتی که در آذر ماههای ۱۳۳۲ و ۱۳۸۸ می بینیم ادبیات سردمداران کودتاها می باشد. کودتای اول که توسط یک حکومت لاییک و با شعار "جاوید شاه" صورت گرفته است پس از خونریزی از رادیو اعلام می کند که "عده‌اي از دانشجويان در کلاسهاي درس نشسته بودند و به پليس چهره خشني نشان مي‌دادند و پليس را مسخره مي‌کردند و اين باعث شده که پليس به واکنش بيفتد. پليس قصد زدن دانشجويان را نداشت ولي دانشجويان به پليس حمله کردند و مي‌خواستند اسلحه‌شان را بگيرند. پليس در قالب دفاع اين کار را کرده و قصدش زدن دانشجويان نبوده است". پس از کودتای دوم که به دلیل مخالفت قانونی مردم به نتایج انتخابات ۲۲ خرداد ۱۳۸۸ رخ داد، پلیس با رفتارهای بسیار خشن معترضین را سرکوب کرد تا آنجا که آمارهای رسمی کشته شدن بیش از ۷۰ نفر را گزارش کرده اند. در جریان این سرکوبها نیز پلیس مردم معترض را اقتشاشگر و دست نشانده قدرت های بزرگ خواند و با همین اوصاف خشونت خود را در سرکوب این اعتراضات قانونی توجیح نمود. این در حالیست که طبق قانون اساسی ایران، اصل ۲۷، برگزاری راهپیمایی بدون حمل اسلحه حق قانونی مردم می باشد.

در جریان کودتای اخیر بار دیگر دانشجویان چون گذشته سکوت پیشه نکردند و اعتراضات خود را به نتایج مضحک انتخابات اعلام کردند. چند روز پس از انتخابات (۲۵ خرداد ماه) نیروهای سرکوبگر که ماهیت دولتی خود را پنهان می کنند برای سرکوب کردن اعتراضات دانشجویی به خوابگاه دانشجویان معروف به "کوی دانشگاه" حمله کرده. در جریان این سرکوب عده زیادی از دانشجویان مجروح و زخمی شدند و خسارت های مالی زیادی به خوابگاه تحمیل شد. هنوز آمار رسمی از کشته شدگان این حمله منتشر نشده است ولی آمار غیر رسمی که توسط فعالین دانشجویی منتشر شده حاکی از کشته شدن ۵ دانشجو در جریان این حملات می باشد. اما این اولین بار در تاریخ حکومت جمهوری اسلامی نبود که نیروهای سرکوبگر به حریم خصوصی دانشجویان حمله کرده و فجایعی از این دست به بار آوردند. در سال ۱۳۷۸ که فضای دانشگاه به علت توقیف روزنامه سلام بسیار ملتهب بود، نیروهای سرکوبگر برای خاموش کردن موج اعتراضات دانشجویی به همین خوابگاه حمله کرده و بسیاری را زخمی و مجروح ساختند و یک نفر نیز کشته شد. پس از سالها جر و بحث سیاسی و فرار مسئولین انتظامی از محاکمه، ایشان در دادگاه حاضر شدند و دستگاه قضایی ایران که به غیر مستقل بودن شهره است ایشان را تبرئه کرد و تنها سربازی دون ‍پایه به دلیل ربودن یک ریش تراش از اموال دانشجویان مجرم شناخته شد!!!

دانشجویان ایرانی در طول دهه اخیر هزینه های گزافی را برای ‍پیمودن راه دموکراسی پرداخت نموده اند. جمهوری اسلامی برای منفعل کردن فعالیت های ارگانهای منتقد حکومت از جمله فعالین دانشجویی استراتژی بالا بردن هزینه انتقاد را در پیش گرفته است. برای نمونه در بازداشت های فعالین سیاسی پس از انتخابات اخیر دو تن از اعضای شناخته شده تشکل های دانشجویی به ترتیب به ۶ و ۸ سال حبس محکوم شده اند که در یکی از موارد، احمد زید آبادی، به محرومیت مادام العمر از حقوق اجتماعی نیز محکوم شده است. این چنین محکومیت هایی که توسط دادگاههایی غیر عادل به نام قضاء اسلامی صادر می شود، اعتراض بسیاری از مراجع اسلام را به دنبال داشته است. در یکی از موارد آیت الله العظمی منتظری این دادگاه ها را خلاف شرع مبین اسلام دانسته است. در موردی دیگر آیت الله العظمی سیستانی که در نجف اشرف ساکن می باشند در پیامی از طریق نماینده خود در ایران اعلام نموده اند که مجریان این دادگاههای نا عادلانه با اسلامی خواندن خود ضربه بزرگی به دین اسلام وارد می نمایند.

حال با همه این سختیها جنبش دانشجویی هنوز زنده است و نفس می کشد ولی با سختی. در همین اواخر سخنگوی یکی از تشکل های وزین دانشجویی، تحکیم وحدت، اعلام کرد که با فراگیر شدن گفتمان دموکراسی خواهی در سطح جامعه، بار این جنبش از این پس بر دوش همه مردم است نه فقط دانشجویان. این بارقه امیدیست در چشمان تشکل های دانشجویی در این وانفسای روزگار که دهانت را می بویند تا مبادا گفته باشی "رای من کجاست؟". حمایت هر چه بیشتر از دانشجویان ایرانی می تواند دلهای یاران دبستانیمان را گرم امید گرداند و تحمل مصائب را بر آنان آسان سازد. امروز انجمن دانشجویی حمایت از جنبش سبز مردم ایران، دوش به دوش دانشجویان ایرانی می ایستد و با آنان یکصدا خواسته های بر حق دانشجویان ایرانی را فریاد می زند. ما سالروز شهادت سه آذر اهورایی را پاس می داریم و این روز مبارک را که نشانه آزادی خواهی دانشجویان ایرانی است به همه دانشجویان به ویژه اسرای سرافراز دربندمان تبریک و تهنیت عرض می کنیم.

شجره نامه و مختصری درباره مدیسه (روستای آبا و اجدادی)

2009-11-29T13:38:00.004-08:00

از آنجا که مرحوم آ سید ابوالحسن اصفهانی عموی آقاجونم می باشند، توانستم شجره نامه خود را با کمک گرفتن از شجره نامه آقا کامل کنم. همچنین مختصری درباره مدیسه که روستای آبا و اجدادیمان می باشد نیز در پی می آید.

الف- شجره نامه:

۱- مسعود بن

۲- محمد مهدی بن

۳- محمود بن

۴ـ تقی بن

۵ـ محمّدبن

۶ـ عبدالحميدبن

۷- محمّدالبهبهاني‌بن

۸- علي‌بخش‌بن

۹- محمّدبن

۱۰- خليل‌بن

۱۱- محمّدطاهربن

۱۲- أسدالله بن

۱۳ـ نصرالله بن

۱۴ـ ولي‌ّبن

۱۵ـ نصرالله بن

۱۶ـ محمّدبن

۱۷ـ جلال‌الدّين‌بن

۱۸ـ محمّدبن

۱۹ـ صدرالدّين‌بن

۲۰ـ محمّدالطّياربن

۲۱ـ محمّدبن

۲۲ـ طاهربن

۲۳ـ مهدي‌بن

۲۴ـ عزّالدّين‌بن

۲۵ ـ تاج‌الدّين‌بن

۲۶ـ قطب‌الدّين‌بن

۲۷ـ ابراهيم‌بن

۲۸ـ موسي‌بن

۲۹ـ محمودبن

۳۰ـ ركن‌الدّين‌بن

۳۱ـ أبوطاهرالبذلاءبن

۳۲ـ أبوالحسن‌بن

۳۳ـ علاءالدّين‌بن

۳۴ـ مرتضي‌بن

۳۵ـ موسي‌بن

۳۶ـ ابراهيم‌بن

۳۷ـ امام موسي‌بن جعفر(عليه االسّلام‌).

ب- شرح مختصری درباره روستای مدیسه:

روستاي مديسه از روستاهاي بخش مركزي شهرستان لنجان واقع در جنوب غرب استان اصفهان در 60 كيلومتري مركز استان در جوار رودخانه زاينده رود قرار گرفته است جمعيت روستا در حال حاضر بالغ بر 2700 نفر مي باشد .

اكثر اهالي روستا در واحدهاي صنعتي كه در قسمت سه راهي گاز و شهرك صنعتي مديسه واقع در قسمت جنوبي روستا در كنار سازمان صنايع دفاع اصفهان مشغول به فعاليت مي باشند و تعداد اندكي از اهالي نيز در بخش كشاورزي مشغول به فعاليت هستند كه از عمده ترين محصولات كشاورزي روستاي مديسه مي توان به برنج ، گندم و جو اشاره كرد .

روستاي مديسه زادگاه مرجع عاليقدر جهان اسلام و تشيع حضرت آيت الله العظمي مرحوم سيد ابوالحسن مديسه اي (ره)مي باشد و به واسطه نام آن مرجع عاليقدر در سطح استان و كشور شناخته شده و مطرح مي باشد .

از بناهاي تاريخي اين روستا مي توان به منزل مسكوني و زادگاه آيت الله مديسه اي (ره) ، پل تاريخي كه به دستور آيت الله مديسه اي (ره) و به دست اهالي روستاي مديسه ساخته شده است . همچنين از ديگر بناهاي ساخته شده به دستور مرحوم آيت الله سيد ابوالحسن مديسه اي مي توان به مسجد قائم عجل الله تعالي فرجه الشريف اشاره كرد. كه در قسمت شمالي روستا و جنب رودخانه زاينده رود مي باشد . از ديگر بناهاي تاريخي روستا برج كبوتر واقع در قسمت شمالي و محله قديم روستا مي باشد كه داراي قدمت ديرينه چند صد ساله مي باشد .

روستاي مديسه داراي مردمي متدين و مذهبي مي باشد.

مناجات امام علی (ع)

2009-11-23T13:57:00.001-08:00

اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ الاَْمانَ يَوْمَ لا يَنْفَعُ مالٌ وَلابَنُونَاِلاّمَنْ اَتَى اللَّهَ

خدايا از تو امان خواهم در آن روزى که سود ندهد کسى را نه مال و نه فرزندان مگر آن کس که

بِقَلْبٍ سَليمٍ وَاَسْئَلُکَ الاَْمانَ يَوْمَ يَعَضُّ الظّالِمُ عَلى يَدَيْهِ يَقُولُ يا

دلى پاک به نزد خدا آورد و از تو امان خواهم در آن روزى که بگزد شخص ستمکار هر دو دست خود را و گويد اى

لَيْتِنىِ اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبيلاً وَاَسْئَلُکَ الاَْمانَ يَوْمَ يُعْرَفُ

کاش گرفته بودم با پيامبر راهى و از تو امان خواهم در روزى که شناخته شوند

الْمُجْرِمُونَ بِسيماهُمْ فَيُؤْخَذُ بِالنَّواصى وَالاَْقْدامِ وَاَسْئَلُکَ الاَْمانَ

جنايتکاران به سيما و رخساره شان و بگيرندشان به پيشانيها و قدمها و از تو امان خواهم

يَوْمَ لا يَجْزى والِدٌ عَنْ وَلَدِهِ وَلا مَوْلُودٌ هُوَ جازٍ عَنْ والِدِهِ شَيْئاً اِنَّ

در آن روزى که کيفر نبيند پدرى بجاى فرزندش و نه فرزندى کيفر شود بجاى پدرش براستى

وَعْدَ اللَّهِ حَقُّ وَاَسْئَلُکَ الاَْمانَ يَوْمَ لا يَنْفَعُ الظّالِمينَ مَعْذِرَتُهُمْ وَلَهُمُ

وعده خدا حق است و از تو امان خواهم در آن روزى که سود ندهد ستمکاران را عذرخواهيشان و بر ايشان است

اللَّعْنَةُ وَلَهُمْ سُوَّءُ الدّارِ وَاَسْئَلُکَ الاَْمانَ يَوْمَ لا تَمْلِکُ نَفْسٌ لِنَفْسٍ

لعنت و ايشان را است بدى آن سراى و از تو امان خواهم در روزى که مالک نيست کسى براى کسى ديگر

شَيْئاً وَالاَْمْرُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ وَاَسْئَلُکَ الاَْمانَ يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ اَخيهِ وَاُمِّهِ

چيزى را و کار در آن روز بدست خدا است و از تو خواهم امان در آن روزى که بگريزد انسان از برادر و مادر

وَاَبيهِ وَصاحِبَتِهِ وَبَنيهِ لِکُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَاءْنٌ يُغْنيهِ

و پدر و همسر و فرزندانش براى هرکس از ايشان در آن روز کارى است که (فقط) بدان پردازد

وَاَسْئَلُکَ الاَْمانَ يَوْمَ يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدى مِنْ عَذابِ يَوْمَئِذٍ بِبَنيهِ

و از تو خواهم امان در آن روزى که شخص جنايتکار دوست دارد که فدا دهد از عذاب آن روز پسرانش

وَصاحِبَتِهِ وَاَخيهِ وَفَصيلَتِهِ الَّتى تُؤْويهِ وَمَنْ فِى الاَْرْضِ جَميعاً ثُمَّ

و همسرش و برادرش و خويشاوندانش که او را در پناه گيرند و هر که در زمين هست يکسره که بلکه

يُنْجيهِ کَلاّ اِنَّها لَظى نَزّاعَةً لِلشَّوى مَوْلاىَ يا مَوْلاىَ اَنْتَ الْمَوْلى

او را نجات دهد، هرگز که جهنم آتشى است سوزان که پوست از سر بکند مولاى من ... تويى سرور

وَاَ نَا الْعَبْدُ وَهَلْ يَرْحَمُ الْعَبْدَ اِلا الْمَوْلى مَوْلاىَ يا مَوْلاىَ اَنْتَ

و منم بنده و آيا رحم کند بر بنده جز سرور او مولاى من اى مولاى من تويى

الْمالِکُ وَاَ نَا الْمَمْلُوکُ وَهَلْ يَرْحَمُ الْمَمْلُوکَ اِلا الْمالِکُ مَوْلاىَ يا

مالک و منم مملوک و آيا رحم کند بر مملوک جز مالک مولاى من اى

مَوْلاىَ اَنْتَ الْعَزيزُ وَاَ نَا الذَّليلُ وَهَلْ يَرْحَمُ الذَّليلَ اِلا الْعَزيزُ

مولايم تويى عزتمند و منم خوار و ذليل و آيا رحم کند بر شخص خوار جز عزيز

مَوْلاىَ يا مَوْلاىَ اَنْتَ الْخالِقُ وَاَ نَا الْمَخْلُوقُ وَهَلْ يَرْحَمُ الْمَخْلُوقَ

مولاى من اى مولاى من تويى آفريدگار و منم آفريده و آيا رحم کند بر آفريده

اِلا الْخالِقُ مَوْلاىَ يا مَوْلاىَ اَنْتَ الْعَظيمُ وَاَ نَا الْحَقيرُ وَهَلْ يَرْحَمُ

جز آفريدگار مولاى من اى مولاى من تويى بزرگ و منم ناچيز و آيا رحم کند بر

الْحَقيرَ اِلا الْعَظيمُ مَوْلاىَ يا مَوْلاىَ اَنْتَ الْقَوِىُّ وَاَ نَا الضَّعيفُ وَهَلْ

ناچيز جز بزرگ مولاى من اى مولاى من تويى نيرومند و منم ناتوان و آيا

يَرْحَمُ الضَّعيفَ اِلا الْقَوِىُّ مَوْلاىَ يا مَوْلاىَ اَنْتَ الْغَنِىُّ وَاَ نَا الْفَقيرُ

رحم کند بر ناتوان جز نيرومند مولاى من اى مولاى من تويى بى نياز و منم نيازمند

وَهَلْ يَرْحَمُ الْفَقيرَ اِلا الْغَنِىُّ مَوْلاىَ يا مَوْلاىَ اَنْتَ الْمُعْطى وَاَنَا

و آيا رحم کند بر نيازمند جز بى نياز مولاى من اى مولاى من تويى عطابخش و منم

السّاَّئِلُ وَهَلْ يَرْحَمُ السّاَّئِلَ اِلا الْمُعْطى مَوْلاىَ يا مَوْلاىَ اَنْتَ

سائل و آيا رحم کند بر سائل جز عطاکننده مولاى من اى مولاى من تويى

الْحَىُّ وَاَ نَا الْمَيِّتُ وَهَلْ يَرْحَمُ الْمَيِّتَ اِلا الْحَىُّ مَوْلاىَ يا مَوْلاىَ

زنده و منم مرده و آيا رحم کند مرده را جز زنده مولاى من اى مولاى من

اَنْتَ الْباقى وَاَ نَا الْفانى وَ هَلْ يَرْحَمُ الْفانىَ اِلا الْباقى مَوْلاىَ يا

تويى باقى و منم فانى و آيا رحم کند بر فانى جز خداى باقى مولاى من اى

مَوْلاىَ اَنْتَ الدّاَّئِمُ وَاَ نَا الزّاَّئِلُ وَهَلْ يَرْحَمُ الزّآئِلَ اِلا الدَّّائِمُ مَوْلا ىَ

مولاى من تويى هميشگى و منم زوال پذير و آيا رحم کند بر زوال پذير جز خداى هميشگى مولاى من

يا مَوْلاىَ اَنْتَ الرّازِقُ وَاَ نَا الْمَرْزُوقُ وَهَلْ يَرْحَمُ الْمَرْزُوقَ اِلا

اى مولاى من تويى روزى ده و منم روزى خور و آيا رحم کند روزى خور را جز

الرّازِقُ مَوْلاىَ يا مَوْلاىَ اَنْتَالْجَوادُ وَاَ نَاالْبَخيلُ وَهَلْ يَرْحَمُ

روزى ده مولاى من اى مولاى من تويى سخاوتمند و منم بخيل و آيا رحم کند

الْبَخيلَ اِلا الْجَوادُ مَوْلاىَ يامَوْلاىَ اَنْتَ الْمُعافى وَاَ نَا الْمُبْتَلى وَهَلْ

بر بخيل جز سخاوتمند مولاى من اى مولاى من تويى عافيت بخش و منم گرفتار و آيا

يَرْحَمُ الْمُبْتَلى اِلا الْمُعافى مَوْلاىَ يا مَوْلاىَ اَنْتَ الْکَبيرُ وَاَ نَا

رحم کند بر شخص گرفتار جز عافيت بخش مولاى من اى مولاى من تويى بزرگ و منم

الصَّغيرُ وَهَلْ يَرْحَمُ الصَّغيرَ اِلا الْکَبيرُ مَوْلاىَ يا مَوْلاىَ اَنْتَ

کوچک و آيا رحم کند بر کوچک جز بزرگ مولاى من اى مولاى من تويى

الْهادى وَاَ نَا الضّاَّلُّ وَهَلْ يَرْحَمُ الضّاَّلَّ اِلا الْهادى مَوْلاىَ يامَوْلاىَ

راهنما و منم گمراه و آيا رحم کند بر گمراه جز راهنما مولاى من اى مولاى من

اَنْتَ الرَّحْمنُ وَاَ نَا الْمَرْحُومُ وَهَلْ يَرْحَمُ الْمَرْحُومَ اِلا الرَّحْمنُ

تويى بخشاينده و منم بخشش پذير و آيا رحم کند بخشش پذير را جز بخشاينده

مَوْلاىَ يامَوْلاىَ اَنْتَ السُّلْطانُ وَاَ نَا الْمُمْتَحَنُ وَهَلْ يَرْحَمُ الْمُمْتَحَنَ

مولاى من اى مولاى من تويى سلطان و منم گرفتار آزمايش و آيا رحم کند به بنده گرفتار آزمايش

اِلا السُّلْطانُ مَوْلاىَ يا مَوْلاىَ اَنْتَ الدَّليلُ وَاَ نَا الْمُتَحَيِّرُ وَهَلْ يَرْحَمُ

جز سلطان مولاى من اى مولاى من تويى دليل و راهنما و منم متحير و سرگردان و آيا رحم کند

الْمُتَحَيِّرَ اِلا الدَّليلُ مَوْلاىَ يا مَوْلاىَ اَنْتَ الْغَفُورُ وَاَ نَا الْمُذْنِبُ وَهَلْ

سرگردان را جز راهنما مولاى من اى مولاى من تويى آمرزنده و منم گنهکار و آيا

يَرْحَمُ الْمُذْنِبَ اِلا الْغَفُورُ مَوْلاىَ يا مَوْلاىَ اَنْتَ الْغالِبُ وَاَ نَا

رحم کند گنهکار را جز آمرزنده مولاى من اى مولاى من تويى غالب و منم

الْمَغْلُوبُ وَهَلْ يَرْحَمُ الْمَغْلُوبَ اِلا الْغالِبُ مَوْلاىَ يا مَوْلاىَ اَنْتَ

مغلوب و آيا رحم کند بر مغلوب جز غالب مولاى من اى مولاى من تويى

الرَّبُّ وَاَ نَا الْمَرْبُوبُ وَهَلْ يَرْحَمُ الْمَرْبُوبَ اِلا الرَّبُّ مَوْلاىَ يا

پروردگار و منم پروريده و آيا رحم کند پروريده را جز پروردگار مولاى من

مَوْلاىَ اَنْتَ الْمُتَکَبِّرُ وَاَ نَا الْخاشِعُ وَهَلْ يَرْحَمُ الْخاشِعَ اِلا الْمُتَکَبِّرُ

اى مولاى من تويى خداى با کبريا و بزرگمنش و منم بنده فروتن و آيا رحم کند بر فروتن جز خداى بزرگمنش

مَوْلاىَ يا مَوْلاىَ اِرْحَمْنى بِرَحْمَتِکَ وَارْضَ عَنّى بِجُودِکَ وَکَرَمِکَ

مولاى من اى مولاى من به من رحم کن به رحمت خود و خوشنود شو از من به جود و کرم

وَفَضْلِکَ يا ذَاالْجُودِ وَالاِْحْسانِ وَالطَّوْلِ وَالاِْمْتِنانِ بِرَحْمَتِکَ يا

و فضل خود اى صاحب جود و احسان و نعمت و امتنان به رحمتت اى

اَرْحَمَ الرّاحِمينَ

مهربانترين مهربانان

رهبری برای تمام فصول

2009-11-14T13:47:00.001-08:00

با همه مشغله ای که دارم، اینرو حیفم اومد ننویسم. در مصاحبه مطبوعاتی ضرغامی، ایشان اشاره کرده است که طبق توصیه های رهبری محصولات انیمیشنی داخلی را افزایش داده اند: «به توصیه مقام معظم رهبری تلاش داریم تا تمام انیمیشن‌های پخش شده ایرانی باشد هر چند این حوزه نیاز به اعتبارات فراوان دارد».

رهبری در مورد انیمیشن هم طرح و برنامه دارند!!!

مرامنامه مصطفی تاج زاده

2009-10-10T17:45:00.010-07:00

در این مقال قصد آن است که با سیری در گفتار و نوشتار مصطفی تاجزاده، خطی مشی سیاسی-اجتماعی این عزیز در بند استخراج شود. تاجزاده که در دوران ۸ ساله دولت اصلاحات، مسئولیت های متفاوتی از جمله معاونت سیاسی وزارت کشور و مشاورت رییس جمهور را بر عهده داشته، در بی دادگاههای اخیر به طور ضمنی متهم به برنامه ریزی برای سرنگونی نظام جمهوری اسلامی شده است. این توهمات که ریشه ای جز کینه های شخصی کودتاچیان از آگاه سازی جامعه توسط اصلاحطلبان در دوران اصلاحات ندارد، برگ ننگینی در دفتر بی دادگاههای تاریخ بشریت می باشد. بی دادگاهی که در آن متفکران غربی معاصر از هابرمارس گرفته تا جان کین متهم می شوند. همه دنیا متهم به برنامه ریزی برای براندازی جمهوری اسلامی می شوند الا براندازان اصلی آن!

جرج بوش بعد از اتفاقات ۱۱ سپتامبر در سخنرانی خودسوالی را مطرح کرد که بسیار بجاست امروز حکمرانان ایران مشابه آنرا از خود بپرسند. او پرسید چرا اینها (طالبان و القاعده و حامیان آنها در حملات) از ما متنفرند؟ هر چند او به این سوال ‍پاسخ نداد و با سیاست های غلط دنیا را متنفرتر کرد. امروز حاکمین ایران نیز باید متشابها از خود ب‍پرسد، چرا ما این همه مخالف داریم؟ و جواب آنرا باید در رفتارهای ۳۰ سال گذشته خود جستجو کنند نه در شکستن آینه انتقاد در محکمه ای که قضا را به سخره سیاسی کاری گرفته است.

در اینجا قصد داریم که برای تنویر افکار عمومی و رسوایی هرچه بیشتر کودتاچیان و دادگاههای نمایشی ایشان، مصطفی تاجزاده را از زبان خود او و به تایید نوشته هایش، نه به اقرار به زور از عده ای انسان بی گناه، به خوانندگان بیشتر بشاناسانیم. باشد که سیه روی شود هر که در او غش باشد.

۱- اعتقاد به اصلاحات از درون و تعیین سرنوشت جامعه از طریق انتخابات:
تاجزاده از آن دسته از نیروهای اصلاحطلب ثابت قدم است که به کرات در نوشته های خود صریحا بر اصلاحات از درون نظام موجود تاکید کرده و هر گونه شیوه ای را که منجر به نا امنی کشور و تهدید تمامیت ارضی آن شود، رد می کند. او انتخابات را تنها راه جامعه در تعیین سرنوشت خود می داند. به عنوان نمونه می توان به یادداشت او به عنوان « عبور از خاتمي يا عبور از ملت؟» در نشریه آیین مورخ مهر ماه ۱۳۸۵ اشاره کرد. آنجا که با نقد طرفداران شعار عبور از خاتمی می گوید: «معناي دقيق "عبور از خاتمي" روشن شد: استقرار دموكراسي در ايران با حمايت‌هاي معنوي و عملي نومحافظه‌كاران مستقر در كاخ سفيد، آن هم پس از مشاهدة وضعيت عراق و افغانستان! {...} بارها گفته شد در جوامعي كه حكومت در تمام زمينه‌ها مسئوليت دارد و از امكانات مالي مستقل از ماليات شهروندان (درآمدهاي منفي) بهره‌مند است و اكثريت مردم به دهان و دست دولت چشم دوخته‌اند و نهادهاي مدني (احزاب، اتحاديه‌هاي صنفي، مطبوعات آزاد، ‌NGO ها و ...) ضعيف‌اند، انتخابات بزرگ‌ترين و گاهي تنها مجراي اعمال حاكميت مردم بر سرنوشتشان است و نافرماني مدني يا هر نوع راهبرد ديگري نمي‌تواند جايگزين آن شود.»

در همان یادداشت در مخالفت با براندازی، انقلاب های اجتماعی کلاسیک یا مخملی و تاکید دوباره بر استفاده از انتخابات برای استقرار دموکراسی در کشور، در پاسخ به طرفداران تحریم انتخابات می گوید: « چنانچه نتوانيم با مناسبات و واقعيات موجود، دموكراسي كامل را در ايران محقق كنيم، آيا عاقلانه آن است كه در پي براندازي و آغاز كردن راه از نقطة صفر باشيم يا بهتر آن است كه با تثبيت پيروزي‌ها و دستاوردها، از فضا استفاده كنيم و براي گسترش و عمق بخشيدن به مؤلفه‌هاي مردم‌سالاري،‌ پيشرفت علمي، فني و اقتصادي بكوشيم و به تقويت نهادها بپردازيم؟ آيا از نظر آنان {طرفداران تحریم انتخابات}، انفعال و بي‌عملي شهروندان به اميد بروز انقلاب اجتماعي كلاسيك يا مخملي و يا دخالت خارجي راه نجات و استقرار دموكراسي است؟»

۲- سیاست ورزی شرط لازم در پاسخگو کردن ارکان قدرت:
بسیاری بالخصوص نسل جوان، مصطفی تاجزاده را یکی از مروجین سیاست ورزی در ایران می شمارند. او در بسیاری از یادداشت ها و سخنرانی های خود سیاست ورزی و نقد قدرت در چارچوب قانون اساسی را تنها راه حل عملی برای میل به دموکراسی و پاسخگو کردن قدرت در برابر جامعه می داند. در همین زمینه می توان به همان شماره مجله آیین اشاره کرد. در جاییکه تاجزاده کلام خود را با این عبارات نتیجه گیری می کند: « تداوم سياست‌ورزي اصلاحي شرط لازم پاسخگو و كارآمد شدن اركان حكومت، تقويت نهادهاي مدني و جامعة مدني، تأمين حقوق مدني، سياسي، اجتماعي و فرهنگي شهروندان، افزايش اعتبار جهاني ايران، بهبود وضعيت معيشتي مردم، حرفه‌اي شدن سياست‌ورزان و ورود گروه جديدي از نيروها و گرايش‌ها به درون حكومت است.»

۳- ترویج و نهادینه کردن هنجارهای دینی و فرهنگی با رشد آزادی های اجتماعی:
تاجزاده بارها به صراحت اعلام کرده است که هنجارهای دینی و فرهنگی را نمی توان به زور در جامعه ترویج کرد. در بسیاری از مقاطع با محکوم کردن روش های سرکوب اجتماعی و برخوردهایی که با قشر جوان در حوزه امور اجتماعی صورت می گرفت، هشدار می داد که این روش ها تنها باعث فراری شدن قشر جوان از فرهنگ دینی می باشد. او با تجربه ای که در حوزه فرهنگ در دوران وزارت سید محمد خاتمی در ارشاد کسب کرده بود، اعتقاد داشت که برای رشد فرهنگ اسلامی باید جامعه بالخصوص قشر جوان آن با آرامش خاطر با فرهنگ غنی اسلامی آشنا شوند و از آنجا که این فرهنگ با سرشت و ذات انسانی ما آشناست، بی شک نهادهای ‍پاک در مواجهه با آن، جذب این فرهنگ انسان ساز خواهند شده ولی اگر همین دین با زور بخواهد همه انسانها را هدایت کند، چه بسا توسط همان نهادهای ‍پاک متهم به بی عدالتی و ستمگری شود که این امر سبب کوچ فوج قوج از دین می شود. او تحقق عملی این ایده را در جامعه ترکیه امروز می دانست و در یادداشتی با عنوان «حجاب اسلامی در ترکیه» می نویسد: « {اصلاحطلبان} ضمن تأكيد بر حجاب اسلامي به عنوان يك حكم ديني و ضرورت ترويج آن، همگي با اين تغيير {(آزادی زنان برای استفاده از حجاب در دانشگاهها)} موافقند. البته گروهي از آنان آزادي را در مجموع به سود گسترش حجاب و تقويت هنجارهاي اسلامي ارزيابي مي كنند ،كما اينكه در تركيه و ديگر كشورهاي جهان ، با وجود آزادي شاهد رشد حجاب و هنجارهاي اسلامي هستيم . به باور آنها هنجارهای دینی و فرهنگی را نمی توان با زور احیا،ترویح ونهادینه کرد.»

۴- تاکید بر آزادی سیاسی به عنوان یکی از اصلی ترین شعارهای انقلاب اسلامی ایران:
این اسیر سرفراز اصلاحات بارها در سخنرای های خود اعلام کرده است که مردم قبل از انقلاب آزادی اجتماعی داشتند و آنچه جامعه را به انقلاب و سرنگونی شاه واداشت، جو بسته و خالی از نقدی بود که شاه بر جامعه حاکم کرده بود. او با اشاره به جو پلیسی و اطلاعاتی قبل از انقلاب به حاکمان کنونی یاد آوری می کرد که یکی از شعارهای اصلی انقلاب ۵۷ درخواست جامعه ای آزاد بود: «در این چهار سال گفته‌اند اگر زنان چكمه بپوشند بد است ولی اگر سیاسیون چكمه بپوشند بد نیست و متاسفانه فضای امنیتی و پلیسی بسیار بدی در دانشگاه‌ها ایجاد كردند و اگر قرار بود در كشور فضای امنیتی باشد كه دیگر به انقلاب نیازی نداشتیم و متاسفانه كار به جایی رسیده است كه لفظ آزادی از دهن دوستان افتاده است».

۵- یکی از موارد اتهامی اصلاحطلبان، همکاری با رسانه هایی نظیر «بی بی سی» و «وی او ای» برای هدایت اجتماعات مردمی است. نکته قابل توجه این است که مصطفی تاجزاده در طول دوران فعالیت سیاسی اش حتی یک مصاحبه با هیچ نشریه یا رسانه خارج از ایران انجام نداده است. حتی وقتی بسیاری از همفکران ایشان مشغول به مصاحبه با شبکه تلویزیونی هما (مجری داریوش سجادی) شدند او به بهانه های مختلف به مصاحبه تن در نداد تا در چنین روزی حتی با بی انصافی هم نتوان او را متهم به ارتباط با خارج از کشور کرد.

۶- ترقیب نسل جوان به مشارکت در ساخت آینده کشور: تاجزاده از جمله اصلاحطلبانی بود که رابطه خوبی با جوانان و دانشجویان برقرار می کرد و تمامی تلاش خود را برای انتقال تجربیاتش به این نیروها انجام میداد. یکی از دلایل ناموفق بودن دولت موقت مرحوم مهدی بازرگان را همین عدم اهمیت به جوانان و دانشجویان در مقطع ابتدایی انقلاب می دانست. در جمع های دانشجویی همیشه تاکید می کرد که با بالا بردن روحیه انتقاد و کار جمعی مستمر، جوانان می توانند آینده روشنی را یرای ایران تامین کنند. دیدگاه جوانان را بسیار با دقت گوش می داد و با پشتکار سعی در واقع بین کردن جوانان ایده آلگرا داشت. تاجزاده تنها اصلاحطلبی بود که برای پاسخگویی به ایراداتی که جبهه دانشجویی به جریان اصلاحات وارد می دانست، علارغم بسیاری مخالفتهای هم حزبی هایش، با علی افشاری پای میز مناظره نشست.

۷- اعتقاد به سازگاری دین اسلام و دموکراسی و حقوق بشر: تاجزاده معتقد بود که اسلام ناب که انقلاب اسلامی بر پایه آن شکل گرفته است منافاتی با دموکراسی و حقوق بشر ندارد و این قرائت های طالبانی از آن است که چهره اسلام را خشن و آزادی ستیز می سازد. او در آخرین یادداشت خود قبل از بازداشت در تشریح رفتارهای حسین شریعتمداری می گوید: «هيچ كس به اندازه پيامبران ابراهيمي منادي آزادي و عدالت و حرمت و كرامت و حقوق انسان‌ها نبوده‌اند. اسلام سرآمد اديان توحيدي است و در آن انسان به ماهو انسان مورد تكريم واقع شده است. بنابراين بايد به نام اسلام و انقلاب اسلامي پاسدار حرمت، كرامت و حقوق شهروندان باشيم و تقسيم ايرانيان به شهروندان درجه يك و دو، خودي و غيرخودي كردن آنان و نقض حقوق اكثريت ملت به نام مبارزه با آمريكا و اسرائيل با ماهيت اسلام و انقلاب اسلامي و وعده‌هاي امام ناسازگار است.»

۸- سلامت اخلاقی و اقتصادی: به عنوان یک مسلمان معتقد و عمیق، مصطفی تاجزاده بر سلامت اخلاقی و پاکدستی اقتصادی تاکید داشت. کسانی که او را از نزدیک می شناسند همگی به ساده زیستی او صحت می گذارند و می دانند که آنقدر پاکدست بود که حوزه خصوصی زندگی اش از حیات خلوت بسیاری کوچکتر است.

۹- وسواس ویژه در رابطه با حق الناس: همانطور که در شکایتش از جنتی در مورد ابطال ۷۰۰ هزار رای شهروندان تهرانی در انتخابات مجلس ششم، اعلام کرده،‌ تاجزاده در پرداخت حق الناس بسیار دقیق بود. در روابط خصوصی خود نیز هر از گاهی از دوستانش طلب حلالیت می کرد و این مطلب را در مصاحبه نیمه رسمی خود که حدودا دو سال پیش با یک نشریه دانشجویی انجام داد، تکرار می کند: «از مردم حلاليت مي طلبم. چون فكر مي كنم خدا همه چيز را مي بخشد جز حق الناس». بارها به احمد جنتی هم نوشت و گفت که این حق الناس را باید بپردازد و راه گریزی از آن نیست.

۱۰- صداقت در گفتار و عمل: اصلاحطلب واقعی را آن می دانست که نان به نرخ روز نمی خورد و حاضر است که با شجاعت در عمل بصیرت نظری خود را ثابت نماید.

امروز اینها را برای مصطفی تاجزاده می نویسیم که بماند، و کودتاچی بداند، که تا ایران مصطفی ها دارد، با ظلم و ارعاب، حکمرانی، هرگز نتواند، نتواند.

صبر و استقامتش در این مبارزه روزافزون باد.

از همه محروم تر خفاش بود

2009-10-05T19:57:00.008-07:00

امروز دوستی خبر داد که بلاگت فیلتر شده. اولش باورش برام سخت بود (دلیلش را پایینتر عرض می کنم) تا اینکه زنگ زدم یکی از دوستان دیگر و خواستم که بررسی کند و ایشان هم تایید کرد که فیلتر است. گفت پست هفته قبل را گرفته و معلوم می شود که پست آخر که در رابطه با بهزاد نبوی بود به مذاق کودتاچیان خوش نیامده.

در همین رابطه قصد دارم چند نکته را به کودتاچیان یادآوری کنم. حدس زدن اینکه چه کسی پشت این فیلترینگ قرار دارد کار سختی نیست چون این پروژه تحت نظر دادستان سابق و با خوش خدمتی یکی از توابین کیهان نشین کلید خورد. از آنجا که در دامان جهل پرورش نیروی متخصص نا ممکن است، هر از گاهی با تحت فشار گذاشتن انسانهای بی گناه که در «گرداب» آقایان گرفتار آمده اند، در حوزه اینترنت دخل و تصرف انجام می دهند. نزدیک انتخابات حملات نرم افزاری روی سایت های اطلاع رسانی رقبای سیاسی پیاده می کنند ولی شغل اصلی ایشان تشخیص و گزارش صفحاتی است که باید از معرض افکار عمومی دور نگاه داشته شود. بعضی وقتها که دستشان به صاحب نشریه می رسد مثل ابطحی او را در زندان می برند و وقتی هم نمی رسد فیلتر می کنند. برای تنویر افکار ایشان نا امیدانه به نکات زیر اشاره می کنم:

۱- در پست آخر که از بهزاد نبوی نوشتم، هیچ تحلیل شخصی ای ارائه نشد و شخصا تجربه ای ندارم که بخواهد تحلیل تاثیر گذاری از آن برخیزد. همینطور که در حال حاضر نیز ملاحظه می کنید، قلم شورانگیزی ندارم که بتواند گرد و خاک برپا سازد. نتیجه ساده است، شما از نقل قول از بهزاد نبوی حتی وقتی که در چنگالتان اسیر است هراس دارید.

۲- برای اینکه بدانید با فیلترینگ بلاگ اینجانب چقدر کار بیهوده ای کرده اید، آمار تعداد افرادی که در یک ماه گذشته از ایران به صفحه اینجانب رجوع کرده اند در زیر منتشر شده است. البته این آمار توسط آقای احمدی نژاد تهیه نشده خیالتان راحت، مستند است. همانطور که می توانید مشاهده کنید این صفحه کمتر از ۸ تا بیننده ایرانی در روز داشته است. اگر شخصا قصد داشته باشم مطالبم را از سد فیلترینگ عبور دهم و در دسترس خوانندگان بگذارم به راحتی می توانم آنرا حداقل برای ۵۰ نفر از طریق پست الکترونیکی بفرستم. همین واقعیت کم خواننده بودن مطالبم بود که در ابتدا باور فیلترینگ را برایم مشکل می کرد.

۳- برای اینکه به بیهوده بودن کارهایی که می کنید پی ببرید، بیایید بدترین حالت را مرور کنیم تا بفهمید که این روشها در نهایت به کجا ختم می شود. اول یاد بگیرید که شبکه اجتماعی ای که در شرف شکل گیریست، در حوزه انتقال فیزیکی اطلاعات با ترکیبی از زیر ساخت های مختلف که هوشمندانه عمل می کند به برقراری ارتباط می پردازد. آنجا که فیلترینگ اینترنتی وجود دارد، اطلاعت با پست الکترونیکی ارسال می شود. اگر روزی (که خیلی هم دور نیست) سرویس پست الکترونیکی را هم مسدود کنید با استفاده از زیر ساخت شبکه تلفنی و اس ام اس ارتباطات خود را برقرار می کند. اگر این دو را نیز مسدود کنید همان می شود که قبل از انقلاب بدون وجود اینترنت و دیگر سرویس های مخابراتی رخ داد. نسخه های چاپی از اطلاعات با مردم جابجا می شود و در معرض دید دوستانشان قرار می گیرد. اینجاست که باید برای مختل کردن ارتباطات، انسانها را به زندان بیفکنید و همان راهی را بروید که شاه سابق رفت. نتیجه آن شد که دیگر وقتی نصیری و هویدا و ... را هم به زندان افکند (قابل توجه بعضی ها) دیگر کارساز نبود و مردم گفتند شاه باید برود. البته سن و سال من هم مثل خیلی از شماها آنقدر نیست که اینها را به چشم دیده باشم ولی بروید الان که فرصت دارید از بهزاد نبوی بپرسید. او خودش وقتی من و شما نبودیم داشت با رژیم پهلوی مبارزه می کرد.

در نهایت آرزو داریم سلاح جهل را زمین گذاشته و امروز که هنوز دیر نیست پنجره ها را بر نور آگاهی اجتماعی بگشایید.

از همه محروم تر خفاش بود
کو عدو آفتاب فاش بود

بیمار ممنوع الملاقات

2009-10-02T18:34:00.006-07:00

نگران بود، نگران بود که عده ای بی ریشه، در مسئولیت های کلیدی منصوب شده اند. نگران بود که بی ریشگان تیشه به ریشه آرمانهای انقلابی می زنند که امثال او تمام عمرشان را به پایش ریخته اند. نگران بود که اصول گرایی تغییر چهره می دهد و مداحی جای آنرا پر می کند. نگران بود که دلسوزان انقلاب را گردن کلفت می نامند و آنان که انتظار پدریشان می رود، فرزندان خلف انقلاب را فلک می کنند تا متنبه شوند و دیگر به بی عدالتی اعتراض نکنند. اینها گوشه ای از نگرانی های بهزاد نبوی بود وقتی در سال ۱۳۸۳ روی تخت بیمارستان بعد از عمل قلب باز ملاقتش کردیم. امروز وقتی خواندم که دوباره برای انجام عملی دیگر در بیمارستان بستری شده همه اینها در ذهنم زنده شد.

و حال از خود می پرسم که اگر امروز به ملاقاتش می رفتیم (البته با پیش فرض ممنوع الملاقات نبودن) چه می گفت؟ آیا هنوز هم نگران است؟

امروز دیگر نگران نیست. متاسف است که همه آن نگرانی ها به حقیقت پیوست. متاسف است که اتهامش «خیانت نکردن به نخست وزیری است که در سختترین دوران حیات جمهوری اسلامی، کشور را اداره کرده است». متاسف است که دادستانی که سنش کمتر از طول دوران مبارزات سیاسی بهزاد است و تا سال ۱۳۷۶ ستاد انتخاباتی رقیب را آتش می زده، امروز او را متهم به قانونشکنی می کند. متاسف است که برخورد امنیتی با کسانی صورت می گیرد که معتقد به اصلاحات در چارچوب قانون اساسی هستند. متاسف است همانند سال ۷۶ و ۸۰ که رای مردم به تغییرات در جامعه را انکار کردند، امروز نیز رای مردم به سبز اندیشی را نه تنها انکار کرده که ابظال می کنند. و هزاران تاسف دیگر که فقط باید بهزاد باشی و در زندان باشی تا درکشان کنی.

برای سلامتیش دعا می کنیم زیرا شیر آزاده اصلاحات همیشه آزاد است حتی اگر در زندان باشد.

سخنی کوتاه با وجدانهایی بیدار

2009-09-25T11:35:00.009-07:00

دیروز مراسم محکوم کردن سخنرانی احمدی نژاد در سازمان ملل بود که روزهاست عده ای از دانشجویان ایرانی با تلاشهای فراوان آنرا برنامه ریزی کرده و در نهایت دیشب به اجرا درآوردند.

آنچه انگیزه نگارش این سطور شد، عدم حضور عده ای از دوستان مدعی وطن دوستی و هم نوع دوستیست. کسانی که در حوزه نظر داعیه مبارزه و صاحبنظری دارند (که بنده نیز به خوش فکریشان معتقدم) ولی در جای عمل میدان را خالی گذاشته و حضور خود را از جمع دریغ می دارند. دیروز در میان اجرای این برنامه با تلفن همراه با دو تن از ایشان که سابقه آشنایی و رفاقت عمیقتری داریم تماس گرفتم و فقط گفتم «تماس گرفتم تا تشکر کنم از این همه همراهی با مردمی که برای فریاد خواسته من و شما جان برکف در خیابان های ایران به مواجه با مرگ می روند.» دستانم در تایپ این واژگان عرق کرده، نمی دانم پیشانی شما نیز؟!!

روی سخنم با تمامی کسانی ایست که این روزگاران به بهانه های مختلفی چون «سیاسی نبودن»، «گرفتار بودن»، «آمادگی روحی نداشتن»، «موثر نبودن»، «ترس از شناسایی» و ... اعتراض نظری خود را جامه عمل نمی پوشانند. رویم با آنانی است که هیچ حرکتی برای التیام درد مشترکمان، استبداد زدگی، انجام نمی دهند:

۱- برادران و خواهران ایرانی و ایمانی، بگذارید پیش از هر چیز بدهکاریمان را به بیت المال یادآوری کنم تا شاید انگیزه ای باشد تا وجدانهای بیدار، به خروش آیند.

۲- در لحظاتی که سیاسی نبودن را بهانه می کنید بگذارید انسان بودنمان را یادآوری کنم تا بگویم که لازم نیست حتما سیاسی بود و به پایمال شدن حقوق هم نوع اعتراض کرد.

۳- برای آندسته که گرفتاری را بهانه می کنند، یادآوری می کنم که لحظه ای به محمد قوچانی، احمد زیدآبادی، عبدالله مومنی و ... دهها تن اسیران سبز و خانواده هایشان بیاندیشیم تا شاید از گرفتاری خود شرمنده شویم.

۴- از آندسته که «شرایط نامناسب روحی» خود را بهانه می کنند، فقط می خواهم لحظه ای به مادر سهراب و دیگر شهیدان سبز بیاندیشند. از خود بپرسید که پایمال شدن این خونها روحتان را بیشتر آزار می دهد یا ...

۵- برای آندسته ای که حضور خود را موثر نمی دانند باید تا می توانیم از جنبش سبز بگوییم. بگوییم که این جنبش وقتی شکل گرفت که هر ایرانی متعهد حضور خود را موثر دانست. اصلا این درخت سبز، ریشه در خاک امید ایران زمین دارد. پس با من از نا امیدی در اوج خروش جنبش سبز نگویید که در قاموس این جنبش نا امیدی بی معنی است.

۶- برای آن دسته از همراهان که ترس شناسایی شدن توسط عناصر رژیم را دارند، تنها یک جواب داریم. همان که مردم ایران در سختترین مبارزات خود با سفاکان روزگار برای اتحاد زمزمه می کنند: «نترسید، نترسید، ما همه با هم هستیم»

یادداشتی می خواندم از علی بهزادنیا. نوشته بود در دهه ۷۰ میلادی، «گلدا میر» نخست وزیر وقت اسراییل در مواجه با سوال یک خبرنگار درباره نگرانی از مبارزات فلسطینیان، در پاسخ گفته بود که من وقتی نگران می شوم که ببینم تعداد شرکت کنندگان در مراسم نماز صبح در مسجد الاقصا به اندازه تعداد شرکت کنندگان در نماز ظهر باشد. امروز نیز کودتاچیانی که ما با آنها سر و کار داریم در صورتی احساس نگرانی می کند که ببینند تعداد شرکت کنندگان در اعتراضات نه تنها نسبت به روز اول کاهش نداشته بلکه روز به روز با آگاه سازی و انسجام بیشتر فوج فوج به حامیان جنبش سبز افزوده می شود. پس با حضور خود و با اهداء ۲ ساعت یا کمتر از وقت خود در طول چند ماه می توانید و می توانیم خواب را بر چشم کودتاچیانی که با زور و زر و تزویر بر مسند قدرت تکیه زده و حکمرانیشان باعث شرمساری تاریخ بشر است، حرام کنیم.

«ان ارید الا الاصلاح مااستطعت و ما توفیقی الا بالله علیه توکلت والیه انیب»
من جز اصلاح تا آن جا که توانایی دارم، نمی‏خواهم و توفیق من جز به خدا نیست. بر او توکل کردم و به سوی او باز می‏گردم.

كه به نيك تو را وب نوشته (ها) ناميد

2009-08-29T19:04:00.000-07:00

محمد علي ابطحي مطلب جديدي را روي بلاگ خود قرار داده و اعلام كرده كه سعيد شريعتي را به عنوان هم سلولي نزد او آورده اند. اين مطلب جاي خوشحاليست كه ابطحي و شريعتي تنها نيستند البته اگر اين يك خبر جعلي ديكته شده براي خوشايند افكار عمومي نباشد!

نكته اي كه مي خواهيم بدان بپردازيم، موضوعي ايست كه در همه مطالب ابطحي مجبور است براي قابل چاپ شدن مطلبش به آن اشاره كند و به اصطلاح آنرا رمز عبور جديد بلاگش مي ناميم. در تمام نوشته هاي ابطحي اين موضوع مشترك، هشدار تلويحي به ميرحسين موسوي و مهدي كروبي، به وضوح رويت شده كه در نوشته جديد اينگونه ادا شده است: "هر کس ایران امروز را بشناسد می داند که دود آشوبهای خیابانی تنها به چشم مردم و تاریخ وعظمت ایران میرود. واین واقعیت را بیش از دیگران ، آنهائی میدانند که مردم به دفاع از آنان به خیابان ها آمدند."

ابطحي نيز مانند سعيد شريعتي و همه كساني كه در اين تظاهراتهاي مردمي حضور داشتند مي داند كه مردم نه براي حمايت از موسوي و كروبي كه براي جستجوي راي خود به خيابان ها آمدند و تنها سئوال آنها "راي من كجاست؟" بود. كسانيكه اين خط را به ابطحي ديكته مي كنند همانهايي هستند كه صبح ها در كيهان قلم مي زنند و بعد از طهرها به اوين مي روند تا توهمات صبح پرورانده خود را در وب نوشته ها نيز چاپ كنند.

از آنجا كه اين مطالب بيش از يك نويسنده دارد، قسمتي درد و دل روزانه محمد علي ابطحي است كه در كنار توهمات كيهان نشينان تجميع شده است، به نيك همان اسم وب نوشته (ها) بر آن برازند است.

به اميد آزادي ابطحي عزيز و به روز شدن وب نوشتها با دو نويسنده روح و جانش كه امروز روحش همچنان در انفرادي بازداشت است.

پرونده هسته ای و جنبش سبز

2009-08-18T14:04:00.002-07:00

نکاتی درباره پرونده هسته ای ایران که مدتی است به دلیل کودتا از محور توجه خارج شده است:
۱- روز سه شنبه آقای سلطانیه، نماینده ایران در سازمان ملل، آمادگی ایران را برای شرکت در مذاکرات هسته ای با هر کشور غربی اعلام نموده است.
۲- در جریان حوادث پس از انتخابات کودتاچیان با لحنی تند کشورهای غربی را تهدید کرده و اعلام نمودند تا اینها عذرخواهی نکنند حق هیج مذاکره ای با ایران را ندارند.
۳- از طرفی کشورهای غربی زیر فشار مخالفین رژیم قرار گرفته اند تا از هرگونه مذاکره با کودتاچیان دوری کنند.
۴- رژیم در شرایط پس از کودتا با عدم مشروعیت سیاسی و اسلامی که بدان دچار شده، دیگر نمی تواند با تکیه بر سخنانی نظیر آنچه علی لاریجانی، دبیر وقت شورای امنیت ملی، در اجلاس امنیتی مونیخ مبنی بر حرام بودن تسلیحات اتمی توسط آیت الله خامنه ای، طرفین مذاکره را قانع به صلح آمیز بودن غنی سازی کند. سئوالی که در ذهن جامعه بین المللی درباره ایران نقش بسته و در این اواخر پررنگتر نیز شده است این است که رژیمی که برای تمامیت خواهی و حفظ قدرت خود و ایادیش حاضر است شهروندان خود را بکشد، با سرکوب و رعب و وحشت قدرت را در داخل حفظ نماید، به بازداشت شدگان تجاوز کند و جنازه بهترین فرزندان این سرزمین را پاره پاره به ملت ایران و خانواده هایشان تحویل دهد و این همه عمل حرام انجام می دهد، چگونه دم از حرام بودن تسلیحات هسته ای برای به قول خود دشمنانش می زند.
۵- هدف ایران از ورود به گفتگو ها همان است که در سال های گذشته برای خرید وقت انجام داده.
۶- هدف کشورهای غربی برای ورود به مذاکرات جلوگیری از غنی سازی در صورت موفقیت آمیز بودن مذاکرات یا بسیج بین المللی برای اعمال تحریم های گسترده تر بر ایران در صورت شکست مذاکرات می باشد.
۷- دیدگاه تصمیم گیران هسته ای در گذشته این بوده که کوچکترین تمکین منجر به جلو آمدن حریف برای اعمال فشار بیشتر و در نهایت تغییر رژیم در ایران خواهد شد. پس احتمال موفقیت آمیز بودن مذاکرات کم است و گزینه دوم را محتملتر می نماید.
۸- در صورت شکست مذاکرات، از آنجا که کشور های غربی نیز اجازه خرید وقت را به ایران نمی دهند، دو گزینه تحریم های اقتصادی قویتر و حمله نظامی در پیش روی کشورهای غربی خواهد بود.
۹- تحریم های اقتصادی فرصت خوبیست برای روسیه و چین تا در بازار سیاه ایران را بدست گرفته و برنامه هایی شبیه نفت در برابر غذا را در مورد ایران به اجرا گذارند.
۱۰- حمله نظامی یک فاجعه است که ایران را به عراق یا افغانستانی دیگر تبدیل می کند.
۱۱- تمامی راههای پیش رو با فرض دست نیافتن ایران به سلاح هسته ای به شکست رژیم منجر خواهد شد ولی این شکست به قیمت شکسته شدن پشت مردم ایران نیز خواهد بود چیزی که کشورهای غربی معمولا آنرا پنهان کرده و اعلام می کنند که تحریم ها به گونه ای خواهد بود که فشار آن بر رژیم متمرکز باشد و مردم آسیب نبینند که این شوخی ای بیش نیست. در حالتی هم که حمله نظامی صورت بگیرد، این مردم بیگناه ایران هستند که قربانی موشک های متفقین می شوند.
۱۲- تنها امیدمان برای نجات ایران از خطرهای پیش رو به جنبش سبز است که شاید بتواند افسار گسیخته سرنوشت ایران را در کف گیرد و جامعه را از خطرهای پیش رو با درایت برهاند. دو ویژگی این جنبش که باعث حصول اطمینان از توانایی آن برای انجام این مهم دارد اول پشتوانه و محبوبیت مردمی آن و سپس درایت و توانایی مدیران آن می باشد. ویژگی اول باعث اعتماد جامعه جهانی به سخنان مسئولین امر می باشد و درایت مدیران حول محوریت منافع ملی می تواند راه حلی مطمئن برای این بحران باشد.

میراث مصطفی تاج زاده

2009-07-05T00:07:00.000-07:00

یادم می آید تقریبا ۲ سال قبل که برای بازداشت عمادالدین باقی یادداشتی نوشته بودم. مدتی بعد با مصطفی تاج زاده صحبت می کردم که گفت «یادداشتت را در مورد باقی خواندم اگه یک روزی ما رو هم گرفتن برای من هم بنویس». آنروز طبق معمول دستش انداختم که شما روی دیگه سکه نظام هستید و ما را سیاه نکن، کسی شما را نمی گیرد. ولی امروز متاسفانه نسل اول انقلاب و فرزندان آیت الله خمینی به ناحق و برای دفاع از حقوق مردم، کاری که از امامشان آموخته اند، در زندان کسانی گرفتارند که نه تنها راه و روش بنیانگذار جمهوری اسلامی را قبول ندارند که بارها در گفتار و عمل به ستیز با آن پرداخته اند.
امروز با کودتاچیان که مصطفی را در بند کرده اند حرفی ندارم جز اینکه می ترسانمشان از خشم مردم که تجلی دنیوی خشم خداوند بر بندگان ظالم می باشد. بترسید از بغضی که در گلوی این موج خروشان خفته است. بترسید از مادر به داغ فرزند نشسته. بترسید از برادر و خواهر شهیدان این وقایع. بیم کنید از این همه ظلم که بر کوی دانشگاه رفت و عاقبت چه می کنید با این همه دروغ؟؟؟
آری در ماههای اخیر از ظلم و جفای شما بر ایران و ایرانی بسیار گفته اند و می گویند ولی مخاطب امروز من خود مصطفی تاج زاده است که در بند نامردان اسیر است. با همان زبان خودمانی می گویم که آقا مصطفی اگر این حکومت قدر خدمات و زحمات تو را برای ایران، برای انقلاب اسلامی، برای آزدی و سربلندی اسلام و به قول خودت برای تقویت اسلام ندانست،‌من به عنوان یک جوان ایرانی از تو تشکر می کنم که به من همه اینها را در رفتار و گفتارت نشان دادی. من از تو تشکر می کنم که با کوشش و تلاشت جوانان را آگاه کردی و با تمام توانت در برابر شکلگیری اسلام طالبانی در جامعه ایستادگی کردی. متشکرم برای اینکه با صدای بلند از آراء ۶۰۰ هزار شهروند تهرانی در انتخابات مجلس ششم دفاع کردی و آزادترین انتخابات را در جمهوری اسلامی (انتخابات شوراها) برگزار کردی. من متشکرم که برای روشنگری نسل جوان با مخالفان اصلاحات منظره کردی و حتی به حسین الله کرم یاد دادی که در امروز بجای چوب و چماق باید به گفتمان روی آورد.
مصطفی جان، اگر نظام جمهوری اسلامی فراموش کرده که مردم برای آزادی انقلاب کردند، ولی تو به من جوان نسل سومی نشان دادی که شما به عنوان یک انقلابی اصیل و دلبسته به آرمانهای امام خمینی، این مهم پیام امامتان را فراموش نکرده اید.
مصطفی جان درس دیگری که از تو آموختم ساده زیستی و سلامت اقتصادی بود. تو از بدو پیدایش جمهوری اسلامی در سطوح بالای مدیریتی فعالیت می کردی ولی اجاره نشین هستی و زندگی ای به مراتب ساده تر از خانه پدر و مادر من که دو کارمند ساده بودند داشتی.
برادر عزیزم روحیه ای که در شما دیدم به حق می توانم بگویم در هیچکس ندیدم و همین روحیه بود که در کنار شما کار کردن را لذتبخش می کرد و بارها و بارها این روحیه بود که ما جوانها را از یاس و ناامیدی نجات می داد.

در نهایت مصطفی تاج زاده به من، جوان نسل سومی، یاد داد که جمهوری اسلامی مورد نظر آیت الله خمینی دوست داشتنی است و نشان داد که این حکومت ظرفیت اصلاح و شنیدن انتقاد در چارچوب قانون اساسی را دارد. تمامی تندی و تیزی عقاید یک جوان که حاکمیت را بسیار دورتر از ایده آل های خود می دید با اندرزهای تاج زاده بود که به ملایمت می گرایید و به واقعیت نزدیک می شد.

آقامصطفی امروز که عده ای بی ریشه شما را به زندان انداخته اند، می خواهم بدانی که میراث تو، آنچه که به ما آموختی و آن تلاش هایی که برای آزادی و آبادی ایران کردی همه باقی خواهد ماند و بزری بود که پاچیده ای و در حال ثمر بخشیدن است. دیگر دست هیچ اعترافگیر و شکنجه گری نمی تواند مزرعه مصطفی را نابود کند همانطور که بارها خودت گفتی بازگشت به عقب برای ایران معنا ندارد و این را مدیون روشنگری شما هستیم.
افسوس که اگر امروز رهبری با درایت داشتیم باید از شما برای آموزه هایتان به نسل جوان و تبدیل مخالفین نظام به منتقد تشکر می کرد باید تشکر می کرد که در نظامی قانون گریز شما قانونمند زندگی کردید و سالم ماندید. در عوض امروز من ونسل من بجای آن از شما تشکر می کند. برای تلاشهایت س‍پاسگزاریم و به امید آزادی،

یک نسل سومی.

بیانیه سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران در محکوم کردن برخورد با احزاب و افشای تکمیل پروژه کودتا

2009-06-28T04:31:00.001-07:00

بسم الله الرحمن الرحیم

ملت شریف ایران

حدود دو هفته از مصادره آرای ملت و بلاموضوع شدن انتخابات در کشور که با واکنش گسترده مردم روبرو شد، می گذرد. در طول این مدت کودتا گران با اعمال تبلیغات استالینیستی همه جانبه کوشیده اند اذهان جامعه را از مسئله اصلی یعنی کودتا علیه مردمسالاری منحرف ساخته، موضوع را به اعتشاشات خیابانی و تخریب اموال عمومی از سوی اجانب تقلیل دهند. اما امروز با کاهش اعتراضات مردمی به تدریج شاهد تغییر تدریجی جهت حملات تبلیغاتی سازمانیافته از اهداف موهومی نظیر تروریست ها و عوامل بیگانه و ... به سوی احزاب و تشکل های سیاسی مخالف اقتدارگرایان و آشکار شدن دم خروس از زیر ردای گوبلزهای وطنی آشکار هستیم.

در پوشش تبلیغات فریب سهمگینی که کشور نظیر آن را به خاطر ندارد، شدت عمل علیه احزاب وتشکل های سیاسی منتقد با ورود غیر قانونی و بدون حکم قضایی به دفتر مرکزی حزب مشارکت و ضبط کامپیوترها و دفاتر و اسناد و پلمب غیر قانونی دفتر مرکزی حزب آغاز شد و با دستگیری گسترده اعضای احزاب اصلاح طلب و منتقد ادامه یافت. در روزهای اخیر به رغم کاهش چشمگیر اعتراض های مردمی درخیابان ها روند برخورد با احزاب روز به روز شدت بیشتری می یابد. از جمله در روزهای اخیر دفتر انجمن مدرسین دانشگاه ها توسط مأموران نظامی اشغال و بیش از هفتاد تن از اساتید مرد و زن عضو این تشکل سیاسی قانونی به جرم ملاقات عمومی با آقای میرحسین موسوی دستگیر و با توهین و اهانت و زدن دستبند به مکان نامعلومی منتقل شدند و تا امروز چهارتن از ایشان همچنان در بازداشت غیر قانونی به سر می برند.

به عنوان جدید ترین و نه آخرین نمونه، روز گذشته آقای امیر حسین مهدوی روزنامه نگار و جوان ترین عضو شورای مرکزی سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی که در کنگره اخیر سازمان به عنوان نماد جوان گرایی به عضویت شورای مرکزی درآمده است، پس از آن که مدتی در بازداشت به سر برده بود، تحت الحفظ مأموران امنیتی به خبرگزاری ایسنا هدایت شد تا در حضور خبرنگاران خبرگزاری های مختلف ، طی مصاحبه ای به تکرار محتوای مقالات کیهان و تحلیل های سست و سخیفی بپردازد که مردم ما هر ساعت از صدا و سیمای اقتدارگرایان می شنوند. این روزنامه نگار خوشفکر و عضو جوان سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی که حضوری فعال در ستاد انتخاباتی آقای میرحسین موسوی داشت و روزنامه اندیشه سبز در ستاد موسوی زیر نظر او منتشر می شد، در دوران بازداشت با هدایت و راهنمایی بازجویان تواب ساز ناگهان به این نتیجه رسیده است که در ستاد انتخاباتی آقای مهندس موسوی فعالیتی غیر قانونی داشته، میر حسین موسوی قانون شکن است و از آغاز هم معلوم بود که رأی نمی آورد و احزاب و تشکل های سیاسی اصلاح طلب از جمله سازمان متبوعش همسو با بیگانگان هستند و نظام باید با آنها برخورد کند!!!

ماهیت این گونه اعترافات که با اعمال فشار بر حلقه های ضعیف صورت می گیرد، چنان روشن است که نیازی به توضیح ندارد. ما پیش از این هشدار داده بودیم که درادامه دستگیری های گسترده باید منتظر تکرار نمایش سناریوی رسوا و نخ نما شده اعتراف و تواب سازی و برگزاری شوهای تلویزیونی باشیم. اکنون نیز تأکید می کنیم با توجه به وسعت دستگیری ها در آینده شوهای مشابه بیشتری علیه سایر احزاب و تشکل های سیاسی شاهد خواهیم بود.

جالب این است در حالی که مصاحبه منافقی که ادعا شده در جریان اعتراضات خیابانی دستگیر شده است از سیمای جمهوری اسلامی ایران با چهره شطرنجی شده وی پخش می شود، یک روزنامه نگار ساده و عضو یک سازمان قانونی در برابر دوربین های خبری قرار داده میشود تا با اسم و رسم، احزاب قانونی و شناخته شده کشور و نماینده ای را که به اعتراف آقایان دستکم بیش از 14 میلیون نفر طرفدار دارد، متهم به اتهامات مجرمانه ای کند که در هیچ محکمه صالحه ای به اثبات نرسیده است. این صحنه عبرت انگیز و نمادین نشان می دهد اقتدارگرایان حاکم ظاهراً خود را به رعایت آبرو و حقوق قانونی منافقین ملتزم تر می بینند تا احزاب رسمی کشور.

سئوال این جاست که چگونه و چرا جهت صحنه سازی ها و نمایش های مهوع سیستم تبلیغاتی اقتدارگرایان از وابسته خواندن مردم معترض به بیگانگان به سوی تبلیغات علیه احزاب و تشکل های سیاسی چرخیده و با سامان دادن اتهامات زشت و رسوا علیه احزاب زمینه های برخورد با آن ها فراهم می شود؟

اقتدارگرایان خود بهتر از هر کسی می دانند نسبت دادن اعتراضات قانونی مردم به بیگانگان یک دروغ و تحریف بزرگ است، این همه غوغای تبلیغاتی عوامفریبانه برای آن است که خاک در چشم حقیقت بپاشند و مردم را از درک آنچه در حال وقوع است منحرف سازند. آنچه در حال رخ دادن است تکمیل پروژه کودتایی است که از انتخابات مجلس هفتم در شش سال پیش آغاز شد. هدف اقتدارگرایان حاکم از این پروژه تبدیل نظام جمهوری اسلامی به حکومت مطلقه فردی است. طی این مدت آنان توانستند انتخابات مجلس را بلاموضوع کنند. چنان که دیدیم انتخابات مجلس هشتم با فضاحتی به مراتب رسواتر از انتخابات مجلس هفتم برگزارشد.

انتخابات ریاست جمهوری دهم در واقع نقطه اوج تقابل نیروهای سیاسی و اجتماعی مدافع جمهوری نظام با اقتدارگرایان خواهان استحاله جمهوری اسلامی به حکومت مطلقه فردی بود. خطر از دست رفتن جمهوریت نظام و استحاله نظام همان چیزی بود که میر حسین موسوی را مانند بسیاری از فعالان سیاسی نسبت به سرنوشت کشور نگران و در نتیجه مصمم به حضور در رقابت های انتخاباتی کرد. اکنون این تقابل می رود تا با مصادره آراء ملت، عملاً به بسته شدن پرونده انتخابات به عنوان مهمترین شروط مردمسالاری ختم شود. اکنون پس از محو استقلال مجلس و بلاموضوع شدن رأی مردم در انتخاب رئیس جمهور و هیئت دولت و نیز اعمال سانسور علنی و پایمال شدن آزادی قلم و مطبوعات، نوبت به احزاب و تشکل های سیاسی به عنوان آخرین نهاد تضمین کننده مردمسالاری در ایران رسیده است. تسویه حساب با فعالان سیاسی و حزبی و محکوم کردن آنان به حبس های طولانی مدت و تعطیلی احزاب مستقل و منتقد که آخرین شاخص مردمسالاری بازمانده در ایران هستند، در واقع تکمیل آخرین حلقه کودتا علیه نظام جمهوری اسلامی و شکل گیری حکومت اسلامی مطلقه فردی به شمار می رود. پیش در آمد و زمینه ساز تکمیل این آخرین سکانس سناریوی کودتا اعتراف گیری های سازمانیافته از دستگیرشدگان تحت فشار روحی و جسمی علیه احزاب و تشکل های سیاسی است.

سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران ضمن محکوم کردن اعمال فشارهای جسمی و روحی علیه دستگیر شدگان، به منظور اعتراف گیری و نمایش شوهای مضحک و تکراری اعتراف و توبه، نسبت به طرح سازمانیافته برخورد با احزاب و تشکل های سیاسی هشدار می دهد و خواهان آزادی هر چه سریعتر دستگیر شدگان است. طراحان و مجریان این سناریوی رسوا باید بدانند که محو جمهوریت و حاکم ساختن استبداد بر جامعه آگاه ایران، رؤیایی است که هرگز تعبیر نخواهد شد. اقتدار گرایان با این گونه اقدامات عرض خود می برند و زحمت مردم می دارند. سازمان همچنین نگرانی عمیق خود را از شرایط نگهداری وضعیت جسمانی دانشجویان، روزنامه نگاران و فعالان سیاسی و حزبی بازداشت شده اعلام می دارد و محرومیت آنان از بدیهی ترین حقوق قانونی از جمله حق داشتن وکیل را نقض آشکار قانون می داند.

امروز سئوال مردم ما این است آیا قوه قضائیه کشور و ریاست آن از این حد از استقلال و آزادی عمل برخوردار هستند که هیئت بی طرفی را مأمور بازدید از زندانها، رسیدگی به وضعیت صدها دانشجو، روزنامه نگار و فعال سیاسی دربند کنند و حد اقل امکان دسترسی ایشان را به وکیل فراهم کنند تا دستکم بتوانند به دستگیری غیر قانونی خود اعتراض کنند؟ آیا کمیسیون امنیت ملی مجلس شورای اسلامی به جای ملاقات های تبلیغاتی با این و آن از این حد از قدرت برخوردار است که بتواند با بازدید از زندانها و محل نگهداری دستگیر شدگان، امنیت جانی و حقوقی صدها زندانی سیاسی را تضمین کند؟

سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران

7/4/88

استعفانامه تاریخی بهزاد نبوی، برگرفته از وبلاگ کودتا نوشت

2009-06-26T08:35:00.003-07:00

در زیر متن کامل استعفا نامه تاریخی مهندس بهزاد نبوی ، نایب رییس مجلس ششم از نمایندگی ملت در اعتراض به نحوه برگزاری هفتمین انتخابات مجلس شورای اسلامی را می خوانیم . با مرور این استعفانامه تاریخی شاید برخی از زوایای پنهان کودتای 22 خرداد آشکار گردد . در ضمن عقده گشایی عوامل امنیتی در بازداشت بهزاد نبوی بی ارتباط با این استعفا نامه نیست:

بهزاد نبوی-نایب رییس مجلس- در قم از شاگردان مصباح کتک خورد

“ملت آگاه و شريف ايران، همکاران محترم

در روزهای پايانی دوره ششم و برای آخرين بار از تريبون مجلس شورای اسلامی با شما سخن می‌گويم:

عرايضم همانطور که همکار محترم به اطلاعتان رساند، پيرامون استعفا از نمايندگی مجلس شورای اسلامی در اعتراض به نمايش انتخابات غيرآزاد، غيرعادلانه، غيررقابتی و تشکيل مجلس فرمايشی است.

در اين اعتراض رؤسای جمهور و مجلس، اعضای فراکسيون جبهه دوم خرداد مجلس،‌تعدادی از معاونان رئيس جمهور، وزرا و معاونين آنان، استانداران، فرمانداران، اساتيد و رؤسای دانشگاهی‌های کشور، کليه گروه‌های اصلاح‌طلب و مردم آزاد و آزاديخواه ايران با بنده شريک و سهيم بوده و هستند و در سخنرانی‌ها، مصاحبه‌ها، بيانيه‌ها و موضع‌گيری‌های گوناگون، صدای اعتراض خود را بلند کرده‌اند.

در اين ميان عده کثيری از مسؤولان اجرايی و ۱۳۰ نفر از نمايندگان مردم علاوه بر اعتراض به روند بدعت‌آميز انتخابات دور هفتم، استعفای خود را نيز تقديم رئيس جمهور، رئيس مجلس و يا مسؤولان مافوق نمودند. به دليل مخالفت صريح و آشکار رهبری با ‌استعفای مسؤولان اجرايی، آن استعفاها به مرحله عمل در نيامد و مسؤولان مزبور ناچار به پذيرش مسؤوليت انتخابات نمايشی شدند. در مورد نمايندگان مستعفی نيز به دليل تعطيلی گريز ناپذير مجلس پيش از برگزاری انتخابات و طرح لايحه بودجه ۸۳ و ساير طرح‌ها، لوايح و موضوعات بسيار مهم و همچنين عدم امکان قانونی استعفای ۱۳۰ نماينده، تنها طرح استعفای ۵ نفر از آنان تاکنون ميسر شده است و در واقع می‌توان گفت که اينان به شکل نمادين سخنگوی تمامی نمايندگان و حتی مسؤولان و مديران اجرايی مستعفی هستند و به همين لحاظ نيز طرح استعفای اين عده تاکنون با تأييد و تصويب اکثريت نمايندگان مستعفی و معترض، صورت گرفته است.

مطالب مطروحه در استعفانامه‌های قبلی در مجلس، شايد نه تنها زبان حال بسياری از استعفا دهندگان دولت و مجلس،بلکه فرياد کليه معترضين به روند انتخابات دور هفتم است.

حقير نيز ضمن تأييد تقريباً تمامی آن مطالب با اغتنام فرصت به چند نکته مهم که شايد برخی از آنها تاکنون مطرح نشده است، خواهم پرداخت. پيش از طرح نکات مزبور،‌من نيز نظير ساير دوستان- خصوصاً با توجه به عدم احراز صلاحيتم از سوی شورای نگهبان- ناگزير از معرفی خود و بيان سوابقم در پيشگاه ملت شريف ايران و نمايندگان محترمشان هستم.

شايد معرفی بهزاد نبوی برای دو گروه چندان خوشايند نباشد. گروه اول دوستان و همفکران اصلاح‌طلب، که طی ساليان متمادی مبارزه و همکاری نقاط ضعف فراوان و نقاط قوت احتمالی وی را به خوبی می‌شناسند و طرح مطالب برايشان کسالت‌آور است. گروه دوم نيز اعضای ستاد ضداصلاحاتند که طی سال‌های اخير با استفاده از تمام امکانات، تلاش کرده‌اند نبوی را به نيروهای تحت امر و مردم، بی دين، مارکسيت، منافق،‌عامل آمريکا و “بی‌غيرت” بشناسانند. پيشاپيش از هر دو گروه پوزش می‌طلبم.

البته برای شناساندن بيشتر خود، نامه سرگشاده ۲۴ صفحه‌ای مورخ ۵/۲/۱۳۷۱ را که به دنبال يکی از ردصلاحيت‌های ادواری شواری نگهبان، برای رئيس جمهور وقت، آقای هاشمی رفسنجانی ارسال داشته‌ام، پيوست اين استعفانامه به وسايل ارتباط جمعی تقديم خواهم کرد. در عين حال بی‌مناسبت نمی‌دانم در پاسخ به کسانی که من و سازمان متبوعم، مجاهدين انقلاب اسلامی ايران را به استحاله فکری متهم می کنند چند جمله پايان آن سند تاريخ را قرائت کنم تا دغدغه‌های ۱۲ سال قبل خود را بازگو و معلوم کنم آيا مواضع اصولی ما دچار استحاله شده يا مواضع مخالفان ما؟ بخش‌هايی از صفحات ۲۰ و ۲۱ نامه سرگشاده مزبور را ذيلاً قرائت می‌کنم:

«جناب آقای هاشمی»

«… جنابعالی به خوبی مستحضر هستيد که بنده همواره مخالف شيوه‌های ناپسند انحصارطلبی و حذف بوده و به آزادی سياسی و ضرورت وجود جوی سالم و تضارب افکار معتقد بوده‌ام.»

«پس از پيروزی انقلاب اسلامی و حاکميت خط امام، نظر سازمان متبوع خودم (علی‌رغم قرار داشتن در موضع قدرت) هميشه حفظ آزادی‌های مصرح در قانون اساسی بوده است. اگر هم به آزادی مخالفين نظام اعتراض داشتم از اين جهت بوده که معتقد بوديم آنها بايد تکليف خود را با نظام روشن کنند. اگر می‌خواهند از آزادی‌های قانونی بهره بگيرند، می‌بايست اسلحه را کنار بگذارند. اکنون نيز معتقدم تنها با التزام به حاکميت قانون، رقابت سياسی سالم، احترام به آرای ملت می‌توان قوام و دوام و ستبری انقلاب و نظام را در برابر هر توطئه‌ای تضمين کرد.»

علاوه بر نقل موارد فوق، بر آنم بهزاد نبوی را بيشتر به حضورتان معرفی کنم. همان نبوی که امام انقلاب در حضور رئيس قوه قضاييه و دادستان کل وقت و مرحوم حاج سيد احمد،ضمن مختومه اعلام کردن پرونده انفجار نخست‌وزيری،‌گفت: «من از همان اول می‌دانستم که يک دستی در کار است که می‌خواهد اين افراد را بدنام کند و کنار بزند.»

و امروز توسط کسانی ردصلاحيت، بدنام و کنار زده می‌شود که قطعاً خدمات صدر تا ذيلشان (اگر نام اقدامات آنان را بتوان «خدمت» گذاشت)، قابل مقايسه با خدمات و فداکاری‌های بهزاد نبوی نيست.

درباره بهزاد نبوی سخن بگويم که وی را پيش از پيروزی انقلاب حزب توده مارکسيست آمريکايی، ساواک مارکسيست آمريکايی، و مسعود رجوی «راست ارتجاعی پيچيده» و پس از پيروزی انقلاب بنی‌صدر، او را «توده‌ای نماز خوان»، حزب توده او را «عامل سيا» و بالاخره پرونده‌سازان راست «عامل انفجار نخست‌وزيری، بيانيه الجزاير، پتروپارس» و ستاد ضداصلاحات او را «قاتل رجايی، خائن، حيف و ميل کننده بيت المال و منافق جديد» ناميده‌اند.

۶۲ ساله،‌مسلمان و ايرانی هستم. از وقتی مکلف شده‌ام، اگر مقبول افتاده باشد، نماز و روزه‌ام اگر بيش از تکاليف نبوده باشد، کمتر از آن نبوده است.

۳۲ سال قبل، به هنگام دستگيری به منظور خودداری از افشای اطلاعات مهم که ممکن بود منجر به دستگيری و يا نابودی همزمان و ضربه خوردن به مبارزه مسلحانه شود، اقدام به خوردن قرص سيانورکردم که به دليل فساد عمل نکرد و به اين دليل ۳۲ سال از خداوند عمر اضافی گرفته‌ام و هر لحظه آماده فدا کردن آن در راه دين، کشور و ملتم هستم. تنها وابستگی اين جهانيم به همسر فداکار و بزرگوار و فرزندان عزيزم است. آنان نيز راه و رسم همسرو پدرشان را شناخته و قطعاً حبس و حتی شهادت بنده برايشان قابل انتظار و تحمل است.

خوشبختانه از نظر مادی حتی يک ريال هم مديون دولت و نظام جمهوری اسلامی نيستم. طی ۲۶ سال پس از پيروزی انقلاب- و نه فقط ۴ سال حضور در مجلس- نه يک متر مربع زمين، نه يک اتومبيل،‌نه يک تلفن و نه کوچکترين امتياز مادی ديگری از هيچ مرجع دولتی و وابسته به نظام دريافت نکرده‌ام. حتی از امتياز قانون آزادگی برای ورود فرزندانم به دانشگاه و يا معافيت آنها از خدمت وظيفه استفاده نکرده و از آنان خواستم تنها به تلاش خود متکی باشند.

طی ۴ سال حضور در ميان شما نيز جز حقوق و پاداش‌های ثابت دريافتی از طريق فيش‌های بانکی، از هيچ يک از مزايای مستمر و غير مستمر قانونی و متداول درتمام ادوار مجلس نظير اجاره مسکن، هزينه دفتر نمايندگی، کارمند، تلفن همراه، اتومبيل، هزينه اياب و ذهاب، وام قرض‌الحسنه و غيره حتی يکبار هم استفاده نکرده‌ام. در طول اين مدت تنها به درخواست رئيس جمهور برای رساندن پيامشان به رئيس جمهور ترکيه و مذاکره با مقامات آن کشور، به يک سفر ۴۸ ساعته رفتم، که تلاش‌هايم در جهت تشويق مقامات ترک به جلوگيری از حضور نيروهای آمريکايی در کشورشان برای حمله به عراق[بود] و خستگی راه، با طرح اتهام مذاکره با آمريکاييان و جاسوسی برای آنان از سوی خداترسان و تقوی‌پيشگان ستاد ضداصلاحات جبران شد.

مطالب فوق را دريک سند رسمی اعلام می‌کنم و هر کس حتی در يک مورد خلاف آن را توانست به شکل مستند، علناً و رسماً در معرض افکار عمومی قرار دهد، تمام ادعاهای غيرمستند را نيز خواهم پذيرفت.

بايد اضافه کنم که طی ۲۶ سال خدمت صادقانه‌ام، ازسوی مخالفان مختلف و با هدف بيرون کردنم از صحنه، پرونده‌های متعددی برايم تشکيل شده است. پرونده بيانيه الجزاير بر مبنای اعلام جرم بنی صدر عليه شهيد رجايی و بنده، پرونده قتل شهيد رجايی،‌ساخته و پرداخته جناح راست و مختومه شده توسط امام راحل و بالاخره جديدترين آن پرونده پتروپارس که درعين حال، رسواترين آنها نيز هست وقاضی محترم پرونده پس از چندين بار بازجويی هنوز امکان تفهيم اتهام به اين جانب را نيافته است. البته در مورد اين پرونده نيز خوشبختانه امروز با آغاز بهره‌برداری از پروژه‌های عظيم پارس جنوبی در عسليوه و مشاهده تحول بزرگی که از اين رهگذر در اقتصاد، ارتقای توانايی‌های توليدی و پيمانکاری و اشتغال کشور ايجاد شده، موافقان و حتی مخالفان منصف سياسی حقير دريافته‌اند که چگونه يک افتخار بزرگ ملی و بزرگ‌ترين افتخار زندگی اجرايی بنده که حاصل تلاش شبانه‌روزی مسؤولان، مديران وکارکنان پرتلاش، فداکار و شجاع اين کشور بوده و بنده نيز سهم کوچکی درآن داشتم، به عنوان سند مجرميت بنده و آن عزيزان مطرح می‌شود.

گرچه ماهيت اين پرونده سازان برملا و رسوايی پرونده‌های مزبور بر همگان روشن شده است و همه می‌دانند اگر اين از خدا بی‌خبران حتی يک مورد از حقير نقطه ضعف‌های اين چنينی داشتند، تا به حال شديدترين برخوردها را کرده بودند ولی بعيد نيست پس از اين استعفا هر يک از پرونده‌های ذکر شده بيشتر شده و يا پرونده جديدی در دستور کار قرار گيرد که پيشاپيش رسوايی و محکوميت اين نوع پرونده‌سازی‌ها برای افکار عمومی روشن است. به راستی بايد تأسف خورد به حال نظامی که تخريب و ترورشخصيت فرزندان و خدمتگزاران صديق خود را به دست جاهلان و يا چاپلوسان دنياپرست و حتی وابسته چنين سخاوتمندانه باسکوت و رضايت به نظاره می‌نشيند.

اما چرا استعفا؟ برای پاسخ به اين سؤال مرور سريع و اجمالی روند حرکت اصلاحی و تلاش‌های اصلاح‌طلبان طی چند ساله اخير را ضروری می‌دانم. پس از مجموعه تحرکات و اقداماتی که به انصراف آقای مهندس ميرحسين موسوی از نامزدی رياست جمهوری دوره هفتم انجاميد، آقای خاتمی مناسبترين گزينه گروه‌های خط امام به شمار می‌رفت. رايزنی‌ها به نتيجه رسيد، هر چند نگرانی از تکرار ماجرای نامزدی آقای موسوی همچنان وجود داشت. در سوم بهمن ۷۵ به اتفاق اعضای شورای هماهنگی گروه‌های خط امام به ديدار آقای خاتمی رفتيم. در آن ديدار آقای خاتمی ضمن دادن مژده پذيرش نامزدی رياست جمهوری، به ديدارشان با رهبری و عرصه ديدگاه‌های خود در مورد نظام و قانون اساسی به ايشان و عدم مخالفت رهبری با نامزديشان اشاره کرد. همه ما مشتاقانه ستادهای انتخاباتی ايشان رابر پا داشتيم، بدون اينکه اميدی به پيروزی داشته باشيم. هر چه به انتخابات نزديک‌تر می‌شديم و قرائت و شواهد و نظرسنجی‌ها، افزايش مداوم آرای خاتمی را نشان می‌داد، شايعات نگران‌کننده‌ای در مورد مخالفت بيت رهبری با نامزدی وی مطرح می‌شد. تا آنجا که آقايان کروبی و خويينی‌ها چند روز پيش از برگزاری انتخابات به ديدار رهبری رفتند. رهبری در آن ديدار شايعات مزبور را تکذيب کردند و متنی توسط آقايان موسوسی خويينی‌ها و حجازی به عنوان خلاصه مذاکرات تهيه و ازسوی ملاقات کنندگان صرفاً برای اطلاع اعضای ستادهای آقای خاتمی در اختيار آنها قرار گرفت. اما درست در آخرين روز تبليغات انتخابات بيت رهبری با صدور اطلاعيه‌ای اعلام کرد چون در مورد ديدار آقايان کروبی و خويينی‌ها با رهبری مطالب ضد و نقيض فراوانی نقل شده، بدينوسيله کليه مطالب مذکور تکذيب می‌شود.

اين در حالی بود که صبح همان روز تيتر اول يکی از روزنامه‌ها به نقل از آقای مهدوی کنی حمايت رهبری از نامزد رقيب آقای خاتمی را اعلام و مورد تکذيب هم قرار نگرفته بود.

به هر تقدير، انتخابات دوم خرداد ۷۶ منتهی به پيروزی قاطع آقای خاتمی گرديد و رهبری پس ازاين پيروزی دوم خرداد را حماسه و بيمه کننده انقلاب ناميد اين موضع‌گيری،‌اصلاح‌طلبان را به پشتيبانی ايشان از برنامه‌های اصلاحی خاتمی اميدوار ساخت و به رغم وجود بعضی تک‌روی‌ها، تمام تلاش‌ها در جهت ايجاد تعامل مثبت و اعتمادسازی با رهبری سامان يافت.

در ماجرای پرونده‌سازی‌ برای کرباسچی، قتل‌های زنجيره‌ای و حتی ۱۸ تير ۷۸ و محاکمه نوری کوشش اصلاح‌طلبان همچنان تعامل و اعتمادسازی بود.

بنده در ديدار طولانی و مفيد خصوصی ۱۳ شهريور ۷۸ با رهبری به ايشان عرض کردم: «از موضع‌گيری‌های شما در ديدارهای قبلی استنباطم اين است که ما را نيز مدافع انقلاب و نظام می‌دانيد و از اين نظر ميان ما و رقبا اختلافی قائل نيستيد. همه ما معتقديم اگراين نظام ساقط بشود به استقلال، تماميت ارضی و حتی دين مردم لطمات جدی وارد خواهد شد.اختلاف بر سربرداشت‌های گوناگون از انقلاب، نظام و چگونگی اعتلای آن و تعريفمان از مردم است. اختلاف بر سر مشی‌ها و روش‌های رسيدن به اهداف واحد است. دغدغه‌های جناح مقابل رويگردانی مردم از اسلام و انقلاب و رشد به اصطلاح غيرخودی‌ها، درصورت تداوم اصلاحات و روش پيشنهادی آنان سرکوب و مخالفت مشی تبديل محارب به مخالف و مخالف به موافق است. بر عکس اصلاح‌طلبان معتقدند در اثر شکست اصلاحات، مردم از اسلام و انقلاب رويگردان خواهند شد و روش پيشنهاديشان تأکيد بر حاکميت قانون و رعايت حقوق و آزادی‌های شهروندی است.ما معتقديم مردم با اسلام، انقلاب، نظام و ولايت با همان قرائت و تعريفی که درجريان انقلاب ۲۲ بهمن ۵۷ و حتی سال‌های آغازين انقلاب رواج داشت مشکلی ندارند.مشکل قرائت‌ها و تفاسير بی‌سابقه‌ای است که امروز به نام اسلام و انقلاب و ولايت ترويج وتبليغ می‌شود. علت اقبال مردم به خاتمی نيز طرح و دفاع از همان ديدگاه‌های اوليه انقلاب به روشی روزآمد است.»

التبه رهبری نظر بنده را قبول نداشتند و پيروزی خاتمی را ناشی از عوامل ديگری به جز ديدگاه‌های ايشان می‌دانستند.

متأسفانه پس از پيروزی قاطع اصلاح‌طلبان در انتخابات دوره ششم مجلس شورای اسلامی،‌اوضاع به سرعت تغييرکرد. ترور حجاريان، توقيف فله‌ای روزنامه‌های اصلاح‌طلب، تصميم شورای نگهبان مبنی بر ابطال انتخابات تهران، نمايش برنامه‌ريزی شده کنفرانس برلين و دستگيری شرکت‌کنندگان درآن کنفرانس و غيره که همگی در فاصله ميان انتخابات و تشکيل مجلس ششم به وقوع پيوست، نشانگر تغيير استراتژی و روش‌های مقابله با اصلاحات بود.

درديدار ششم ارديبهشت ۷۹ سران جبهه دوم خرداد با رهبری به ايشان عرض کردم: «اگر بگوييم دردوم خرداد ۷۶ مردم نمی‌دانستند به چه رأی می‌دهند، در ۲۹ بهمن ۷۸ ديگر چنين فرضی صحيح نيست. اين رأی افق‌های جديدی برای دفاع از کليت نظام باز کرده است. روش‌های دفاع بسيار مهم است. در «کيهان فرهنگی» آقايی می‌نويسد: ما دو جور استبداد داريم. استبداد بدون استدلال و استبداد استدلالی. ولايت فقيه استبداد استدلالی است. امروز اين نوع دفاع از نظام مفيد نيست و کسی قبول نمی‌کند.شايد برای زمان نادرشاه خوب

بود و مردم آن زمان می‌گفتند استبداد توأم با استبداد حداقل بهتر از ريختن سرب داغ در حلق افراد است… ما می‌گوييم اگر مردم نباشند، چاره‌ای جز توسل به خارجی نداريم و مردم هم يعنی کل رأی‌دهندگان وشهروندان و جمهور ناب و غير ناب نداريم…»

پس از تشکيل مجلس ششم و طرح بحث اصلاح قانون مطبوعات به منظور جلوگيری ازبرخوردهای غيرقانونی با آنها، رهبری به آقای کروبی و بنده پيغام دادند: «با توجه به اينکه قانون مطبوعات اخيراً و در اواخر دوره پنجم اصلاح شده و هنوز در عمل و اجرا مشکلات آن مشخص نشده است، از نمايندگان بخواهيد، تا مشخص نشدن اشکالات آن، دست به تغيير قانون نزنند. در غير اين صورت من اين اقدام را سياسی تلقی کرده و در مقابل آن خواهم ايستاد.»

فراکسيون جبهه دوم خرداد در اجرای نظر رهبری، به چنداصلاح کوچک و ضروری در قانون بسنده کرد،ولی وقتی همين مورد نيز به جلسه علنی تقديم شد، نامه معروف رهبری صادرو جلوی آنها گرفته شد. از آن پس شورای نگهبان ممانعت از به ثمر رسيدن طرح‌های اصلاح‌طلبانه مجلس را در دستورکار خود قرار داد و با بدعت‌های عجيب مانع ازآن شدکه طی ۴ سال گذشته حتی يک قانون ناظر بر تضمين حقوق و تحقق خواست‌های سياسی- اجتماعی مردم به مرحله اجرا درآيد و عملاً قوه مقننه را در زمينه تصويب اين قبيل قوانين، تعطيل کرد.قوه قضاييه نيز برخورد با نمايندگانی را که پا را از گليم خود فراتر نهاده بودند، آغاز نمود تا شايد مجلس ششم نه تنها در تصويب قوانين ناظر بر اهداف اصلاحی ناتوان شود،بلکه جرأت اظهار نظر در مورد مسائل مهم مملکتی را نيز نداشته باشد. تعداد پرونده‌هايی که برای نمايندگان دوره ششم به علت نطق‌های قبل از دستور، مصاحبه‌ها سخنرانی‌ها و حتی اظهاراتشان درمذاکرات رسمی، تشکيل شده، درتمام ادوار مجلس بی‌سابقه و گواه اين مدعاست. همچنين برخی از نهادهای نظامی به کمک قوه قضاييه شتافتند و با ايجاد و گسترش دستگاه‌های غير قانونی اطلاعات موازی، مشی «نصرت به رعب» را تقويت کردند و بالاخره صدا وسيما نيز تصميم گرفت اصلاح‌طلبان و مجلس ششم را هجو، تضعيف و متهم به ناکارآمدی در انجام تعهدات خود به مردم کند. بدين ترتيب نهادهای اجماعی انتصابی، عملاً جانشين جناح شکست خورده در چند انتخابات پياپی، شدند. در چنين شرايطی انتخابات دوره هشتم رياست جمهوری فرا رسيد. خاتمی با توجه به شرايط موجود، مايل به نامزدی مجدد نبود، ولی اصرار به حق اصلاح‌طلبان که انصراف وی را «دفن اصلاحات» می‌دانستند، او را وادار به شرکت مجدد درانتخابات نمود، ولی متأسفانه پيروزی مجدد و پرشکوه‌تر وی عبرت‌آموز و باعث تغيير روش‌ها نشد.

بنده پس از اين پيروزی تلاش کردم ديدار مجددی با رهبری داشته باشم و به ايشان عرض کنم رأی بيشتر خاتمی در انتخابات ۱۸ خرداد ۸۰، مؤيد صحت ادعای بنده در ديدار قبلی و نشانه اقبال مردم به ديدگاه‌ها و شعارهای مطرح و شناخته شده خاتمی بوده است و بهتر است نهادهای انتصابی به جای مقابله با رأی مردم، با آنان همراه شده و ياحداقل بی طرف باشند. متأسفانه علی‌رغم پيگيری‌های مکرر، امکان چنين ديداری تاکنون نه برای بنده و نه بسياری از همفکران و همراهان، فراهم نشد و به ناچار تلاش شد مطالب به وسيله نامه و يا از طريق نزديکان با ايشان در ميان گذاشته شود. سه نامه سر بسته، که تاکنون منتشر نشده است، در فروردين، مرداد و دی ماه سال ۸۱ از سوی برخی مسؤولان اجرايی، نمايندگان و مسؤولان گروه‌های سياسی اصلاح‌طلب برای ايشان ارسال و تقريباً در تمامی آنها بر آمادگی جهت ملاقات و توضيح بيشتر نظرات تأکيد شد. همچنين در ديداری که در ۵ خرداد ۸۱ با يکی از نزديکان رهبری داشتم، به ايشان گفتم:«هدف ما تا مدت‌ها اين بود که مقام رهبری،‌رهبری اصلاحات را به دست گيرند، ولی امروز انتظار ما اين است که رهبری نقش فراجناحی ايفا کنند، چرا که در غير اين صورت مشکل بزرگی برای جنبش اصلاحی که قانونی و مسالمت آميز است، ايجاد خواهد شد… »نامبرده دربخشی از پاسخ به مطالب بنده و دوستان ديگر اظهار داشت توصيه:« شما لازم نيست و رهبری عمل نکردن فراجناحی را خيانت می‌داند.» خشنود از اين سخنان و اميدوار به اين قبيل رايزنی‌ها، توافق کرديم ديدارها ادامه يابد. ولی متأسفانه اين توافق نيز از طرف مقابل نقض شد و بسياری از اصلاح‌طلبان در شرايطی قرار گرفتند که حتی امکان طرح ديدگاه‌ها و انتقادات خود را با رهبری نسبت به سياست‌های کلان و روندهای جاری چه به شکل مستقيم و چه به شکل غيرمستقيم نمی‌يافتند. نامه‌های سربسته آنان يا بی‌پاسخ می‌ماند و يا پاسخ‌های مغرضانه در پی داشت. اگر هم درموضع گيری‌های علمی مطلبی متفاوت با نظر رهبری طرح می‌کردند،‌به ضديت با نظام و ولايت فقيه متهم می‌شدند و به اين ترتيب جنبش اصلاحی عملاً با بن بست پيش‌بينی شده در انتخابات دوردوم رياست جمهوری خاتمی رو به رو شده بود.

برای بن بست شکنی پيشنهاد شد اصلاح‌طلبان از تمامی ظرفيت‌های قانونی خود بهره بگيرند و با طرح مسائل مهم در قالب رفراندم، حداقل از سد شورای نگهبان عبور کنند. برخی از چهره‌های شاخص اصلاحات رفراندوم را به مصلحت نديدند ودولت با تقديم لايحه اصلاح قانون انتخابات، برای جلوگيری از ردصلاحيت‌های سليقه‌ای و بی‌ضابطه و لايحه تبيين اختيارات رياست جمهوری به منظور جلوگيری از نقض قانون اساسی و حقوق شهروندی، اصلاح‌طلبان را به گشوده شدن راهی فرا روی حرکت اصلاحی اميدوار ساخت. لوايح مزبور مورد حمايت و پشتيبانی اصلاح‌طلبان قرار گرفت و پس از تصويب در مجلس به شورای نگهبان ارجاع شد. همزمان ديدارهای متعددی از سوی رؤسای جمهور و مجلس و سايرين با رهبری و شورای نگهبان و به منظور جلوگيری از رد اين دو لايحه توسط آن شورا، صورت گرفت که متأسفانه همگی بی‌ثمر بود و نهاد مزبور با توجه به برنامه از پيش تدارک شده برای انتخابات دور هفتم از نظر خود عدول ننمود. اصلاح‌طلبان که نسبت به آينده کشور و انقلاب بيمناک بودند، آنچه را در انتخابات دور هفتم رخ داد، پيش‌بينی ميکردند.

اولاً با ارسال نامه‌ای سرگشاده و محترمانه به رهبری،‌مشکلات و نگرانی‌ها را با ايشان در ميان گذاشتند، که متأسفانه با واکنش‌های بسيار منفی از سوی برخی محافظه‌کاران رو‌به‌رو شد و ثانياً بار ديگر بحث رفراندم برای تغيير برخی از مواد قانون انتخابات را در دستورکار قرار دادند. آيين نامه داخلی مجلس نيز در اين زمينه اصلاح شد، ولی با توجه به برخی مخالفت‌ها طرح رفراندوم متوقف ماند.

با تأکيد رهبری بر ضرورت احراز صلاحيت نامزدها، به جای احراز عدم صلاحيت آنان درسخنرانی قزوين و قرار گرفتن اين موضوع دردستورکار شورای نگهبان، عملاً بحث اصلاح قانون انتخابات منتفی گرديد.

با چنين سابقه‌ای وبا کمک دفاتر غيرقانونی نظارتی شورای نگهبان و دستگاه اطلاعات موازی،‌مقدمات انتخابات مجلس هفتم باهدف قلع و قمع اصلاح‌طلبان و تشکيل مجلس فرمايشی درغياب ملت و نامزدهای دلخواه آنان واداشت.

طرفه آنکه مجلس دوره ششم مشروطه نيزمجلس ناآرامی بود و درآن مدرس‌ها و مصدق‌ها با استقرار سلسله پهلوی و شکل‌گيری استبداد در پوشش مشروطه مخالفت می‌کردند. رضاشاه بر آن شدکه با حفظ ظاهر مشروطه، استبدادی به مراتب سياه‌تر از ماقبل آن، برقرار کند. با چنين عزمی پس از تبعيد و قتل نمايندگان شجاع دوره ششم، با يک انتخابات بخشنامه‌ای، مجلس فرمايشی و مطيع دوره هفتم را تشکيل داد و اين استبداد، با يک دوره فترت که نتيجه اشغال و تضاد بيگانگان بود، تا ۲۲ بهمن ۵۷ ادامه يافت. انتخابات نمايشی منظمی برگزار و مجالس و دولت‌های فرمايشی که نماينده واقعی مردم نبودند، تشکيل می‌شد، در حالی که تصميم‌گير واقعی افراد غيرمسؤول و غير پاسخگو بودند.

پذيرش چنين شرايطی، برای کوتاه مدت، ديگر برای اصلا‍‌ح‌طلبان قابل تحمل نبود و برای مقابله باآن ناچار به بهره‌گيری از کليه ظرفيت‌های قانونی و روش‌های مسالمت‌آميز، نظير اعتراض و هشدار، تحصن،‌عدم شرکت در انتخابات و استعفا شدند. آنان که از دور دستی بر آتش دارند، بدون توجه به سوابقی که به اختصار بيان شد، اصلاح‌طلبان را به تندروی در شرايط کنونی و يا محافظه کاری درگذشته متهم می‌کنند.

برخی به اصلاح‌طلبان و خصوصاً مجلس ششم خرده می‌گيرند که چرا در ماجرای حمله به کوی دانشگاه و يا اصلاح قانون مطبوعات، اعتراضاتی نظير تحصن و استعفا صورت نگرفت و در اين مرحله که «منافع شخصی» نمايندگان مطرح است، چنين اقداماتی صورت می‌گيرد؟ همانطور که بارها تذکر داده شده، آنچه در انتخابات دوره هفتم رخ داد، تلاش برای هدم اساس جمهوريت و بلاموضوع کردن رأی مردم و طبعاً غيرقابل مقايسه با موارد قبلی بود و طبعاً واکنشی متفاوت با ساير موارد را اقتضا می‌کرد.

گروهی نيز استعفای نمايندگان را« خروج از حاکميت» تلقی می‌کنند. صراحتاً اعلام می‌کنم عدم شرکت بخشی از اصلاح‌طلبان در انتخابات و استعفای من و دوستانم، به هيچ وجه به معنای خروج از حاکميت نيست. واقعيت اين است که کودتای پارلمانی ما را ناگزير به خروج موقت از حاکميت کرده است و گرچه شواهدو قراين نشان از تداوم اين مشی کودتايی در انتخابات رياست جمهوری و مجالس بعدی دارد، ولی ما درهر انتخاباتی حضور يافته و در صورت آزادی انتخابات در جهت کسب آرای مردم و پيگيری اهداف اصلاحی در سطح حاکميت تلاش خواهيم کردو در صورت نقض حقوق ملت و آزادی انتخابات، همچون دور هفتم، ماهيت انتخابات نمايشی و منتخبين فرمايشی را بر ملا و به ياری خدا آمران و عاملان اين اقدامات ضداسلامی، ضدانقلابيو ضدمردمی را نهايتاً وادار به تمکين در برابر رأی ملت خواهيم کرد.

جماعتی استعفای ما را نقطه پايان اصلاحات در چارچوب قانون اساسی و شکست آن ارزيابی می‌کنند. قطعاً چنين برداشتی صحيح نيست. ما کماکان بر اين باوريم که قانون اساسی جمهوری اسلامی علی‌رغم کاستی‌ها، که در زمان مناسب قابل تغيير و اصلاح خواهد بود، چارچوب قابل قبولی برای تداوم اصلاحات است. مشکل اصلی امروز ما قانون اساسی و ساختار حقوقی قدرت نبوده، بلکه مشکل تاريخی ساختار واقعی قدرت است. مادام که اين ساختار تغيير نکند، اصلاح قانون اساسی نمی‌تواند ضامن تحقق مردم‌سالاری باشد. چنانکه با وجود قانون اساسی مشروطه که تقريباً ترجمه قانون اساسی نظام‌های مشروطه اروپايی بود، رژيم مشروطه در زمان رضاشاه و محمدرضا شاه به يکی از مخوف‌ترين رژيم‌های استبدادی که درآن شاه به مراتب مطلق‌العنان‌تر و غيرپاسخگو از شاهان عصر سلطنت مطلقه بود،استحاله شد. امروز نيز ما دچار همان مشکليم، تفسيرهای بدعت‌آلود از قانون اساسی که توسط اقتدارگرايان و استبدادطلبان و برای جلوگيری از توفيق حرکت اصلاحی صورت گرفته است،‌بزرگ‌ترين ضربه را به اعتقاد مردم به قانون اساسی وارد کرده و اين تصور را خصوصاً درميان روشنفکران و جوانان ايجاد کرده است که تداوم اصلاحات در چارچوب چنين قانونی، ميسر نيست.

ملت ايران و جهانيان بايد بدانند درقانون اساسی جمهوری اسلامی هيچ قدرت فراقانونی و هيچ اختيار فوق قانون اساسی وجود ندارد. کليه مقام‌ها و نهادها بر اساس قانون اساسی و در ذيل آن تعريف می‌شوند و همگی در مقابل ملت و يا نمايندگان آن پاسخگو هستند. وظايف و اختيارات کليه مقامات و مسؤولان جمهوری اسلامی در قانون اساسی احصا شده و اين اختيارات سقف و حداکثر اختيارات هر مقام و مسؤوليست. رهبری نيز از اين قاعده مستثنی نيست. وظايف و اختيارات ايشان در اصول مختلف قانون اساسی به روشی مشخص و در اصل ۱۱۰، دقيقاً احصا شده است،‌که در ميان آنها علی‌القاعده و در صورت پذيرش جمهوريت نظام، صدور فرمان همه‌پرسی و امضای حکم رياست جمهوری از وظايف رهبری خواهد بود. مطلقيت ولايت مندرج در اصلاحيه قانون اساسی نيز تنها درمورد احکام شرعی موضوعيت داشته و رهبری را بر قانون اساسی حاکم نمی‌کند.

ما بر اين باوريم که طبق قانون اساسی رهبری نهادی فراجناحی و مظهر حاکميت و وحدت ملی است و درصورتی که هدف قانونگذار غير از اين بود، علی‌القاعده می‌بايست دوره رهبری نيز نظير ساير مسؤوليت‌ها محدود می‌بود. طبق قانون اساسی نهادهای اجماعی نظير قوه قضاييه، شورای نگهبان، صدا و سيما و نيروهای مسلح می‌بايست نظير رهبری بيطرف بشاند و مداخله آنان در مناقشات سياسی ميان جناح‌های قانونی ولو به بهانه دفاع از انقلاب و نظام نقض آشکار قانون اساسی است. در فصول و اصول متعدد قانون اساسی حقوق و آزادی‌های ملت به شکل مناسبی تضمين شده و در صورت قانونمند اجرا شدن آنها بسياری از شعارهای اصلاحی و مطالبات مردم را پاسخگو خواهد بود. بنابراين مشکل امروز ما نه قانون اساسی و ساختار حقوقی قدرت، که ساختار واقعی قدرت و تفاسير اقتدارگرايانه و استبدادخواهانه ازآن قانون است. از اين رو کماکان قانون اساسی را به عنوان ميثاق ملی، تنها محمل موجود برای تداوم اصلاحات دمکراتيک می‌دانيم و با تمام قوا با ناقضين آن و کليه اقدامات فراقانون، ولو تحت عناوينی نظير «حکم حکومتی» مخالفت خواهيم کرد.

ضمناً آنان که اصلاحات در چارچوب قانون اساسی را نفی می‌کنند، خود هيچ دليل قابل قبول و قابل اجرايی پيشنهاد نمی‌نمايند.

برخی از دلسوزان و موجهين از اينکه استعفای بنده وساير دوستان مقابله با نظام تلقی و به تقويت مخالفان آن منجر شود، ابراز نگرانی کرده‌اند. ضمن احترام به ايشان عرض می‌کنم اولاً بنده دفاع از نظام را به معنای تبعيت بی چون و چرا از اقدامات خلاف و غيرقابل توجيه يک يا چند نفر يا نهاد که عملکردشان مؤيد عدم درک صحيح مصالح کشور و نظام بوده است، نمی‌دانم.

به اعتقاد ما در شرايط کنونی، دفاع از اسلام انقلاب،‌انقلاب ۲۲بهمن امام، جمهوريت نظام و اصلاحات برآمده از حماسه دوم خرداد و مقابله با منحرف کنندگان آنها درهر درجه و مقامی است و نه سکوت در برابرآنان.

ثانياً اگر مخالفان انقلاب و نظام امروز قوی شده و چنگ و دندان نشان می‌دهند، آيا به دليل اعتراض اصلاح‌طلبان به سياست‌های ناصوابی نظير توقيف فله‌ای مطبوعات، سرکوب دانشجويان، پرونده‌سازی و بازداشت فعالان سياسی و تحصن و استعفای آنان در اعتراض به انتخابات نمايشی است و يا به دليل اتخاذ خود آن سياست‌های ناصواب و برگزاری انتخابات آنچنانی؟!

صريحاً اعلام می‌کنيم استعفای ما به معنای مقابله با نظام و تقويت مخالفان انقلاب و جمهوری اسلامی نيست. راه آينده ما نه انقلاب، نه نگاه به حمايت خارجی، نه انزوا و انفعال و سياست گريزی، نه تمکين نسبت به وضع موجود به بهانه حفظ نظام و وحدت داخلی در مقابل دشمن خارجی و نه دنبال مقصر گشتن و متهم ساختن اين و آن وتقسيم تقصير ميان جبهه اصلاحات است.

راه آينده ما کماکان استمرار حرکت اصلاح‌طلبی قانونی و مسالمت‌‌‌آميز با اتکای به رأی مردمی و انتخابات آزاد و قانونی و سامان دهی و گسترش و سازمان‌دهی فعاليت‌های قانونی برای مقابله با هر روند غيرقانونی،فراقانونی و دريک کلام مشی خودکامانه در ادامه نظام است. شعار ما کماکان همان شعار اصلی انقلاب و اصلاحات يعنی «استقلال، آزادی،‌جمهوری اسلامی» است و به ياری خدا و با حمايت مردم، همه را دعوت به پذيرش آنها باقرائت‌های انقلاب و امام خواهيم کرد.

به اعتقاد ما برای ايران اسلامی در جهان امروز حفظ استقلال، تماميت ارضی، منافع و امنيت ملی تنها درسايه افزايش مشروعيت نظام در داخل و تنش زدايی، عادی‌سازی روابط با دولت‌های جهان، اجتناب از سياست‌های ماجراجويانه و بحران‌آفرين درخارج ميسر است. ما براين باوريم که کاهش حمايت و مشروعيت مردمی نظام در داخل و طرح شعارهای تند و توخالی و دشمن تراشی درخارج، در عمل نافی استقلال ملی در جهان تک قطبی کنونی است و بايد از اتخاذ چنين سياست‌هايی اکيدآً خودداری کرد. ما برای حفظ آزادی و حقوق ملت، مصرح درقانون اساسی، به ياری خدا همچنان با کسانی که قصد حاکميت استبداد با پوشش دين را دارند، مقابله خواهيم کرد.

به منظور پاسداری از جمهوری اسلامی در برابر کسانی که هدم اساس آن را هدف قرار داده‌اند، خواهيم ايستاد و مردمسالاری واقعی رادر چارچوب قانون اساسی مستقر خواهيم کرد.

ملت هوشيار و شرافتمند

نمايندگی شما بالاترين افتخاريست که در طول زندگی نصيبم شده است و شانه خالی کردن از آنرا ناسپاسی درحق شما مردم آزاده و فهيم می‌دانم. ولی آنجا که در مقام نمايندگی نتوان حقوق ملت را استيفا کرد،‌لاجرم با استعفا بايد تضييع حقوق آنان را فرياد زد و من اين استعفا را ولو در فرصت اندکی که به پايان دوره ششم مانده، اقدامی ضروری، گامی درراه اعتراض به تضييع حقوق شما و عمل به عهدی که با شما بسته‌ام، می‌دانم.

از شما مردم شريف و موکلين محترم به خاطر قصورهايی که از سر ناآگاهی و يا ناتوانی، در ايفای وظايف نمايندگی آنان داشته‌ام، پوزش می‌طلبم.

از همکاران محترم و خصوصاً رئيس محترم مجلس بابت کاستی‌هايی که در ادای تکاليف داشته‌ام، عذر خواهی می‌کنم و از اينکه در سه سالی که نامزد نايب رئيسی مجلس شدم، رأی اعتماد خود را از من دريغ نکردند و همچنين بابت آرای مثبتی که به استعفايم خواهند داد، سپاسگزارم. از رئيس جمهور و مسؤولان اجرايی محترم نيز بابت ضعف‌های احتمالی در حمايت از دولت اصلاحات پوزش می‌طلبم و همگی را به خدای سبحان و منان می‌سپارم. خداوندا تو خود شاهدی که آنچه بيان داشتم با صدق و اخلاص تمام و صرفاً از سر دلسوزی نسبت به کشور، حقوق ملت، انقلاب و نظام جمهوری اسلامی بود و در آن رضايت ترا مدنظرداشتم.

Statement of Support, From UVic Electrical & Computer Eng. Students

2009-06-24T22:51:00.009-07:00

From:

Electrical and Computer Engineering Graduate Representative Executive Committee

University of Victoria

P.O. Box 3055

STN CSC

Victoria, B.C. V8W 3P6

CANADA

eegrad@ece.uvic.ca

To:
The Hon Ban Ki-moon

Secretary-General
United Nations
UN Plaza New York NY
10017, USA
sg@un.org
Stephen Harper
Office of the Prime Minister
80 Wellington Street
Ottawa K1A 0A2
pm@pm.gc.ca

Tıtle:

Statement of Support Iranian Peaceful Movement, From UVic Electrical & Computer Eng. Students

We, the Electrical and Computer Engineering Graduate Representative Executive Committee, in our capacity to represent the over one hundred Electrical and Computer Engineering graduate students at the University of Victoria would like to join the student groups acrossour globe in voicing our support for the students in Iran who are feeling betrayed and are performing a legal and silent demonstration against the regime for the election results. The violence, terror and repression that Iranian regime is inflicting upon this peaceful movement: attacking people in the streets, invading students dorms at nights and incurring injury upon many students, killing people by gun fire, detaining reformist political activists, journalists, bloggers and torturing them into confession of a "planned a coup d'etat", must be condemned. No people in any nation on our planet can enjoy true freedom anddemocracy while we witness, in graphic detail, the brutal denial of these rights to our brothers and sisters in another nation.

تمدید مهلت بررسی سلامت انتخابات توسط شورای نگهبان

2009-06-23T11:51:00.000-07:00

ظی نامه ای رهبری با درخواست شورای نگهبان مبنی بر تمدید ۵ روزه مهلت بررسی سلامت انتخابات ۲۲ خرداد موافقت کرده است. این تصمیم می تواند نشانه ای از به ثمر رسیدن مقاومت ملی و عقب کشیدن حاکمیت خودکامه از خواسته اولیه خود یعنی تایید بدون چون و چرای انتخابات باشد. گویی گروهی که تا دیروز صدای مردم را نمی شنیدند و آنها را خار و خاشاک و فریبخورده بیگانه می دانستند در نهایت از خود پرسیدند که آیا می توانند با نارضایتی اینچونین انبوهی از مخالفان که در روزهای اخیر برای رسیدن به هدف خود شهید نیز داده اند، به حکمرانی در ایران ادامه دهند یا خیر؟
هنوز جواب شفافی از کانون حکومت خودکامه به در خواست قانونی ملتی خشمگین از دروغ و جفا داده نشده ولی امیدواریم همچنان که در گذشته نیز اعلام کرده ایم، رهبری در نهایت جام پادزهر خودکامگی را قبل از اینکه دیر شود بنوشد.
حال یکی از راه حل هایی که در پیش پای شورای نگهبان برای برون رفت از شرایط فعلی وجود دارد فرستادن دو کاندیدای برتر به مرحله دوم می باشد. در پذیرش این راه حل توسط معترضین جای بحث وجود دارد ولی از نظر هزینه سیاسی با موضعگیری های رهبری بعد از انتخابات، کم هزینه ترین راه حل برای برون رفت از شرایط کنونی برای حکومت می باشد.
راه حل این است که تا کنون شورای نگهبان تلویحا پذیرفته که آراء ماخوذه از ۵۰ حوزه را باطل کند که بنابر اعلان منابع خبری حدود ۳ میلیون رای می باشد. چنانچه بپذیریم که توزیع آراء همه کاندیداها در صندوق های باطله یکنواخت باشد پس اگر احمدی نژاد ۶۱ درصد آراء را داشته باشد آنگاه حدود ۲ میلیون رای او در این میان از بین رفته است و در این شرایط رای او به ۲۲ میلیون سقوط می کند. اگر شورای نگهبان در بررسی های مجدد نشان دهد که حدود ۳ میلیون رای دیگر نیز به دلیل مخدوش بودن قابل ابطال است، آنگاه رای احمدی نژاد به زیر ۲۰ میلیون سقوظ می کند که ۵۰ درصد شرکت کنندگان در انتخابات می باشد و در این صورت انتخابات به مرحله دوم کشیده می شود.
در طی این دوران که شورای نگهبان همچنان نتایج را بررسی می کند بر ماست که این مقاومت ملی را ادامه داده و همچنان با غریو الله اکبر و حضور آرام در میادین شهر خواسته های قانونی و به حق خود را از حکومت طلب نماییم.

اطلاعیه: انتخاباتی که صحت و سلامت آن از سوی بخش عظیمی از ملت ایران مخدوش و مردود اعلام شده، فاقد وجاهت قانونی است

2009-06-22T06:48:00.000-07:00

بسم الله الرحمن الرحیم

ملت شریف ایران

در حالی که تظاهرات میلیونی آرام و مسالمت آمیز مردم در روز پنج شنبه می توانست مسئولان کشور را به ماهیت آرامش طلبانه و قانونی اعتراضات و مقاصد مسالمت جویانه معترضان مطمئن سازد، اعمال خشونت بی سابقه و وحشیانه علیه مردم در روز شنبه فاجعه آفرید و به شهادت بیش از ده تن و مجروح شدن صدها تن از هموطنان بیگناهمان منجر شد و جامعه ایران را در غم و ماتم جانکاهی فروبرد. حضور پررنگ و رفتارهای تنش آفرین و تحریک آمیز نیروهای ضد شورش و لباس شخصی هایی که تنها نشان ارتباط آنها با نیروی انتظامی باتومی بود که در دست داشتند، در روز شنبه به روشنی حاکی از آن بود که هدف از این حضور بیش از آن که استقرار امنیت و مقابله با تشنج باشد، سرکوب مردمی است که برای تظاهرات آرام، قانونی و مسالمت آمیز دیگری به خیابان ها آمده بودند.

سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران ضمن محکوم کردن کشتار و ضرب و شتم مردم بیگناه و عرض تسلیت به خانواده داغدار قربانیان و شهدای روز شنبه تأسف عمیق خود را از عدم ظرفیت و نابردباری مسئولان حکومت در برابر اعتراض های قانونی و مسالمت آمیز مردم ابراز داشته، اعلام می دارد این بی ظرفیتی و نابردباری و فجایع ناشی از آن نشانه آشکار بی اعتقادی دولتمردان حاکم به بدیهی ترین حقوق شهروندی است. تأسف بارتر تمسک به روش های کهنه، تکراری و رسوایی نظیر انتساب اغتشاش ها به بیگانگان و گروه های تروریستی است. به این ترتیب باید در روزهای آینده شاهد موج مصاحبه های سازمانیافته با جوانان دستگیر شده در خیابان ها باشیم که به تحریک شدن از سوی عوامل بیگانه و گروه ها و جریان های سیاسی داخلی اعتراف کنند! این روش های زشت و غیر انسانی همراه با انتشار اخبار و حوادث مشکوک و در عین حال آشنایی نظیر آتش زدن مساجد و قرآن ها و انفجار بمب در اینجا و آنجا بدترین و ناامید کننده ترین واکنشی است که مسئولان یک حکومت می توانند به اعتراضات قانونی و مسالمت آمیز شهروندان خود بدهند. این در حالی که همه دولت ها تلاش می کنند شهروندان خود را به استفاده از روش های مدنی و مسالمت آمیز و اجتناب از روش های هرج و مرج طلبانه و خشونت آمیز برای ابراز اعتراضات خود قانع سازند.

ممانعت از برگزاری تظاهرات آرام و مسالمت آمیز مردمی که تنها مطالبه آنها روشن شدن سرنوشت آراء خود و ابطال انتخاباتی نا مشروع است نقض آشکار اصل 27 قانون اساسی از سوی حاکمیت است. زیرا این اصل حق شهروندان را در تظاهرات و راهپیمایی های مسالمت آمیز به رسمیت شناخته است. ظاهراً تفسیر حاکمیت کنونی نظام از این اصل آن است که شهروندان تنها در تظاهرات و راهپیمایی به دعوت حاکمان یا برای حمایت و تأیید موضع حاکمان آزادند. این تفسیر به روشنی از عدم التزام حاکمیت کنونی به قانون اساسی و عهد خود با مردم در حفظ و حراست از حقوق اساسی آنها حکایت دارد.

سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران هشدار می دهد ممانعت از تظاهرات آرام و مسالمت آمیز شهروندان برای اعلام نظر و خواست خود به قیمت کشته و مجروح شدن تعداد زیادی از هموطنان، دستگیری هزاران تن از مردم و صدها تن از فعالان سیاسی و ... لطمات جبران ناپذیری به اعتماد ملت به دولت و وحدت و انسجام ملی وارد ساخته کشور را به سوی انسداد سیاسی، عطف توجهات به خارج از مرزها و گسترش روش های اعتراض خشن و پرهزینه برای دولت و ملت سوق خواهد داد. سازمان مجدداً تأکید می کند دولت برآمده از انتخاباتی که صحت و سلامت آن از سوی بخش عظیمی از ملت ایران مخدوش و مردود اعلام شده و بر موج گسترده اعمال خشونت علیه شهروندان شکل می گیرد، فاقد وجاهت قانونی است.

سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران

31/ 3/88

تشکیل شورای رهبری برای حفظ کشور

2009-06-21T23:18:00.000-07:00

اخبار غیر موثقی خبر می دهد که هاشمی رفسنجانی رایزنی هایی را با دیگر اعضای مجلس خبرگان رهبری برای تشکیل شورای رهبری انجام داده است. آیت الله خامنه ای در آخرین نماز جمعه تهران با حمایت های خود از انتخاباتی که مردم آنرا تقلب می خوانند و خواستار ابطال آن هستند، در حقیقت در جبهه مخالف مردم ایران قرار گرفت و جایگاه پدرانه خود را در حل ابن بحران نظم از دست داد. هر چند ر گذشته نیز ایشان نشان دادند که از عهده گیری نقشی بی طرف ر معضلات سیاسی اجتماعی نا توانند و در این مواقع با نسبت دادن منتقدین با دشمنان خارجی و محاربین نظام سعی در حذف هر گونه صدای مخالف را دارند.
در نوبت های قبل اجتماعات و اعتراضات هیچگاه به این گستردگی و عظمت شکل نگفته بود و صدای مخالف به این وضوح در داخل و خارج شنیده نمی شد. امروز مردم یکصدا فریاد می زنند و در کمال شعور سیاسی ابطال انتخاباتی را که معتقدند در آن تقلب صورت گرفته خواستارند. این خواسته قانونی مردم در عوض با اراذل و اوباش نامیده شدن آنها و فریبخوردگی آنها از جانب رهبری ‍اسخ داده می شود و همانطور که در بیانیه آقای خاتمی نیز اشاره شده، این توهین به شعور این جماعت معترض است که شما نمی فهمید و گول می خورید ولی من از همه ماجراها خبر دارم و به شما می گویم این بهتر است. این ادامه همان سخنی ایست که قبل از انتخابات گفت من وضعیت مملکت را از همه آقایان بهتر می دانم و به شما می گویم که وضعیت اقتصادی به این صورت که در منازره ها مطرح می شود نیست.
آقای خامنه ای متاسفانه فراموش کرده اند که امروز با افرادی طرف هستند که با منطق و استدلال به تحلیل مسائل می پردازند نه با عده ای ذوب شده در ولایت ایشان که چنانچه بگویند ماست سیاه است نیز بی چون و چرا بپذیرند یا با یک فرمان ولایی ریاست جمهوری را به محمود احمدی نژاد تقدیم کنند.
جانبداری از یک جریان سیاسی خاص و فاصله گرفتن ایشان از عدالت، اندیشیدن مطلق به حفظ قدرت شخصی، تایید نتایج انتخابات قبل از تایید شورای نگهبان کافی ایست که دیگر شرایط لازم برای رهبری نظام را نداشته باشند. در اینجاست که باید مجلس خبرگان نقش قانونی و وظیف تاریخی خود را ایفا نماید تا ملت را از بحرانی که درآن گرفتار آمده برهاند. این آخرین فرصت ملت به دوستداران جمهوری اسلامی است تا بتوانند آبروی از دست رفته خود را خریداری کنند. پس تا دیر نشده جام پادزهر را سر بکشید.

پادزهر دیکتاتوری را بنوشید

2009-06-21T19:19:00.000-07:00

در نماز جمعه هفته گذشته، رهبری شهادتین را برای مخالفت با حرکت مردمی مردم ایران بر زبان جاری کرد. تا آنروز مخاطب مردم دولت نهم بود که با دستکاری در نتایج انتخابات ۲۲ خرداد سعی بر حفظ خود در مسند قدرت کرده بود. با موضعگیری رهبری، ایشان در جایگاه مخاطب مردم معترض قرار گرفته و اعلام نمودند که مخالفت با این انتخابات و نتایج آن مخالفت با نظر من (بخوانید نظام) و همراهی با دشمنان خارجی است.
نکته ای که در این اظهارات و اظهار نظرهای همصدا با آن مشاهده می شود این است که اولا افرادی که در کوچه و خیابان اعتراض می کنند، دسته ای با انگیزه های سیاسی خاص خوانده می شوند که قصد پیشبرد اهداف گروههای سیاسی خاصی را دارند یا مزدور افرادی نظیر جورج سورس که در گذشته به قول آقایان با تزریق پول در اپوزیسیون کشوری نظیر گرجستان انقلابی آرام را سازمان دهی نموده اند. در این میان گروه اپوزیسیون داخلی به نا حق جناح اصلاحطلب شناخته شده و عده ای را بازداشت کرده اند تا در تایید این سناریو از آنها اعتراف بگیرند، نظیر آنچه در بازداشت همکاران و همسر سعید امامی شاهد بودیم که در تایید فرمایشات رهبری مبنی بر ارتباط این افراد با سازمتنهای جاسوسی بیگانه با آن افتضاح که همگان مشاهده نمودند از آنها اعتراف تحت فشار گرفتند. دوم اینکه، دیدگاهی که مردم را خس و خاشاک یا فریب خورده می نامد، باور نداد که این مردم به صورت خودجوش و به دلیل اعمال سیاست های غلط در ۴ سال گذشته و نا امید کردن آنها در ۸ سال دوران اصلاحات با هر ۹ روز یک بحران آفریدن، کاسه صبرشان لبریز شده و در خیابان ها جاری شده اند. واقعا غیر از این نیز مگر انتظاری می شود داشت. اینان یا خود را خیلی دستکم می گیرند یا مخالفین قانونی خود، اصلاحطلبان، را خیلی دست بالا فرض می کنند که ایشان بتوانند همچین حرکتی بزرگ را طراحی و به اجرا در آورند. آیا شما فکر می کنید اگر در طول این ۱۲ سال اینقدر خرابکاری و خودکامگی نداشتید، امروز مردم با شعارهای میرحسین که خیلی هم چنگی به دل نمی زد دسته دسته و فوج فوج به حرکت سبز می گرویدند؟

دیکتاتور تنها موجودیست که با افزایش سنش نرخ تجربه کمتری را تجربه می کند زیر هر روز باورش به خود و قدرتش بیشتر می شود و آینه های بیشتری را می شکند تا نبیند که چه زشت است این قامت. دیکتاتور ایران نیز در عوض شنیدن صدای مردم، پنجره ها را می بندد تا نشنود ظنین الله اکبر را تا بیاد نیاورد خاطراتش را از سرنگونی محمدرضا پهلوی که همین الله اکبر ها و جمعیتی کمتر از معترضین امروز، حکومتی را به زمین افکندند که از نظر موقعیت نظامی و اقتصادی و سیاسی در شرایطی به مراتب محکمتر از امروز ایران ایستاده بود.
ولی دیکتاتور اگر پنجره را باز می کرد شاید می شنید مردم را که فقط آراء شان را مطالبه می کنند نه کوچ او را از قدرت. ولی تمامیتخواه دائم می پندارد که مردم نیز تمام را می خواهند و هیچوقت به فقط یک انتخابات رضایت نمی دهند. این آخرین فرصت رهبری برای بازگشت به آغوش جامعه و تضمین آینده حکومتش بود که هنوز نیز برای نوشیدن پادزهر دیکتاتوری دیر نشده.

مشروعيت بر باد رفته، محسن کديور

2009-06-18T02:39:00.002-07:00

یأَ ايهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا کُونُوا قَوَّمِينَ بِالْقِسطِ شهَدَاءَ للَّهِ وَ لَوْ عَلی أَنفُسِکُمْ أَوِ الْواَلِدَينِ وَ الاَقْرَبِينَ إِن يکُنْ غَنِياًّ أَوْ فَقِيراً فَاللَّهُ أَوْلی بهِمَا فَلا تَتَّبِعُوا الهَْوَی أَن تَعْدِلُوا وَ إِن تَلْوُا أَوْ تُعْرِضوا فَإِنَّ اللَّهَ کانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيراً (نساء/ ۱۳۵)

ای کسانی که ايمان آورده ايد کاملا به عدالت قيام کنيد، برای خدا گواهی دهيد اگر چه (اين گواهی) به زيان خود شما يا پدر و مادر يا نزديکان شما بوده باشد، چه اينکه اگر آنها غنی يا فقير باشند خداوند سزاوارتر است که از آنها حمايت کند، بنا بر اين از هوی و هوس پيروی نکنيد که از حق منحرف خواهيد شد، و اگر حق را تحريف کنيد و يا از اظهار آن اعراض نمائيد خداوند به آنچه انجام می دهيد آگاه است.

بالاترين سرمايه يک حکومت مشروعيت آن و اعتماد شهروندان آن کشور به دولتمردان و حکمرانان است. انتخابات دهمين دوره رياست جمهوری ايران از زاويه مشارکت کم سابقه ايرانيان سند افتخار جمهوری اسلامی بود. تمکين به نتيجه واقعی انتخابات و امانتداری و صداقت، وظيفه قانونی، اخلاقی و دينی مسئولان جمهوری اسلامی بود. متأسفانه قرائن مطمئن مدنی خبر از جابجائی گسترده آراء مردم، تقلب سازمان يافته، مهندسی ناشيانه نهادينه و خيانت در امانت ملی دارد.

مشاهدات عينی متواتر جمع کثيری از هموطنان، اطلاعيه های آقايان ميرحسين موسوی و مهدی کروبی به ويژه بيانيه استرجاع مهندس موسوی خطاب به مراجع تقليد وعالمان دين، گزارش رئيس کميته صيانت از آراء ستاد وی، گزارشهای ناشيانه وزارت کشور، تأييد عجولانه نتيجه انتخابات توسط مقام محترم رهبری قبل از پايان مهلت قانونی شکايات و پيش از تأييد صحت انتخابات از سوی نهادهای قانونی، و بالاخره موج دستگيری گسترده فعالان سياسی اصلاح طلب ساعاتی پس از اعلام نتيجه انتخابات از علائم وقوع اين فاجعه ملی است.

***

به شهادت اکثر اقتصاددانان، عالمان سياست، جامعه شناسان، حقوق دانان، روشنفکران، نويسندگان، هنرمندان و فعالان سياسی آقای احمدی نژاد فردی دروغگو، مزور وغيرقابل اعتماد است. سوءتدبير در عرصه سياست داخلی و ماجراجوئی در عرصه سياست خارجی در ساليان اخير منافع ملی ايران را به شدت به خطر انداخته است. نقض مکرر قانون اساسی و مصوبات مجلس و هزينه کردن بيت المال در تبليغات شخصی کمترين اتهام وی در ضمير ملت ايران است.

به نظر بسياری از ايرانيان در نتيجه اعلام شده انتخابات دهم جای نفر اول و دوم عوض شده است، به عبارت ديگر آراء اعلام شده با آراء به صندوق ريخته شده تفاوت ماهوی دارد. بر اساس شواهد مدنی متعدد رئيس جمهور منتخب مهندس مير حسين موسوی است و دکتر احمدی نژاد رئيس جمهور منصوب و مهندسی شده است. بر اين اساس مقام رياست جمهوری توسط فردی غير منتخب "غصب" شده است. اين شائبه به حدی در اذهان عمومی ايرانيان قوی است که نياز به اعتماد سازی ملی از سوی مسئولان امر دارد.

اين جابجائی به اين شدت در تاريخ جمهوری اسلامی بی سابقه است. رأی مردم امانت قانونی، اخلاقی و شرعی در دست مسئولان امر است. به هر حال اکنون تشخيص اکثريت شهروندان ايرانی متفاوت با نظر مقام محترم رهبری و مجموعه تحت امر ايشان است. راه حل خداپسندانه، اخلاقی و منطقی (از راه حل قانونی ياد نکردم بخاطر اينکه سوگوارانه تمام مجاری قانونی را مسدود کرده اند) ابطال نتيجه خلاف واقع اعلام شده، بازشماری آراء با حضور نمايندگان نامزدها و تعيين حکميت ملی بين ملت و مسئولان و در نهايت تجديد انتخابات است. تمکين به اين پيشنهاد عقلائی که خواست بسياری از عالمان دين است، به اکثر شبهات پيش آمده درباره انتخابات پاسخ خواهد داد و بر اساس "آنرا که حساب پاک است از محاسبه چه باک است" به استحکام پايه های جمهوری اسلامی خواهد انجاميد.

***

ضربه ای که اقدام خلاف قانون، اخلاق و دين دست بردن نهادينه و مزورانه در آراء ملت به اعتقادات و ايمان مردم و وجهه اسلام در جهان وارد می کند با هيچ دستاوردی قابل مقايسه نيست. اين تقلب بی سابقه مصداق بارز دين به دنيا فروختن است. اما مسئله ابعاد بزرگتری هم دارد. و آن اينکه افرادی به عنوان "ايفای وظيفه شرعی" اين فعل حرام را مرتکب شده باشند. در برداشت رسمی، مصلحت نظام از اوجب واجبات است. مصلحت نظام که توسط شخص ولی امر مسلمين جهان تشخيص داده می شود، در صورت تعارض با عبادات و معاملات بر تمام احکام اوليه شرعی مقدم است. معنای ولايت مطلقه فقيه در اين برداشت رسمی جز اين نيست. ولی فقيه حق دارد عندالمصلحه نماز و روزه و حج و مضاربه و مساقات را تعطيل کند و بالاتر از اينها هم مسائلی است....

اگر به زعم معظم له مصلحت نظام در بالا آمدن فردی به عنوان رئيس جمهور تشخيص داده شد، بر ولايت مداران شرعا واجب است که همو را بالا بياورند، امانتداری يعنی اطاعت محض اوامر ولی امر. و از قضا رئيس ستاد انتخابات وزارت کشور نيز بر اين باور (کسب رضايت ولايت امر) تصريح کرد. ولايت مداران در برابر ولیّ خود مسئولند و امانتداری چيزی جز سپردن مسئوليت به اهلش نيست و اين اهليت را ولی فقيه تعيين می کند نه موَّلی عليهم.

معنای مردمسالاری اسلامی که جهان را انگشت به دهان کرده اين است که مردم از تصميمات ولی امر اطاعت و حمايت کنند. انتخابات تجديد بيعت با مقام معظم رهبری است. اينکه رهبران و حکمرانان به انتخاب مردم گردن بگذارند همان معنای دموکراسی متعفن غربی است. در مردمسالاری دينی اين مردمند که در حوزه عمومی به صلاحديد رهبران و حکمرانان تن می دهند. به فرموده يکی از فقيهان محترم نظريه پرداز ديدگاه رسمی، برگزاری انتخابات در نظام ولايت فقيه تنها برای رفع شبهه استبداد از سوی مخالفان است، نه بيشتر و الا خود انتخابات که موضوعيت ندارد.

اگر برای مصلحت نظام بتوان نرخ تورم را بسيار کمتر از واقع اعلام کرد، يا با آمار بازی کرد، يا قبل از اثبات در دادگاه صالحه در برابر چشم خلائق با آبروی مؤمنان بازی کرد؛ بديهی است که برای مصلحت نظام می توان از صندوق رأی کسی را بدر آورد که به نظر زعمای امر به صلاح کشور باشد. و چه مصلحتی بالاتر از مصلحت نظام؟ و آيا همين مُسَوِّغ (مجوّز) شرعی دروغ مصلحت آميز نيست؟ بر اين اساس آنچه از سوی مأموران محترم وزارت کشور اتفاق افتاده (يا شبهه بسيار جدی وقوع آن مطرح است) مهندسی چند لايه انتخابات است که فعلی واجب و مشروع بوده نه تقلب در آراء مردم که فعلی حرام باشد. اينکه عنوان فعل انجام شده اولی باشد يا دومی به عهده ولی مطلق فقيه است. اگر کسی چنين حقی را برای ولی امر به رسميت نشناسد، او به اصل مترقی ولايت مطلقه فقيه قائل نيست.

آنچنان که دبير محترم جامعه مدرسين و فقيه عاليقدر شورای نگهبان تصريح کرده است آنچه به عنوان وظائف رهبری در اصل يکصد و ده قانون اساسی ذکر شده از باب مثال است نه احصاء. اطلاق ولايت فقيه يعنی هر آنچه ايشان برای حفظ نظام صلاح بداند مطلقا مجاز است. اينکه اين اعمال ولايت از طريق مجمع تشخيص مصلحت نظام صورت بگيرد يا نه به عهده خود معظم له است و هيچ الزامی برای ايشان ايجاد نمی کند. اصولا مشروعيت قانون اساسی و تمام ارکان نظام به امضای ولی مطلق فقيه بسته است نه برعکس. کسانی که تحت تأثير تبليغات مسموم دشمنان اسلام قرار دارند، مهندسی چند لايه انتخابات را تقلب قلمداد می کنند.

آنچنانکه ديگر فيلسوف نظريه پرداز جريان رسمی تصريح کرده ولی فقيه حق دارد تک تک مقامات قضائی، اجرائی و تقيننی اعم از رئيس جمهور (بخوانيد معاونت اجرائی) و نمايندگان مجلس قانونگذاری (بخوانيد اعضای معاونت مشورتی تقنينی) را نصب کند. در هر صورت مشروعيت اين مقامات حتی اگر ظاهرا منتخب مردم هم باشند به تنفيذ و تصويب ولايت مطلقه فقيه است نه برعکس. اين اتهام که مشروعيت نظام با مهندسی چند لايه ای انتخابات زير سؤال می رود، زائيده القائات شياطين است. بر عکس مشروعيت انتخابات به برآورده کردن نظر مقام معظم رهبری متوقف است و ايشان هم بحمدالله در کمتر از بيست و چهار ساعت نتيجه اين انتخابات مهندسی شده را تأييد کامل فرمودند.

اينکه برخی به جمله مشهور مرحوم امام خمينی تمسک می کنند که "ميزان رأی مردم است"، آنها نمی دانند که بر اساس اصل مترقی ولايت مطلقه فقيه - که تا ظهور امام عصر عجل الله فرجه غير قابل تغيير است – هر امری مقيد است جز ولايت مطلقه. لذا "ميزان رأی مردم است تا آنجا که ولی فقيه صلاح بداند". اگر ولی امر موردی را صلاح ندانست ولو اکثريت ملت هم رأی داده باشند، اکثرهم لايعقلون، معنای ولايت مطلقه همين است.

بعلاوه با وجود ولی امر حیّ چه حاجت به استناد به نظر ولی امر میّت؟ نظر مبارک ولی امر مسلمين جهان به رياست جمهوری جناب دکتر محمود احمدی نژاد است، حالا اگر اکثريت ملت ايران ميرحسين موسوی را هم انتخاب کرده باشند، معنای ولايت مطلقه فقيه ترجيح الزامی رأی هميشه صائب ولی امر بر رأی اکثريت مردم است. مردم در انتخاب خود امکان اشتباه دارند کما اينکه با انتخاب موسوی اشتباه کردند و مقام معظم رهبری با دورانديشی پيامبرگونه خود - که مستظهر به تأييدات حضرت صاحب الامر عجل الله تعالی فرجه است و لذا خطا ناپذيرند - اشتباه مردم را اصلاح و مصلحت نظام را انشاء فرمودند.

آنچه شمه ای از آن گذشت تصوير اجمالی ديدگاه رسمی است که به تناوب از دهان مسولان امر شنيده شده و لازمه منطقی آن، توجيه شرعی مهندسی انتخابات است. اگر کسی در کبرای مسئله ترديد دارد، بسم الله نقض آنرا مستدلا اثبات کند. و اگر در صغرای مسئله مناقشه دارد دليل نقض خود را ارائه کند تا افکار عمومی را قانع کند. من کاری جز انعکاس ضمير خفته اکثر ايرانيان و بازسازی توجيه شرعی مهندسی انتخابات از ديدگاه رسمی نکرده ام. اگر خطاست به فرموده قرآن "قل هاتوا برهانکم ان کنتم صادقين".

در فقه اهل سنت در طول تاريخ در زمان خلفای اموی، عباسی و عثمانی فقيهان بزرگ اشعری همواره با برجسته کردن عنصر آرامش و امنيت و وحدت امت، ظلم و بيداد حکام را توجيه شرعی می کردند و اطاعت مطلقه اولی الامر ولو ظالم را واجب و قيام عليه وی را حرام و معصيت و شق العصای مسلمين می شمردند.
در مقابل فقيهان شيعه همواره بر عنصر عدالت تأکيد کرده هر نوع همکاری با "ولايت جائر" را حرام اعلام می کردند. حتی در زمان سلاطين شيعه ديلمی و صفوی و قاجاری اين امر باعث نشد که در شرط لزوم عدالت والی تجديد نظر کنند.

زمانی که شيخ فضل الله نوری استبداد محمدعلی شاهی را با عنوان حکومت مشروعه توجيه شرعی می کرد، رهبر دينی نهضت مشروطه آخوند خراسانی به وی يادآوری کرد که اگر چه در زمان غيبت، حکومت مشروعه (بخوانيد حکومت اسلامی) ممتنع است، اما تنها حکومت مشروع حکومت مبتنی بر عدالت است که قدرت سياسی مقيد و محدود به قانون و تحت نظارت نمايندگان مردم باشد. راستی ما را چه می شود که پس از دهها قرن عدالت را فدای مصلحت می کنند و فقه "عدالت محور" اهل بيت جای خود را به فقه "مصلحت محور" مدرسه خلافت می دهد و کوشش می شود حوزه های مستقل تشيع همانند جامع الازهر وابسته به حکومت شوند (دارای رديف در بودجه دولتی) و در شهر طباطبائی و بهبهانی راه ميدان آزادی از بزرگراه شيخ فضل الله نوری بگذرد؟

آنچه از رئيس جمهور تحميلی و تقلب و تزوير در انتخابات يا حتی توهم آن در افکار عمومی اسف بارتر است، استحاله "جمهوری اسلامی" به "حکومت اسلامی" يا همان حکومت مشروعه پيش گفته است. فرق جمهوری اسلامی با حکومت اسلامی دقيقا در نقش رأی و انتخاب مردم است. در جمهوری اسلامی انتخاب مردم تعيين کننده است و همه مقامات موظفند به رأی جمهور تمکين کنند. در حکومت اسلامی انتخابات نمايشی است و به معنای بيعت با نظام و مطاوعه رهبری است. در حکومت اسلامی اين آحاد مردمند که موظف به تأمين نظر ولی امر هستند، نه اينکه مسئولان موظف به تأمين رضايت و مطالبات ملت باشند. در حکومت اسلامی مشروعيت مقامات به انتصاب از سوی ولی امر است و مصلحت نظام که توسط ولی امر تشخيص داده می شود بر عدالت و قانون و اخلاق و شرع (احکام اوليه و ثانويه) مقدم است. در جمهوری اسلامی مشروعيت نظام به رعايت عدالت و قانون و اخلاق و دين است و هيچ مصلحتی بالاتر از رعايت عدالت و اخلاق و قانون و ارزشهای دينی نيست.

در طول حيات سی ساله "جمهوری ولائی" (ترکيب جمهوری اسلامی و ولايت فقيه) انديشه جمهوری اسلامی (جمهوری به همان معنا که همه جا جمهوری است البته با رعايت ارزشهای اسلامی و تأکيد بر رعايت دموکراسی و حقوق بشر) با انديشه حکومت اسلامی (مبتنی بر ولايت فقيه، پاکيزه از رسوبات غربی از قبيل جمهوريت و دموکراسی) رقابتی نفس گير داشته است. به نظر بسياری از طرفداران انقلاب اسلامی در دهه اول پس از انقلاب اسلامی حداقل در عمل، بنيانگذار جمهوری اسلامی کم و بيش بويژه در مقابل محافظه کاران سنتی از انديشه جمهوری اسلامی دفاع می کرد. به هر حال در دو دهه اخير انديشه جمهوری اسلامی توسط نهادهای انتصابی همواره تضعيف شده است، به ويژه در چهار سال اخير جريان "حکومت اسلامی" نظرا و عملا توسط رئيس دولت ستوده شده است.

با مهندسی ناشيانه نتيجه انتخابات ۲۲ خرداد ۸۸ تير خلاص به پيکر نيمه جان جمهوری اسلامی شليک شد و آخرين بازمانده مشروعيت جمهوری اسلامی – که همانا صداقت و امانتداری نسبی انتخاباتش بود- درپای مصلحت نظام اسلامی قربانی شد. نظام حکومت اسلامی ترجيح داد تجربه به زعم وی تلخ دوران مردمی اصلاحات را تکرار نکند و با انشای آنچه از آن به حکم حکومتی مهندسی چند لايه ای انتخابات ياد می شود به افتخارات ساليان اخير تداوم بخشد. افتخاراتی که به زعم منتقدان مشفق چيزی جز قانون گريزی، سوء تدبير، ماجراجوئی، قشری نگری و دروغگوئی نبوده است.

أَلَمْ تَرَ إِلَی الَّذِينَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ کُفْرًا وَأَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دَارَ الْبَوَارِ(ابراهيم/۲۸) آيا نديدی کسانی را که نعمت خدا را به کفران تبديل کردند و جمعيت خود را به دار البوار (نيستی و نابودی ) کشاندند؟

همچنانکه در ايران آزادی بيان هست، اما متأسفانه آزادی پس از بيان نيست؛ انتخابات اخير نيز با مشارکت بالای مردم برگزار شد، اما مشکل در صيانت از آراء مردم و اعلام نتايج واقعی و مهندسی نشده انتخابات است. آنچه از آن به عنوان حکم حکومتی مهندسی چند لايه ای انتخابات ياد می شود نقطه عطفی در انديشه سياسی معاصر شيعه، استحاله جمهوری اسلامی و اتکای حکومت اسلامی به زور عريان و سرکوب گسترده تر مطالبات قانونی اکثريت ملت ايران منجر می شود. حکومتی که به ملت خود راست نگويد بيشک حافظ منافع ملی دربرابر زياده خواهی های قدرتهای سودجوی خارجی هم نخواهد بود. ابراز انزجار نخبگان و روشنفکران بويژه عالمان دين از بر باد دادن باقيمانده مشروعيت جمهوری اسلامی و اعتراض مسالمت آميز به متجاوزان به حقوق ملی کمترين وظيفه اخلاقی و دينی است. نحوه مواجهه مدعيان پيروی امام علی (ع) با منتقدان ناصح و مخالفان قانونی سنگ محک ديگری برای سنجش صداقت حکمرانان حکومت اسلامی است. امام علی –که درود خدا بر او باد- همواره حق جوئی و انتقاد مسالمت آميز را تشويق کرده از حقوق مسلم مردم می دانست و هرگز منتقدی را به داغ و درفش و زندان و سلب حقوق اجتماعی محکوم نکرد.

إن أُرِيدُ إلّا الإصلاحَ مَا اسْتَطَعْتُ وَ ما تَوْفِيقِی إلّا بِالله عَلَيهِ تَوَّکَلّْتُ وَ إلَيهِ أُنِيبُ (هود/۸۸)

محسن کديور

برای مصطفی تاجزاده

2009-06-16T22:09:00.000-07:00

این هفته امام جمعه تهران آیت الله خامنه ای است و از سویی چهار روز است که مصطفی تاج راده نیز در بازداشت به سر می برد. هم زمانی این دو رویداد مرا یاد خاطره ای نقل شده از آقای تاجزاده انداخت که برایتان تعریف می کنم تا ببینید قدرت با انسان چه می کند.
ماجرا مربوط به زمانی است که مصطفی جوانی انقلابی بود در ستاد اقامه نماز جمعه در کنار آقای خامنه ای به عنوان مسئول ستاد فعالیت می کرد. مصطفی تازه به خواستگاری رفته بود و هنوز جواب قطعی را دریافت نکرده بود. در این میان پدر عروس برای تحقیقات در مورد خواستگار دخترش از طریق واسطه ای به آقای خامنه ای معرفی می شود تا درباره مصطفی تاجزاده از ایشان تحقیق کند. در پایان گفتگو پدر عروس از آقای خامنه ای می پرسند پس با این تعاریف شما ایشان را تایید می کنید و آقای خامنه ای نیز پاسخ می دهند که در این حد بگویم که اگر خودم دختر دم بخت داشتم حتما ایشان را به دامادی می پذیرفتم.
به قول خود آقا مصطفی دو چیز بسیار فاسد کننده بود. می گفت اول قدرت و دوم زندان. در ارتباط با قدرت می گفت من خیلی کم آدم هایی را دیده ام که اخلاق قبل و پس از قدرتشان مثل هم باشد و بسیار تیزبینی می خواهد که در قدرت بمانی و به فساد اخلاقی کشیده نشوی. در رابطه با زندان هم به تند روی ها و خشم و غرور نهفته در زندانیان آزاد شده اشاره می کردو می گفت خیلی بینش می خواهد که قبل و بعد از زندان اعتقادات را عوض نکنی و به راهی که برای آن به زندان افتاده ای ابرام نمایی. دومی را اگر تجربه نکرده باشی سخت است که درک کنی ولی آقا مصطفی درک می کرد با اینکه تا آن روز تجربه نکرده بود و این از بینش عمیقش بود.
امروز که می شنوم در زندان جمهوری اسلامی اسیر است، یاد همان جمله معروف انقلاب فرزندان خود را می خورد افتادم. مصطفی تاجزاده را فرزند خلف و تربیت شده در دامان جمهوری اسلامی می دانم، کسی که در دوران جوانی به دور از کاتالیزور سابقه زندان سیاسی در دوران شاهنشاهی وارد نطام جمهوری اسلامی شد و با توانایی های خود از پایین به بالا رشد کرد. در این میان فقط یک مثال مشابه به ذهنم می آید و آن نیز میر حسین موسوی است.
به شخصه نجات خودم را از گرفتاری در فساد دوم تنها و تنها به دلیل مصاحبت با مصطفی تاجزاده می دانم و مطمئنم که مانند من بسیار هستند کسانی که چونین درسی را از مصطفی آموخته اند.
متاسفانه امروز جای آنکه رهبری با آگاهی از سوابق مطصفی تاجزاده و امثال او، به تجلیل از ایشان به دلیل تبدیل محارب به مخالف در نظام جمهوری اسلامی بپردازند، ایشان را که به حق فرزند مشروع و خلف جمهوری اسلامی می باشد به زندان می افکند. به صراحت عرض کنم که اگر عده ای باشند که معتقد به مبارزه سیاسی بدور از خشونت هستند و مردم را در بهبه این اعتراضات به رفتار آرام و قانونی فرا خوانند، همین مطصفی تاجزاده ها و بهزاد نبوی ها هستند که امروز به زندان افتاده اند. از طرفی وقتی این مترقبین به آرامش در اعتراضات را می گیرند و در بند می کنند، این ظن تقویت می شود که حاکمین اتفاقا به دنبال دیدن حرکت تند از معترضین هستند و با زندانی کردن عقل گرایان سعی دارند زودتر اعتراضات به خشونت کشیده شود تا بهره برداری مورد نظر خود را انجام دهند.
البته این جریان بارها به صراحت این را اعلام کرده. به یاد دارم که همین ها در پاسخ به زندانی عبدالله مومنی در زندان که ادعا کرده بود پس از آزادی قصد حرکت در میانه را دارد، گفته بودند که نه حرکت در میانه نمی شود یا چفیه می اندازی یا می روی با رادیو آمریکا مصاحبه می کنی این وسط نداریم و می شود منافق. دقیقا مصطفی تاجزاده همان وسط بود و خار چشم آقایان. از طرفی جوان از زندان آزاد شده را به روشنی هدایت می کرد تا در دام تندروی سر از صدای آمریکا در نیاورد و از طرفی مجیزگو و ذوب در ولایت نبود تا با نقد قدرت از فساد حاکمان جلوگیری کند و این همان خط اظلاحات است که چون خار در چشم تنگ قدرت دوستان فرو رفته و چون استخوانی در گلو نمی گذارد لذت قدرت مطلقه را تجربه نمایند.
امروز با خدمات و تلاش هایی که مصطفی برای استیلای جمهوری اسلامی کرده باید کماکان در نزد رهبری آگاه که بدور از تصفیه حساب های سیاسی به بقای حکومت و آرمان های انقلاب می اندیشد، مورد تجلیل قرار گیرد نه آنکه به زندان افکنده شود.

راهپمایی قاعدین بر مجاهدت در برگزاری انتخابات مجدد

2009-06-15T20:28:00.001-07:00

یک نکته جدید هم برگزیدن نامی برا این راهپیمایی هاست به نظرم اگر نامش را جوری انتخاب کنیم که هدف مورد نظر در آن باشد می تواند بسیار واضح به مسولین تنها و تنها پاسخ مورد انتظار خود را که همان برپایی مجدد انتخابات است، نشان دهد. یک نام پیشنهادی می تواند «راهپمایی قاعدین بر مجاهدت در برگزاری انتخابات مجدد» باشد.

حضور آیت الله صانعی در راهپیمایی طرفداران انتخابات مجدد

2009-06-15T20:24:00.001-07:00

حضور آیت الله صانعی در راهپیمایی دیروز نقطه شروع همان اعتماد سازی دوباره روحانیت با نسل جوان ایران است. این پیوند میمون و خجسته باد. خبرش را روزنامه اعتماد زده اینجا.

تحصن تا تحقق

2009-06-15T20:19:00.001-07:00

حزب الله لبنان بعد از جنگ ۳۳ روزه ۲۰۰۶ در اعتراض به دولت فواد سینیوره اعتصابی عمومی شکل داد تا به پاره ای از اهداف سیاسی خود دست یابد. در آن دوران این اهتصاب عمومی که با نصب خیمه هایی در میدان مرکزی شهر به تحصنی بلند مدت تبدیل شد بسیار مورد تشویق حاکمان نظام قرار گرفت، به طوریکه بارها تصاویر این مقاومت ملی و مدنی حزب الله از تلویزیون سراسری ایران پخش می شد. امروز نیز نوبت به اعتراضات احاد مردم ایران بالاخص نسل جوان ایرانی به دولت محمود احمدی نژاد رسیده است و معترضین به سیاست های دولت که برای تغییر در انتخابات شرکت کردند امروز خواستار انعکاس رای خود در سرنوشت کشور می باشند. به دو دلیل فکر می کنم همان روش حزب الله به تحصن تا کسب مطالبات کارآمدترین کار موجود می باشد.
اول اینکه مکرر شدن این تحصن ها تنها به قلت حاضرین در صحنه و افزایش خشونت در اثر سرخوردگی می انجامد. وقتی مردم برای مثال هر هفته به خیابان ها بیایند و از آنسو پاسخی به اعراضات خود نشنوند ممکن است برای یادآوری خواسته های خود و جدی گرفته شدن به حرکت های خشن دست بزنند و عده ای نیز که با این حرکت های خشن مخالفت می کنند مجبور به ترک صحنه می شوند.
دلیل دوم بر تحصن ممتد تا دستیابی به نتیجه مطلوب، جلوری از خرید زمان توسط شورای نگهبان می باشد. اعضای این شورا در گذشته نشان داده اند که با انگیزه های خاصی از محمود احمدی نژاد حمایت می کنند و در انتخابات دوم خرداد ۷۶ هم به یاد داریم که به صراحت از ناظق نوری حمایت می کردند. همه این ها در کنار رد صلاحیت های گسترده در انتخابات مجلسهای هفتم و هشتم سبب شده که هیچ حسن نیتی در حکمیت انتخابات ۲۲ خرداد نیز به آنها از جانب مردم وجود ندارد. هم اکنون ظن این میرود که آنها با طولانی کردن مرحله رسیدگی به این پرونده قصد خرید زمان برای سرکوب مناسب متحصنین را دارند. با تحصن تا تحقق می توان توپ را در زمین آنها انداخت و به ایشان فهماند که اگر قصد آرام سازی اوضاع را دارید سریعتر به مطالبات پاسخ دهید.

فرصت تاریخی برای روحانیت

2009-06-14T20:08:00.001-07:00

امروز بهترین زمان برای بازسازی چهره مخدوش شده روحانیت در ۳۰ سال گذشته می باشد. روحانیتی که در نسل من به عنوان یک خانواده سلطنتی در جمهوری اسلامی جلوه کرده امروز می تواند دوباره خاطره روحانیت انقلاب مشروطه را که با بست نشستن و تحصن خواسته های مردمی را پیگری می کردند، زنده کنند. امروز روزی است که ایشان باید نشان دهند برای دین مردم و حفظ اعتقادات مذهبی نسل جوان که با سیاست های غلط حاکمان روزبروز کمرنر می شود، از مصالح و مزایای دنیوی خویش بیشتر ارزش قایلند. امروز ایشان می توانند به آحاد ملت دوباره ثابت کنند که نمایندگی اسلام آزاد اندیش و آزاده پرور را بر عهده دارند و چون مولا علی (ع) در برابر گردنکشان و زورگویان می خروشند. امروز آن روزیست که آموزه های عاشورا که سالها در منابر برای مردم نقل می شد می تواند تهقق یابد و شعار هیهات منا الذله فریادی است که امروز باید در راهپیمایی سبزپوشان حقیقتجو آسمان ها را بشکافد تا گوش مفلوکان فلک را پاره کند.
از آن دسته از روحانیون که پیام اسلام را درک کرده و طعم شیرین آزادگی نهفته در این دین آسمانی را درک کرده اند جز احقاق حق از مردم در راهپیمایی امروز انتظار دیگری نمی رود.

ﮔﻴﺮم ﮐﻪ ﺁب رﻓﺘﻪ ﺑﻪ ﺟﻮﯼ ﺁﻳﺪ. ﺑﺎ ﺁﺑﺮوﯼ رﻓﺘﻪ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮد.

انقلاب خردلی به حقیقت پیوست

2009-06-13T21:52:00.003-07:00

مرحوم بازرگان در جلسه دفاعیات خود در دادگاه شاه گفت: «ما آخرین كسانی هستیم كه از راه قانون اساسی به مبارزه سیاسی برخاسته ایم»
انتخابات ۲۲ خرداد هم آخرین فرصت نظام جمهورری اسلامی برای حفظ این موقعیت بود و همانطور که شروش های اخیر نشان می دهد امثال بهزاد نبوی و مصطفی تاجزاده آخرین گروهی بودند که برای بقای جمهوری اسلامی در راستای قانون اساسی فعالیت می کردند.
از دیشب تا آخرین شب زندگی هر رهبری در این نظام کابوسی یکسانی خواب را از چشم رهبر می رباید و آن کابوس مشروعیت و هویت نظامیست که در راس آن قرار دارد. دیگر نمی توان این نظام را جمهوری نامید چون با ظرفیتی که از خود در انتخابات ۲۲ خرداد از آن دیدیم، نشان داد که جمهوریت در آن معنا ندارد. در مقوله اسلامیت نیز اولین سوالی که در پاسخ به آن ناتوان است عدالت سیستم قضایی آن است که در آخرین بی عدالتی خود بهزاد نبوی را بدون حکم قضایی و با دستور دادستان بازداشت کرده است.
اگر بخواهیم ساده تر مسئله را بررسی کنیم می توان گفت انقلاب اسلامی ایران که در سال ۱۳۵۷ با خونفشانی و مقاوت و ایستادگی امثال رجایی و بهزاد نبوی و مصطفی تاجزاده به ثمر نشست و با تلاش های میرحسین موسوی از تلاطم امواج سهمگین تهدید عبور کرد امروز با انقلاب مخملین احمدی نژاد در ۲۳ خرداد ۱۳۸۸ سقوط کرد و حکومتی نو در افتاد که اینبار به دلیل ضعف تئوریک و همان دو کابوس اصلی یعنی بحران هویت و مشروعیت در اعلان مواضع صریح خود ناتوان است و اعضای خود را نیز برای بی هویتی ایشان در پشت پرده نگه می دارد. در سال های آتی شاهد خواهیم بود که اینها یک کار قوی تئوریک را برای حل کابوس های خود پیش خواهند ٰگرفت تا هر چه سریعتر بتوانند در مجامع عمومی با اعتماد به نفسی که امروز ندارند حضور یابند.
شک ندارم که اگر امروز دادگاهی برای بهزاد نبوی و مصطفی تاجزاده (به همان بی عدالتی دادگاه های نظامی شاه سابق نیز راضی هستیم) تشکیل شود، این دو نیز چون مهندس بازرگان اعلان خواهند کرد که آخرین گروهی بودند که در تحت قانون اساسی به اصلاحات سیاسی در ایران اعتقاد داشته اند.
و اما نسل مصلوب من، آزادی رویا نیست، آزادی در فکر ماست، آزادی در روح ماست و هیچ کس جز خدا روح ما را تسخیر نخواهد کرد. کودتاچیان ۲۳ خرداد امروز اگر آزادگانی چون بهزاد و مصطفی را در بند دارید، بدانید که هر روز که از این کودتا سپری می شود بر نفرت این جوانان، کسانی که با باتوم به جان آنها افتاده اید، افزوده می شود. این کینه دردیست که تاریخ نسل به نسل و سینه به سینه با خود حمل خواهد کرد. امروز صدای فردوسی طنین می افکند که دریغ است ایران زمین ما که به دست شما ویران شود و اجازه نخواهیم داد که کنام درنده خویانی شود که برای حضور در قدرت و موروسی کردن آن از هیچکاری فروگذار نیستند. این همان طنینی است که نظام سلطنتی و ملوک الطوایفی را در ۱۳۵۷ به همت جوانان آن دوران چون بهزاد نبوی و مصطفی تاجزاده سرنگون کرد.
سیعلموا الذین ظلمو ای منقلب ینقلبون

درباره مطلب قبلی (انقلاب مخملین مدل احمدی نژادی)

2009-06-11T10:26:00.004-07:00

هر چند که بی نام و نشان است ولی مطلب قبلی را برای مخاطبش ارسال کردم و از ایشان خواستم برای روشن شدن موضوع توضیح دهند تا روشن شویم.
ایشان در پاسخ ادعای رای با استخاره به احمدی نژاد را رد کرده اند که بنده می پذیرم که تکذیب شخص ایشان کافی ایست که نقل قول شخص ثالث را بی ارزش نماید.
در مورد دیگر، حمایت تشکیلاتی بسیج از احمدی نژاد را توهم امثال بنده نامیده اند که این را چون مساله ای شخصی نیست نمی پذیرم زیرا ادعا ایست که نه بنده بلکه مسولین وقت کرده اند و اگر خلاف این بود یا محکوم می شدند یا خودشان تکذیب می کردند.
این پست برای روشن شدن بیشتر مطلب قبلی ارسال شده و در تلاش است تا نشان دهد اینجانب بر خلاف نظر ایشان تنها در پی حقیقت است و هیچ تعصبی در عاری بودن از اشتباه ندارد. تمام حرف هم در همین خلاصه می شود که اگر اشتباه کردیم با صداقت بپذیریم و با شجاعت مسولیت و عواقب آنرا تحمل کنیم.
کماکان منتظر پاسخ ها می باشم ....

السلامُ علينا وعلى عِباد الله الصالحين

انقلاب مخملین مدل احمدی نژادی

2009-06-10T15:01:00.001-07:00

همکلاسی قدیمی ما که از اعضای فعال بسیج دانشجویی می باشد امروز ایمیلی فرستاده که در آن طرفداران میرحسین موسوی متهم شده اند که خودکارهایی که جوهر آن بی رنگ میشود را با عکس احمدی نژاد در خیابان ها پخش می کنند و همچنین طرفداران آقای موسوی متهم به اسید پاشی روی طرفداران دکتر عزیزمان آقای احمدی نژاد شده اند. توصیه شده که برای جلوگیری از تقلب خودکار تقلبی از خودکار های خود برای رای دادن استفاده کنید.
جالب است تفکری که به صورت تشکیلاتی در انتخابات های گذشته فعال بوده و به قول وزیر کشور و اطلاعات وقت تقلبهایی سازمان یافته انجام داده است امروز اینچنین به دلهره افتاده. این گروه از هم اکنون باخت را پذیرفته اند و قصد دارند که اذهان را برای مخدوش اعلام کردن آرایی که یکصدا برکناری مافیای زور و زر و تزویر را خواستارند، آماده کنند. برادر عزیز بر همگان آشکار است آنانی که جوانان را در ۱۲ سال گذشته کتک می زدند و در انتخابات تقلب می کردند متعلق به خط فکری شما بودند. هنوز به یاد من و شما مانده که رییس دانشگاه علم و صنعت، آقای دکتر صالحی، را چه کسی مورد تعرض فیزیکی قرار داد و متعلق به چه جریانی بود.
برادر عزیز دوستی مشترک برایم بارها با تعجب نقل می کرد که روز قبل از انتخابات ریاست جمهوری دور نهم از حضرت عالی سوال کرده که مایلید به چه کسی رای دهید و همانطور که قبلا هم به خود من در مباحثاتمان گفته بودید طرفداری آقای قالیباف را می کردید و اعلام کردید که قصد رای به ایشان را دارید که همان دوست با تعجب بعد از انتخابات پرسیده بود قالیباف که شکست خورد و ... و شما گفتید که شب انتخابات استخاره کردید و به احمدی نژاد رای داده اید. آیا به جای توجیه اشتباهات صورت گرفته در دولت نهم بهتر نیست که بپذیرید، استخاره در امری سرنوشت ساز جایز نیست و بهتر است با آگاهی به انتخاب دست بزنیم.
آقای احمدی نژاد در تمام دوران تصدیگریش با آمارسازی و دروغ گویی سر مردم را کلاه گذاشته است و امروز نیز با هوچیگری قصد ندارد که با شرافت ریاست دولت را بدرود گوید. شما به دزدی هاشمی ها و کروبی ها اشاره می کنید و از سو استفاده میرحسین موسوی دم می زنید. در رد یا تایید این ادعاها بحث نمی کنم زیرا مانند شما و همفکرانتان قضاوت را در دزد معرفی کردن دیگران ساده نمی بینم. ولی بپذیریم که مملکتداری در ایران امری ایست که قدرت افزار گسیخته را تقدیم به حاکمان می کند و این حاکمان چه احمدی نژاد باشند چه موسوی و دیگران نمی توانند عدالت علی (ع) را بجا آورند. ما هم سلمان و ابوذر نیستیم که انتظار آن عدالت برنده را داشته باشیم. ما حاکمی می خواهیم که در وسع ما رفتار کند، حاکمی می خواهیم که شرایط اقتصادی را بهتر کند و برای جوانان اشتغال ایجاد کند که احمدی نژاد نکرد و به دروغ می گوید کرده است. اقتصاد منطقی ترین حوزه بحث است و چیزیست که در زندگی روزمره تجربه می شود و اگر به وجدان خود رجوع کنید می بینید که وضعیت اقتصادی بسیار بدتر از ۴ سال قبل شده ولی آمار اعلام شده توسط احمدی نژاد می گوید به چشم خود نیز اعتماد نکن آنچه ما می گوییم درست است.

لطفا به یک سوال پاسخ دهید: هم اکنون عملکرد دولت در زمینه اقتصادی توسط مدیران همراه دولت (رهبر و مظاهری)، سازمان بازرسی کل کشور، شخصیت های اصولگرا (عماد افروغ، خوشچهره، لاریجانی)، مجمع تشخیص مصلحت، شخصیت های اصلاحطلب (موسوی، کروبی)، سپاهیان سابق (محسن رضایی) و ... نقد شده است، از طرف دیگر احمدی نژاد می گوید همه اینها دروغ می گویند و من راست می گویم. برادر عزیز یک دلیل بیاور که چرا و بدلیل کدام حرکت درست احمدی نژاد من به عنوان یک بی طرف باید حرف احمدی نژاد را قبول کنم.
ممکن است که در پاسخ بگویید که این ها همه زیر مجموعه مافیای قدرت هستند و برای همین می خواهند دکتر احمدی نژاد را که یاور مظلومین است از صحنه خارج کنند. خوب، اگر این پاسخ را می دهید پس به این نکات توجه کنید:
۱- وضعیت مافیای قدرت در چهار سال گذشته بدتر شده است بدلیل اینکه دکتر احمدی نژاد دست ایشان را از بیت المال قطع کرده.
۲- دکتر احمدی نژاد نمی تواند این افراد را دادگاهی کند چون قوه قضاییه تحت کنترل این افراد است با اینکه رییس قوه قضاییه توسط شخص رهبری منصوب شده است!!!!
۳- پس تا زمانی که این قوه قضاییه که بی عدالتی می کند وجود دارد نمی توان این افراد را مجازات کرد.
۴- قوه قضاییه باید تحت فرمان دکتر قرار گیرد تا پاکسازی شود و طرحی نو در انداخته شود.
۵- در قوه قضاییه جدید می آییم و ادعاهایی را که امروز می کنیم در دادگاهی که به آن رسیدگی کند مطرح می کنیم.

نکات بالا نتایج مستقیم راهیست که تفکر دکتر احمدی نژاد به آنها منجر می شود. این همان انقلاب مخملیست که در ۱۲ سال گذشته گروههای روشنفکر به آن متهم بوده اند. البته با یک تفاوت که در اصلاحات حاکمیت مردم باید پررنگتر شود و در انقلاب احمدی نژادی به جای ولایت فقیه که اکنون باید مجتهد جامع الشرایط باشد یک فرد تحصیلکرده بدون خط و ربط به حوزه و قشر روحانیت سنتی قصد ولایت مردم را دارد. برای مردم تصمیم می گیرد و اینبار مشروعیت دینی خود را با ارتباط مستقیمش با امام زمان بدست می آورد و در اوج این ارتباط برای آیت الله جوادی آملی تعریف می کند که هاله نوری در هنگام سخنرانیش در سازمان ملل دورش را فرا گرفته بوده (یا با شهامت بگویید دفتر جوادی آملی که ۲ روز پیش این را تایید کرده دروغ می گوید یا بپذیرید که این حرف را دکتر زده است).

اگر این ها را هم در پس حمایت خود از انقلاب احمدی نژادی دیده اید که با صراحت و شهامت بگویید و به همگان اعلام کنید ولی اگر ندیده اید کمی بیشتر به استخاره امشبتان فکر کنید.

ما رای می دهیم

2009-06-10T10:13:00.000-07:00

ای کاش تو آن گم کرده ام باشی

2009-06-09T19:34:00.004-07:00

دوستی عکس بالا را برایم فرستاده و تاثر خود را از دیدن این صحنه ابراز کرده. آری دوست من، باید گریست، باید بر فقر گریست باید بر فحشا گریست باید بر کودکی که تمام امید و خواسته های کودکی اش را در رمان سبزی که بر دست بسته خلاصه کرده گریست. در میان همه شال ها و رمان های سبز روزگار، سبزی ساده این رومان در ذهن هر بیننده ای می درخشد. سبزی ای که به نور دل کودکی دست فروش روشن شده، نوری که از پاکی و صداقت نشعت می گیرد.
می دانی من از چه حیران می شوم؟ من از بزرگی روح این قشر، قشر فقیر و بی بضاعت جامعه، مبهوتم. دوست دارم از آنها بپرسم شما چگونه به کسانی که حتی ذره ای از سختی های شما را نکشیده اند اعتماد می کنید و چگونه حمایتشان می کنید. تمامی آنها ادعا دارند درد مردم را درک می کنند و از شرایط طبقه فقیر آگاهند ولی مگر کسی که فقر نکشد می تواند از حال فقیر آگاه باشد؟ کسی که گرسنگی را تجربه نکند مگر می تواند از حال گرسنگان با خبر باشد؟
ولی شما امید دارید که شاید روزی کسی بیاید، بیاید با اینکه از شما نیست ولی با شما باشد تا امثال تو نازنین دیگر در کنار خیابان دستمال نفروشند. من ناامید از خود می پرسم مگر می شود این همه بدی را نابود کرد و شرمگین می شوم وقتی ارده تو را می بینم. تو در کنار خیابان دستمال می فروشی و به آینده امیدواری و می گویی من تمام آرزوهایم را در آینه این تغییر می بینم و تنها تحقق این آرزوهاست که مرا از وحشت حالم رهایی می بخشد.
می دانی چه؟ کاش تو کاندید ریاست جمهوری بودی. من آرزو داشتم به تو رای دهم به تویی که فقر کشیده ای و می دانی چه درد خانمان سوزیست. آنوقت دیگر به بهانه عزت ملی شرایط امثال خودت را بدتر نمی کردی. آنوقت دیگر معرفی مفسدین اقتصادی را بازیچه مانور تبلیغاتی ات نمی کردی چون می دانستی آن پولهایی که می برند می تواند چند تا مثل تو را از فقر نجات دهد. دیگر قیمتها را از این نمی گذاشتی گرانتر شود چون همین حالا فقیری و می دانی که فقیرتر می شوی. نمی گذاشتی گشت ارشاد که پول بیت المال را مصرف می کند صرف آزار جوانهای مردم شود در حالیکه اعتیاد و دزدی و جنایت در سطح شهری که تو در آن دستفروشی می کنی بیداد میکند. آری کاش تو بودی تا انتخابت می کردیم و ...
ولی امروز نیستی و خودت با رمان سبزت به ما می گویی که به علمدار سبز اعتماد کرده ای و شاید در حقیقت ذره ای از آرزوهایت را با حضور او در صحنه میسر میبینی. او گفته این رنگ پرچم اهل بیت است و مقدس. اهل بیتی که در راس آن علی (ع) با آن همه حساسیت به حقوق قشر مستضعف قرار داشت. همه مان به این سبزی اعتماد کرده ایم و امید داریم که این علمدار بیرق برزمین افتاده و پایکوب شده عدالت را افراشته دارد.

به یاد دارم که روزی دوستی می گفت که دولت نهم با شعارهایی که داد کاری کرد که دیگر بعد از این مردم به شعار عدالت پوزخند می زنند و آنرا مثل شعار آزادی مطبوعات به تمسخر می گیرند. ولی تو، و من با اقتدا به تو، اینبار نیز به جمهوری اسلامی این فرصت را می دهیم که اصلاح شود، فرصت بازگشت به آرمانها را به او می دهیم. رای ما به احترام خون شهیدانی ایست که از مشروطه تا امروز در راه آزادی و استقلال و ایرانی آباد و آزاد با دژخیم داخلی و خارجی جنگیدند و میراثی را بنام جمهوری اسلامی ایران برای ما باقی گذاردند.
امروز نیز اعلام می کنیم روزی که دجالان روزگار بخواهند به راه مستکبرین مخدوم بپیوندند و حکومتی سلطنتی و مروثی راه بیندازند و استکبار را در مرزو بوممان دوباره رایج کنند، از نثار خون خود برای آبیاری دشت آزادی دریغ نخواهیم کرد.

قلم سیما

2009-06-08T09:45:00.000-07:00

نغمه ای در یاد

2009-06-05T10:57:00.000-07:00

دیروز خبر فوت یکی از آشنایان سابق رو شنیدم. بی اختیار دقایقی به پنجره خیره شده بودم و تمام خاطراتی که از او داشتم آرام و آرام از جلوی چشمانم عبور کرد. صبح که از خواب پا شدم همش این شعر و زمزمه می کنم:
زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست، هرکسی نغمه خود خواند و از صحنه رود، صحنه پیوسته بجاست، خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد.

من نغمه آن مرحوم را به خاطر سپرده ام، روحش شاد.

تقابل دو فرهنگ، ایرانی - کیهانی

2009-06-03T19:47:00.002-07:00

تهمتها و آمار آقای احمدی نژاد برای هیچ بیننده ای تازگی نداشت و ندارد. در مناظره دیشب شاهد بودیم که دوباره مظلوم نمایی ها به همراه تئوری برچسب هاشمی زدن به میرحسین سعی بر فریب اذهان آگاه و فرار از پاسخ به سوالات اصلی پیش روی دولت داشت. ایشان دوباره آمار و ارقام بی پایه و اساس ارائه داد و دولت نهم را از لحاظ کارنامه اقتصادی موفق ترین دولت ۲۰ سال گذشته معرفی نمود.
جالب آنجاست که به میر حسین، نخست وزیر بحرانی ترین دوران کشور می گفت «سیاست خارجی دولت نهم در دوستی با کشورهای دیگر بهتر از دوران شما بوده» البته احمدی نژاد همانطور که در نشست کشورهای عربی زیر بنر خلیج عربی می نشیند انتظار داشته در زمان جنگ ایران و عراق با حمایتهای کشورهای عربی از صدام میرحسین نیز به استقبال آنها می رفته و با آنها برای نمایش های داخلی و سیاست های تبلیغاتی فالوده می خورده.
شکی نداریم که عزت ملی و انسانی در طول دوران صدارت احمدی نژاد لکه دار شده که امروز رییس جمهور برای حضور دوباره در قدرت شروع به تشویش اذهان عمومی می کند، پرونده اداری خانم رهنورد را برای یک مباحثه منطقی به همراه خود به استودیو می آورد و با آن لحن بچه گانه در برابر ۵۰ میلیون بیننده به تهدید رقیب خود می پردازد. «من می تونم راجب پرونده یک خانمی با شما صحبت کنم» با این جمله یاد بازجویی های همکاران کیهانی آقای احمدی نژاد می افتیم، یاد پرونده سازی ها و تخریب شخصیت ها، یاد برنامه هویت و چراغ.
من به عنوان یک ایرانی شرمگینم که در سال ۱۳۸۴ با همه تلاش هایمان نتوانستیم مانع از حضور احمدی نژاد در قدرت شویم و امروز این تفکر می خواهد انتخابات برگزار کند. آیا از فرهنگ کیهانی انتظاری جز تقلب و خلاف داریم؟ جواب البته خیر است ولی همان داستانی که همه می دانیم ولی هنوز باور نداریم این که با حضور حداکثری خود می توانیم جلوی این تقلب را بگیریم.
با فرهنگ ایرانی که سرچشمه پاکی و انسانیت و هم نوع دوستیست به جنگ اهریمن فرهنگ کیهانی می رویم که چون غده ای چرکی و متعفن در کالبد پاک جامعه مان رخنه کرده. فرهنگی که آزادی و آزادگیمان را با قلم هایی ننگین خط خطی می کند و در حاشیه ای امن به خانه عنکبوت سازی می پردازد. دیشب میرحسین موسوی اعلام کرد که اگر می خواهید تفکر احمدی نژادی که برای لاپوشانی بی قابلیتی خود به تخریب و هوچیگری دست می زند، عوض شود به من رای دهید.

موسوی و مردم سالاری

2009-06-03T08:31:00.000-07:00

در اینجا علیرضا علویتبار با دو استدلال به پرسش مهمی پاسخ می دهد و آن عبارت است از: «آیا انتخاب موسوی به تعمیق مردم سالاری منجر می شود یا خیر؟»
دلیل اول توانایی مهندس موسوی به نگهداشتن طبقه فرودست در تحولات اجتماعی عنوان شده اما دلیل دوم که بسیار مهم است را می توان در یک جمله ساده خلاصه کرد و آن اینکه تا وقتی مردم مشکلات مالی دارند و نیازهایی اقتصادی در زندگی روزمره آزارشان می دهند دلیلی به دموکراسی خواهی ندارند. پس دولتی نیاز است که با انظباط مالی مشکلات اقتصادی را رفع و رجوع کند تا نیازهای فرهنگی و اجتماعی مردم که ریشه در مفهوم مردم سالاری دارند در سطح نیازهای آنها قرار گیرند.
به نظر من آنچه می تواند درباره آقای موسوی صحت داشته باشد (با مرور سابقه ایشان) همان دلیل اول است و گرنه اکنون در صحنه اشخاص دیگری (مدیران قوی که در حلقه مهدی کروبی هستند) قرار دارند که توانایی خود را در تحقق مورد دوم نشان داده اند و خاطره ای تازه تر در ذهن مردم هستند. اما مورد اول بسیار مهم است و شاید اگر نویسنده از مشکلات پیش آمده در حرکت دوم خرداد به دلیل ترک صحنه توسط اقشار فرودست بیشتر صحبت می کرد آنگاه ابعاد این مهم واضحتر و عمیقتر مشخص می شد.

گه خدمت لیلی کند گه مست و مجنون خدا

2009-06-02T11:48:00.001-07:00

در ابتدای یک سریال قدیمی صدایی دلنشین می گفت «زندگی منشوریست در حرکت دوار»
سال اول دانشگاه بود که به دوستی گفتم می دونی به نظر من معنی این جمله چیه؟ این جمله همون پر فراز ونشیب بودن زندگی است. منشور اولین حجم منظمی است که با چهار سطح (حداقل تعداد) ساخته می شود. در یک حرکت غلتان (دوار) برای جابجایی از یک وجه به روی وجه دیگر ۳۰۰ درجه چرخش وجود دارد و این بیشترین تغییر فازیست که یک جسم حجیم به صورت متقارن می تواند داشته باشد.
روزگاران خود را که مرور می کنم، خود را میبینم که در منشور شیشه ای زندگی ام در سرازیری تقدیر به پایین غل می خورم.
به قول حضرتش:
گه جانب خوابش کشی گه سوی اسبابش کشی
گه جانب شهر بقا گه جانب دشت فنا

گه شکر آن مولی کند گه آه واویلی کند
گه خدمت لیلی کند گه مست و مجنون خدا

گه قصد تاج زر کند گه خاک‌ها بر سر کند
گه خویش را قیصر کند گه دلق پوشد چون گدا

گه علم بر دل برتند گه دانش از دل برکند
گه فضل‌ها حاصل کند گه جمله را روبد بلا

شمیمی متفاوت

2009-06-01T10:31:00.001-07:00

فعالیت انتخاباتی نظامیان

2009-05-26T18:25:00.001-07:00

خوشبختانه یک موضع عاقلانه در برابر راه اندازی شاخه بسیج در ستاد میرحسین موسوی از جانب احزاب حامی ایشان اتخاذ شد.
بیانیه سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی:
«... ما معتقدیم رده هایی از بسیج که تحت امر فرماندهی نیرویی مسلح بوده و از اموال و امکانات دولتی استفاده می کنند، چنانچه بدنبال تبعیت از نظرات صریح امام، قوانین کشور و اجتناب از اثرات نامطلوب دخالت نیروهای مسلح در سیاست هستند، خواه نظامی باشند، خواه غیر نظامی، باید از دخالت در امور سیاسی خودداری کنند. ما فعالیت سیاسی اینگونه افراد را حتی اگر در ستاد انتخاباتی نامزد مورد حمایتمان نیز باشند، نادرست و غیر اصولی می دانیم. البته این امر به مفهوم اعتقاد به نقص آگاهي هاي سیاسی اینگونه افراد و عدم امکان مشارکت سیاسی فردیشان نیست و آنان می توانند مانند سایر آحاد مردم با حضور در پای صندوق های رأی، نظرات شخصی خود را اعمال کنند. ... »

کهنه لباس

2009-05-21T21:19:00.001-07:00

کسی را می شناسم که روزگاران طولانی با هم سپری کردیم. با هم غم روزگار جوانی خوردیم و از زخم های کهنه دلهامان قصه ها گفتیم. عاشق خاطره ساختن در دنیای تنهاییمان بودیم و در اندیشه جدا بافتن تافته این همنوازی.
دور گردون بر مرادمان گذشت تا قضایش اندک مدت جدایی افکند ما را. زمان اندک سپری شد گرچه آن دو یار را فاصله بسیار افتاد که امروز دیگر از آن آشنایی بویی نیست. اخیرا به او گفتم شاید اگر امروز آشنا می شدیم به ساعتی از هم می گریختیم. و آنجا بود که فهمیدم دیگر بزرگ شده ایم. در آن روزگار جدا می بافتیم و هر دو گمان داشتیم امروز با افتخار تافته مان را به تن می کنیم ولی افسوس که دیگر جامه کودک آنروز برای این تن کوچک است. من این واقعیت زندگی را پذیرفتم و مانند مادرم که لباسهای کودکی مان را برای دل خود هنوز حفظ کرده، تا یادش بیاید آنروز را که کودکی داشت و در آغوش می کشید، کهنه لباس آن روزمان را بر تن عروسکی چوبی کرده ام تا خاطرمان زنده بماند.

محسن مخبلباف و انتخابات

2009-05-17T10:01:00.001-07:00

به نظرم حمایت محسن مخلباف از مهندس موسوی و ترقیب مردم به شرکت در انتخابات، شیواترین مطلبی است که در طول دوران فعالیت های انتخاباتی خوانده ام. فلسفه فیلم «اسب دو پا» ساخته سمیرا مخبلباف جالب بود. همچنین بند آخر که برای ساخت خانه باید مهندس پیدا کرد. نوشته پر مغزیست اینجا بخوانیدش.

چهار انگشت بالای زانو

2009-05-16T14:12:00.003-07:00

آقای احمدی نژاد ۴ سال پیش در همین حال و هوا بود که گفت شمکل جوان های ما مو و لباسشان نیست، در حالیکه طی ریاست جمهوری ایشان کوچکترین اعتراضی، به گشت های ارشاد و برخوردهایی که با همان جوانان که مشکل لباس و مو مانتویشان نیست، صورت نگرفت. اینجا درد و دل یکی از همین جوانان را بخوانید.
چند هفته پیش بهمن قبادی نوشت: «دخترِ ایرانی‎مان که چشم‎های ژاپنی دارد و شناسنامه آمریکایی، در زندان است. وای بر من. وای بر ما‌! »
آن دختر آزاد شد. ولی چه کسی برای جوانان ایرانی با شناسنامه و هویت تنها ایرانی و که چشمانی پر از اشک دارند فغان سر می دهد. چه کسی برای آزادی آنان با زندانبانشان لابی خواهد کرد. لابی ای بسیار کم هزینه نه برای چشمپوشی از نگهداری سند محرمانه که برای پوشیدن مانتوی چهار انگشت بالای زانو.

شاخه بسیج در ستاد میرحسین

2009-05-15T16:10:00.000-07:00

اخیرا ستاد میرحسین اعلام کرده که شاخه بسیج راه اندازی کرده است.
دو تحلیل می تواند در این میان مطرح باشد:
۱- ستاد میرحسین با این استراتژی می خواهد نشان دهد که بسیج طرفدار ماست و آقای عزیز جعفری شما بترسید از اینکه بسیجیان وارد صحنه شوند و عملا از ما دفاع کنند.
۲- ستاد میرحسین مانند آقای جعفری به فعالیت سیاسی بسیج اعتقاد دارد.

از آنجا که میرحسین را نمیشناسیم، در مورد گزینه دوم بحث نمی کنیم ولی گزینه اول را نمی توان یک استراتژی خوب دانست زیرا شروع بازی ایست که هیچ کنترلی بر آن وجود ندارد. یک بازی بی قاعده که قوانین آن کاملا یکطرفه وضع شده و بی شک به بازی گردان خواهی باخت.

تعمیرکار هابل

2009-05-14T14:02:00.000-07:00

اینجا ببینید.

برای همه جای تعجب دارد!!!!

2009-05-13T14:35:00.001-07:00

نیویورک تایمز یک مسابقه تصویری ترتیب داده که در آن عکس سه مرد، یک خانم و یک نوجوان در حال ثبت نام ریاست جمهوری در وزارت کشور ایران مشاهده می شود. البته سئوال این است که همه آنها برای یک منظور و در یک زمان و مکان مراجعه کرده اند و از خواننده خواسته تا حدس بزنند که مناسبت آنها در چیست؟ اگر انتخابات ایران را دنبال نکنی و این عکس ها را قبلا در بی بی سی فارسی ندیده باشی من فکر می کنم غیر ممکن هست که حدس درستی بزنی. البته وقتی جواب را بفهمی بیشتر به فکر فرو می روی!!!!

اصول اصلاحات

2009-05-13T09:53:00.001-07:00

آیت الله موسوی خویینی صحبتهای جالبی در جمع دانشجویان دانشجویان حامی میر حسین موسوی داشته اند که در آن به تعریف اصلاحطلبی پرداخته اند. ایشان در تعریف اصلاحطلبی اصول زیر را به عنوان مبانی اصلی اصلاحات معرفی کرده اند:
۱- میزان رای ملت است.
۲- انتقاد آزاد از مسئولان اعم از وزیر و وکیل و رهبر.
۳- حاکمیت قانون.
۴- آزادی مخالفان در ابراز عقاید.
مشروح سخنرانی در اینجا قابل دسترسی است.

شطرنج بازی کردن با گوریل

2009-05-12T21:21:00.001-07:00

علوی تبار یک سخنرانی خوب در مشارکت داشته که اینجا مشروحش قابل مطالعه است. البته خطر نظامی شدن حکومت به قول دوستی وجود نداره چون قبلا غول از چراغ بیرون آمده و حالا همان کار سخت در پیش روست که غول را به درون چراغ برگردانیم.
تعبیر شطرنج بازی کردن با گوریل هم خیلی صریح و هوشمندانه بکار رفته است.

نکته دیگری که در سایت قلم به ان برخوردم تلاش مسئولین سایت برای نمایش نزدیکی میر حسین با آیت الله خامنه ای می باشد. در و دیوار این وب سایت با عکس های ایشان در حال خنده و روبوسی مزین شده است. پیامش چیه؟ و به کیه؟

به دنیای مسطح خوش آمدید

2009-05-12T19:40:00.001-07:00

اینجا هیچ مانعی جلوی دیدنت را نمی گیرد. اینجا دنیای صاف و مسطح است که می توانی همه چیز و همه کس را ببینی و خود را در کنار همه محک بزنی. در ابتدا وحشتناک است، چون با واقعیت تلخی روبرو میشوی که تلخی آن می تواند تو را به بستن چشمهایت وا دارد. واقعیت این است که ضعیفی و یا بهتر اینکه آنقدر که در خیال می پروراندی قوی نیستی. مثل «The Shawshank Redemption» که Brooks پیرمردی که سالها در کتابخانه کار می کرد در نهایت بعد از سالها زندگی در زندان آزاد شد ولی نتوانست خود را با جامعه آزاد وفق دهد. در آنجا راوی فیلم گفت، نقل به مضمون: «او در اینجا جایگاه مشخصی داشت ولی آنطرف میله ها جایگاهی برای او وجود نداشت».
به قطع می توانم بگویم که سختترین رقابت زندگی است یا به عبارتی درست تر اولین رقابت واقعی زندگی.

با خون دل نوشتم نزدیک دوست نامه/انی رایت دهرا من هجرک القیامه

2009-05-11T15:39:00.001-07:00

می گفت بگو چه چیز عوض شده؟
-خوب، دیگه دنیا باینری نیست. این وسط ۱/۲ و ۱/۳ و ... کلی عدد جدید هستش.
گفتش عدد تو چنده؟
-من هنوز یک رو دارم. یک من به توان تمام خاطراتم رسیده و بازم یک. هر چیز دیگه ای بود صفر شده بود.
گفت بیا از این بازی ها بگذریم، اصل حالت چطوره؟
-شده تا حالا بشنوی بده، پس چرا می پرسی؟
گفت: از روی عادت.
-عادت نکن. هر روز عادت کن که یک چیز جدید بپرسی. البته بازم عادت نکن. هر کار دوست داری بکن ولی عادت نکن.
گفت: عادت کردن رو دوست دارم. آرامش بخش است.
-آرامش برای ما نیست. آرامش یعنی مرگ. زنگی یعنی تکاپو، یعنی گنگی، یعنی ندونی چی میشه. یعنی ترس از تمام اوهامی که پشت پرده فرداها به انتظار امروزمان نشسته اند. من میان مردن و زندگی کردن، زندگی را انتخاب می کنم یعنی یک.

قضاوت با شما

2009-05-01T20:42:00.000-07:00

مسئول نظافت در حال عبور از راهرو با ما خوش و بشی کرد. دوستم گفت این شخص (مسئول نظافت) چند ماهی است که اینجا کار می کند و به موضوعی اشاره کرد که به دور از قضاوت درباره آن، می تواند درس آموز باشد و نشانه هایی از تفاوت های فرهنگی و اجتماعی در آن بوضوح به چشم می خورد. داستان از این قرار است که:
ساعات کار مسئول نظافت از ۷ شب تا یک بامداد می باشد و معمولا در ساختمان افراد اندکی در هنگام نظافت حضور دارند. دوستم که تا دیر وقت معمولا کار می کند از همان ابتدای کار مسئول جدید با او آشنا می شود و هر شب در هنگام نظافت اتاقش با هم گفتگوی گرمی دارند. شبی از قرار این دوست برای چند لحظه دفتر کار خود را ترک می کند و در راهرو از کنار مسئول نظافت عبور می کند و چاق سلامتی گرمی نیز می کنند و پس از مراجعت با درب بسته دفتر کار مواجه می شود. خوب متوجه می شود که مسئول نظافت در این بین به محل کار او رسیده و پس از نظافت درب را بسته است. خوشبختانه هنوز او در اتاق بقل مشغول به کار بود که دوست عزیز ما از او می خواهد دربی را که به اشتباه بسته باز کند تا او به کارش ادامه دهد. در کمال تعجب دوستم، مسئول نظافت اینکار را نمی کند و می گوید ما موظفیم هر دربی که باز است را ببندیم و حق نداریم هیچ دربی را برای کسی باز کنیم.
این در حالیست که مسئول نظافت هر شب در همان ساختمان با دوستم در همان دفتر گفتگو می کرده و مطمئن بوده که دفتر کار مورد نظر متعلق به همین شخص می باشد.

این داستان را اگر عمومیت بخشیم، ریشه اجتماعیست که حدودا دو سال است در آن زندگی می کنم. خشک است ولی دقیق است و تا جای ممکن بی خطا. کارها به آرامی ولی با دقت پیش میرود. انسان ها تا جای ممکن از پذیرفتن مسئولیت اضافه بر آنچه برای آن حقوق دریافت می کنند، فرار می کنند.

Premiere: "War/No More Trouble" Playing for Change

2009-04-28T18:34:00.002-07:00

Until the philosophy which hold one race is superior than another
Inferior, yes finally, and permanent, discredited, and abandoned
Or everywhere is war
Say war
Congo sees war
.....
Until there are no more first class,
second class citizens
of any nations
Until the color of man skin
is of no more significance than the color of his eyes
Everywhere is war
War
Everywhere is war
Gimme the brother
war
Destroy the country
War
Or nothing
......
We don't need no more war
Some winning, some losing, some dying, some crying, some sick
We don't need no more trouble
We don't need no more
We don't need no more trouble
We don't need no more trouble

we don't need no more trouble
We don't need no more trouble
What we need is love
To guide us and protect us all
If you hope to come from above
......
Do you get to stop the war
Hmm hemmm

We don't need no more trouble
We don't need no more trouble

رفتن

2009-04-21T17:37:00.000-07:00

گاه چاره ای نیست جز رفتن،
عبور از حد همه چیز،
چشم ها را می بندم و زمزمه رفتن،
سفر بدون مقصد،
آب و آذوقه کافیست،
گفته اند: که اگر لازم شد، خون نوشم.
ای دریغا که ندارم همراهی
که چو حاجت آمد،
خون او نوشم و این راه به پایان ببرم،
که نه راهی و نه پایانی و نه همراهی ...

خوی کاخ نشینی در کاخ

2009-04-17T13:54:00.003-07:00

امروز که مطلب سونای رییس قوه قضاییه را در وبلاگ مهدی خزعلی خواندم یاد خاطره ای افتادم که براتون تعریف می کنم:
یادم هست که در جریان پرونده وبلاگنویس ها و سایت های اینترنتی با آقای شاهرودی دیداری برگزار شد. این دیدار پس از اعترافات چهار متهم اصلی پرونده در جمع اعضای هیئت نظارت و پیگیری قانون اساسی صورت گرفت که طی آن این افراد به بیان تهدیدات، شکنجه ها و فشارهای روانی از طرف شخص دادستان تهران و تیم بازجویی در نزد اعضای شورا پرداختند. آنگونه که یکی از این افراد (متهمین) تعریف می کرد این اعترافات آنچنان تکان دهنده بود که آيت‌الله هاشم‌زاده هريسي در طی این دیدار از آنچه در جمهوری اسلامی می گذرد گریست. در مجموع انعکاس این مسئله به اندازه ای بود که با هماهنگی آقای جمشیدی، سخنگوی فعلی قوه قضاییه که در آن زمان معاون برنامه ریزی بودند، به درخواست آیت الله شاهرودی، این دیدار انجام گرفت.
دیدار در همان دفتر خیابان پاستور که آقای خزعلی به آن اشاره کرد ه اند برگزار شد. در ابتدای ورود پس از بازرسی بدنی توسط جوانی بسیار مودب که لباس سپاه پاسداران به تن داشت به اتاق انتظار هدایت شدیم. این دفتر در قبل از انقلاب بخشی از یکی از کاخهای محمد رضا پهلوی بوده است که اگر اشتباه نکنم کاخ مرمر نام دارد. به خوبی به یاد دارم اتاق انتظار را که چقدر با شکوه بود به قطع می توانم بگویم مجللترین جایی بود که در زندگیم دیده ام. همانجا به حنیف مزروعی که بقل دستم نشسته بود اشاره ای کردم و گفتم که شکوه اینجا انسان را تحت تاثیر قرار می دهد (به اصطلاح می گیرد) و جواب حنیف بس خاطر انگیز بود و هست که گفت (نقل به مضمون): "همین شکوه و جبروت را در کنار بله قربان گویی ها و تملقات خدمتگزارانت در این مکان ها بگذار و آنوقت است که خودت هم باور می کنی که بی عیب و مانندی و ... (به اصطلاح شاه هستی)"

و حقیقتا عروس هزار داماد قدرت لجام گسیخته و غیر پاسخگو را کاخی چونین با شکوه درخور است.

تحول فکری - تحول گفتمان

2009-04-15T19:56:00.004-07:00

در اینجا مقاله ای از ف م سخن چاپ شده که به مقایسه دیدگاههای میر حسین موسوی در سال ۶۱ و اکنون پرداخته است. همانگونه که در مقاله اشاره شده، میان میر حسین ۱۳۸۸ تا نسخه ۱۳۶۱ آن تفاوتی بسیار نهفته است. در این زمینه چند نکته قابل توجه است:
۱- اینکه با گذر زمان و کسب تجربیات بیشتر از تنگ نظری ناشی از ایدئولوژی رهایی یابیم در زندگی بسیاری رخ می دهد و رخدادیست میمون در زندگی شخصی افراد که با توجهاتی که در اینجا و آنجا از میرحسین موسوی می خوانیم، احتمال رخداد آن در زندگی سیاستمداری که ۲۰ سال صحنه را از دور نظاره کرده، غریب نمی نماید.
۲- معمولا در چنین مواقعی وقتی به احوال و جهانبینی خود قبل از تحول و رشد فکری (بر اثر کسب تجربه) می اندیشیم، این عجیب نیست که بگوییم اشتباه نکرده ایم چون می بینیم اگر دوباره در همان مسیر و با همان دیدگاه زندگی را ببینیم، بهترین تصمیم همان بود که در گذشته گرفته ایم.
۳- دو مورد بالا که هر دو با کسب تجربه و سعی و خطا در زندگی سر و کار دارد، به دلایل مختلف در شیوه مدیریتی کشور در ۳۰ سال گذشته به کار گرفته شده و همان است که آن را مدیریت سعی و خطا و یا مدیریت تعهد بجای تخصص نامیده اند. با سعی و خطا و پرداخت هزینه های گوناگون امروز می دانیم که فلان موضع یا حرکت اشتباه بوده است.
۴- پس بهتر است از این افراد نخواهیم بگویند که در گذشته اشتباه کرده اند بلکه بگویند که امروز به مدیریت علمی و تخصصی به دور از احساس عقیده دارند، به اداره عرفی کشور عقیده دارند. این به معنی آن است که مشکلات گذشته را درک کرده اند و در رفع آن گام بر می دارند.
۵- تغییر گفتمان ایدئولوژیک پس از وقوع حماسه دوم خرداد، پدیده ایست بسیار محسوس. حتی به اصطلاح اصولگرایان امروزین نیز در ادبیات خود از اصلاحات دم می زنند. پس نباید از تغییر گفتمان میرحسین موسوی در ابتدای دهه چهارم حکومت جمهوری اسلامی ایران تعجب کرد زیرا که تغییر گفتمان متن این تفکر در در دهه چهارم برگرفته از تغییر گفتمان حاشیه آن در دهه سوم (دوم خرداد ۱۳۷۶) می باشد.

آن همه ناز و تنعم که خزان مي فرمود/ عاقبت در قدم باد بهار آخر شد

2009-03-19T11:23:00.004-07:00

در قطره شبنم که در چشم گلها حلقه زده است، تصویر شکوفه های بهار را دیدم که ملایم نسیمی بشارتشان می داد که بهار آمد، بها رآمد، بهار مشکبار آمد. می گوید تمام خستگی خود را از سیاهی زمستان، از ناجوانمردی روزگاران سرد که ابرویتان را خمیده کرده به سینه من بسپار. می گوید در درون من هر آنچه بخواهی، میابی، اگر به جستجوی عزیز از دست رفته ای، اگر در پی گمکرده ای، همه را در من بجوی که من به رسمی و گونه ای در سفر تاریخی خود که در ازل آغاز شد، مراد تو را لمس کرده ام. اگر سعادت، شادی، خوشی، سربلندی و حتی ایمان را جستجو می کنی در من بجو که من آن نسیم بهارم، رها ز هر چه شرارم، دلی پر از ایمانم. ایمان به هر آنچه در من بجویی، ایمان به آرزروهای تو، ایمان به امید به زندگی.
و زندگی، تو که مبهمی نه به اندازه من که به اندازه دنیا، دوباره تولدی دیگر، در بهاری دیگر، هر چند گنگی و سرگردانی من می فزونی ولی تولدت مبارک و تا باد چونین بادا.

نوروزتان پیروز

غرق دراوهام

2009-03-17T12:45:00.002-07:00

دیشب لورنس روزن استاد انسانشناسی در دانشگاه پرینستون در مورد اندیشه های اسلامی در قضاوت سخنرانی کرد. سخنرانی بسیار جالب و جذابی بود و بیشتر از جنبه حقوقی، موارد فرهنگی در آن پررنگنتر می نمایید. او در دهه ۷۰ میلادی به قسمت هایی از آفریقای شمالی سفر کرده و در کنار تئوری، مثال هایی از تجربیات شخصی اش در این سفرها را نیز به عنوان شاهد می آورد.
چکیده کلامش را می توان در اینجا خلاصه کرد که در قضاوت اسلامی روابط منطقه ای - قبیله ای بسیار تاثیر گذار است. قاضی بجای اینکه مانند قضاوت در دنیای مدرن بر اساس اسناد و مدارک (واقعیت ها) قضاوت کند بر اساس شناخت شخصی خود از متهم یا متهمین (اینکه از کدام فرقه هستند، از کدام منطقه می آیند، روابط فرهنگی در آن منطقه چگونه است و ...). نکته ای که لورنس به ان اشاره کرد و خیلی برای من جالب بود این است که در این فرهنگ همه افراد داعیه آن دارند که در شناخت دیگران خبره هستند (همان جمله معروف من خوب آدما رو می شناسم.)
برای مثال می گفت در سفرهای خود بسیاری را ملاقات کرده که به او گفته اند، به ما در مورد محل تولد، روابط اجتماعی، دوستان، آشنایان شخصی که در زندگی مان ملاقات نکرده ایم اطلاعات بده تا ما برای تو بگوییم که او چگونه آدمیست و آیا در یک پرونده قضایی می تواند متهم باشد یا نه؟ قضاوت براساس اوهام و فسانه.
و چه جانها که برپایه این اوهام بی پایه از دست رفته چون این تفکر نه در ذهن قاضی بلکه در ذهن جامعه ای خانه نهاده. وقتی در روابط اجتماعی خود با این تفکر قضاوت کنیم، دیگر از قضاوت شدن به همین منوال تعجب نمی کنیم.

گفتم ای مسند جم جام جهان بينت کو / گفت افسوس که آن دولت بيدار بخفت

2009-03-16T18:34:00.005-07:00

سالهاست که با سایت امروز زندگی می کنم. هر روز صبح بعد از ایمیل اولین خبرنامه ای است که می خونمش. در این دوران پرالتهاب فضای سیاسی ایران، مخصوصا در وسط هفته کاری، انتظار ارسال حجم زیادی از اخبار را از دست اندرکاران امروز داشتم ولی چند تایی بیشتر خبر ارسال نشد.
آره قابل درک هستش که وقتی سرتیتر باید خبر انصراف خاتمی باشه، هیچکس انگیزه ارسال هیچ خبری رو نداره. مثل زمانی بود که نتایج دور اول انتخابات ریاست جمهوری دور نهم اعلان شده بود و سرعت ارسال اخبار از شاید ۱۰ دقیقه ای یک خبر در شب قبل به ۵ ساعتی یک خبر رسیده بود.
خاتمی دلیل انصرافش را پایبندی به اخلاق سیاسی و جلوگیری از پراکندگی آراء اعلام کرد و با اعلام این همه درخواست باز هم کنار کشید و رفت. ببینیم آیا این تصمیم با تعاریف دموکراتیک انطباق پذیر است یا خیر؟
۱- اگر آقای خاتمی به دموکراسی و کار جمعی اعتقاد دارد، می بایست جمعی تصمیم گیری کند. مجمع روحانیون مبارز، حزب متبوع آقای خاتمی، جبهه مشارکت و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، احزاب پیشرو در حمایت از خاتمی، بارها و بارها تداوم حضور خاتمی را در رقابت سیاسی پیش رو خواستار شدند. پس تصمیم خاتمی برخلاف نظر حزب متبوع و تمامی اعضای کمپین حمایت از او می باشد. آیا این دموکراتیک است؟ آیا ما باید بپذیریم که رهبر اصلاحات دموکراتیک در ایران تنها به دلیل یک جمله سنجیده یا نسنجیده (یا من یا میرحسین) به تصمیم گیری شخصی برای اثبات پایمردی خود در رفتار سیاسی روی می آورد؟ اما خاتمی در گفتمان خودترسیم کرده که پایمردی و تعصب در امور خلاف منطق، خامی است.
۲- یکی از دو ینه ای که بر میرحسین موسوی عرضه شده است، همانا حضور هر دو چهره تا سررسید مهلت ثبت نام رسمی می باشد که در آن زمان هر یک از دو چهره که در نظرسنجی ها محبوبتر می نماید بماند و دیگری برود. طبق تحلیل های سیاسی صورت گرفته، این معقولترین و شاید پرمنفعت ترین گزینه برای اصلاحات بود (رجوع شود به مصاحبه بهزاد نبوی). از آنجا که خاتمی این گزینه را انتخاب نکرده معلوم می شود که میرحسین موسوی آن را نپذیرفته است. این جا را باید از موسوی پرسید که آیا این تصمیمی دموکراتیک است؟ و البته او نیز جواب خواهد داد خیر چون هیچ وقت هم ادعای دموکراسی نکرده.
۳- در ادامه گزینه دو، دوباره پیکان پرسشگری خود را رو به خاتمی می چرخانیم و می پرسیم: آقای خاتمی، آیا کنار کشیدن از رقابت های انتخاباتی، بعد از درخواست های مکرر (رجوع کنید به گزینه اول) از شما برای حضورتان و تداوم حضورتان، به نفع تفکری که عرفی ترین اصل در انتخابات نامزدی درون جناحی، محبوبیت در نظرسنجی علمی، را نمی پذیرند، یک تصمیم منطقی و دموکراتیک است؟

در نهایت باید بپذیریم که مشکل ما خاتمی یا میرحسین نیست، مشکل ما سیاست فردی است، سیاست چهره ایست، سیاست بی پایه گاه مستحکم اجتماعی است. احزاب اینقدر به حل بحران احمدی نژاد فکر میکنند که از یاد برده اند، برنامه ریزی بلند مدت خود را. چرا باید تمامی برنامه ریزی ها و تلاش های گروههای تحول خواه به تصمیم گیری فردی گره خورده باشد که ۱) در انتخابات دوم خرداد ۷۶ با تماس تلفنی نظام، زیر تمام قول وقرارهای خود با هوادارانش، در ارتباط با نامزدی در انتخابات مذکور، می زند و با متواری شدن از پاسخگویی فرار می کند و ۲) با تمامی نگرانی های موجود در سال ۱۳۸۴ و پیشبینی شرایط خطرناک حاکمیت یکدست، دوباره با همه درخواست های موجود برای نامزدی مخالفت می کند و از نامزدی در آنجا نیز سرباز می زند.
اینجا دیگر محدوده ای نیست که بگوییم حاکمیت است که احزاب را تضعیف می کند، اینجا دیگر حوزه تصمیم گیری و برنامه ریزی داخلی خود احزاب است. باید بر آنها فریاد زد که چرا روی دریا خانه می سازید؟ آیا حضور با اقتدار در انتخابات با نامزدی مثل دکتر معین که از اقبال عمومی کمتری برخوردار بود ولی به حرکت گروهی کاملا معتقد بود، در بلند مدت به تقویت فرهنگ دموکراسی منجر می شود یا حمایت از خاتمی ها و موسوی هایی؟ آیا این میانبرها ما را به مقصد می رساند یا اینکه با اتلاف وقت تنها گمراهمان می کند و پس از چندی دوباره خود را در خانه اول می یابیم؟

دعای کمیل (بخش اول)

2009-03-05T11:00:00.000-08:00

این نوشته بخش اول از مجموعه ایست که قصد دارم در شرح برداشت هایم از دعای کمیل بنویسم.

سابقه تاریخی:
روایت است که این دعا توسط جبرییل بر خضر پیامبر نازل شده است که توسط امیر المومنین به کمیل بن زیاد نخعی خوانده شده است. کمیل از یاران نزدیک به حضرت علی (ع)، در زمره ده تن از مقربین به ایشان، بوده است که توسط حجاج بن یوسف در ۹۰ ساگی به شهادت می رسد. مشهور است که امیر المونین (ع) پیشاپیش کمیل را از سرنوشتش، شهادت در حب اهل البیت (ع)، آگاه ساخته بوده اند.
علامه مجلسی در کتاب «زاد المعاد» از زبان كميل نقل کرده اند که «روزى در شهر بصره خدمت مولايم على (عليه السلام) نشسته بودم که سخن از شب پانزدهم شعبان به ميان آمد . سپس حضرت فرمودند: هركه آن شب را به عبادت اِحيا بدارد و دعاى حضرت خضر را بخواند يقيناً دعايش مستجاب مى شود. وقتى حضرت به منزل بازگشت خدمتش مشرف شدم ، چون مرا ديد فرمود: براى چه كارى آمده اى؟ گفتم: به طلب دعاى خضر به حضورت آمده ام. فرمود: بنشين. پس مرا خطاب كردند: اى كميل! هنگامى كه اين دعا را حفظ كنى در هر شب جمعه يا ماهى يك بار ، يا سالى يك بار ، يا در طول عمر يك بار بخوان که خواندن اين دعا تو را از شرّ دشمنان كفايت كند و يارى شوى و روزيت افزون دهد و گناهانت آمرزيده مى شود.»
همچنین مرحوم کفعمی در کتاب «مصباح» آورده است که حضرت علی (ع) این دعا را در حال سجده قرائت می فرمودند.

دعای کمیل دارای مضامین عمیق عرفانی می باشد که به همین واسطه مورد توجه بسیاری از مفسرین قرار گرفته تا آن که آنرا به دلیل اشرف مخلوقات بودن انسان، «انسان الادعیه» نامیده اند. آنچه در ذیل مشاهده می کنید برداشت های شخصی ای است که در بررسی این دعا به آنها دست یافته ام. از آن که در صلاحیت بررسی علمی-فلسفی موضوع نمی باشم، بی شک با محک عالمانه نواقصی در آن پدیدار خواهد شد.

شروع دعا به رسم قرآنی با خشیت:
فرهنگ دعا، فرهنگ در خواست خاضعانه است. انسان ناتوان در خلوت خود از توانای متعال آنچه را که از آن محروم مانده یا آرزوی کسب آنرا به دل دارد با پروردگارش در میان می گذارد. در این حرکت دو نکته نهفته است. اول آنکه بنده بر بندگی خود اذعان کند. پس در عالم دعا جایی برای مغروران و گردنکشان نیست. سرکشی در برابر پروردگار هستی بخش با اجز و ناتوانی دربرابر او در تناقض است. دومین نکته مربوط به یکتاپرستی شخص است. نمی توان در برابر بیش از یک بندگی کرد و به یک درگاه دعا برد. آنکه به غیر از خداوند واحد معبودی دارد و در برابر کسی یا چیزی خضوع و فروتنی می کند، پس معتقد است دیگران نیز قادرند تا نیاز های او را برطرف سازند و این شرک نهان محسوب می شود هر چند مشهود نباشد. و غرض از یکتاپرستی در این تنها پرستش در ظاهر یا نماز خواندن یا به ظاهر متشرع بودن نیست بلکه در اعماق وجود و با تمام درک و جهانبینی خود از هستی باید اعتقاد داشت که «لا الله الا انت» و «من لی غیرک».
بنابراین دعا در صورتی معنی بخش است که شخص بر وحدانیت خداوندی که به درگاهش دعا می کند در نظر و در عمل معتقد باشد. که این همان اولین از اصول دینداریست یعنی «توحید».
نکته زیبای دیگری که در همین ابتدای دعا به آن برمی خوریم چگونگی ارتباط خداوندی قهار که دربرابرش خضوع می کنیم با خداوندی جواد که از درگاهش طلب می کنیم است. همانطور که اشاره شد شرط شروع دعا پذیرش بندگی و مقهور قهار بودن است. با درک این واقعیت طبیعتا باید از قهار ترسید چه رسد به اینکه به نزدش درخواست و لابه آورد. البته شاید بگوییم که به دنبال ترحم قهار هستیم که در این حال اگر با دیده بشری بنگریم قهار می تواند سنگدلتر از آن باشد که ترحم نماید. آنچه شاید به آن کمتر توجه شده و در نهان به آن ایمان داریم و آنچه حلقه پیوند قهر خداوند با جود اوست همان مهر و محبتی است که با بندگان خود دارد. اگر در برابر کوهی که همه خشم و قهر و تحکم است سر فرود آریم و این بر حقارت ما بیافزاید، ذات انسانیتمان برفنا خواهد رفت در اینصورت باید پرسید کجاست آن اشراف ما بر دیگر مخلوقات که ما را «اشرف مخلوقات» خواندی. ما دعا می کنیم چون از مهر و بخشندگی خداوند مطمئن هستیم. به نظر اینجانب، قهر خداوند در این جهان مقهور مهر خداوند است و اگر چنین نبود اصلا دعا بی معنی بود، اختیار بی معنی بود و در نهایت معاد بی معنی بود.
و اما اعتقاد به معاد و وجود زندگی پس از مرگ است که قهر خداوند را لازم می نماید. در آخرت است که مهر الهی مقهور قهر او خواهد بود. از آنجا که دعا را برای بخشودگی در آخرت و بخشایش در دنیا می خوانیم پس به گونه ای پوشیده در نزد بخشنده مهربان اظهار خضوع می کنیم زیرا می دانیم تنها و تنها اوست که فروتنی ما را مهربانی عطا می فرماید و می دانیم که:
من بی تو دمی قرار نتوانم کرد / احسان ترا شمار نتوانم کرد
گر بر سر من زبان شود هر مویی / یک شکر تو از هزار نتوانم کرد

پس همانطور که اشاره شد دعا با یادآوری قهر و جبروت الهی و گستردگی قدرت خداوند و احاطه او بر تمام هستی شروع می شود:
اَللّـهُمَّ إنِّي أَسْأَلُكَ بِرَحْمَتِكَ الَّتي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْء ، وَ بِقُوَّتِكَ الَّتي قَهَرْتَ بِها كُلَّ شَيْء ، وَ خَضَعَ لَها كُلُّ شَيء ، وَ ذَلَّ لَها كُلُّ شَيء ، وَ بِجَبَرُوتِكَ الَّتي غَلَبْتَ بِها كُلَّ شَيء ، وَ بِعِزَّتِكَ الَّتي لا يَقُومُ لَها شَيءٌ ، وَ بِعَظَمَتِكَ الَّتي مَلأَتْ كُلَّ شَيء ، وَ بِسُلْطانِكَ الَّذي عَلا كُلَّ شَيء ،
و در اوج خود ما را به وادی آخرت، آنجا که قهر الاهی محاط بر مهر اوست می برد:
بِوَجْهِكَ الْباقي بَعْدَ فَناءِ كُلِّ شَيء ،
وسپس دعا با یادآوری، تجلی هستی بخش او به عنوان آفریننده بشر، علمش که بر تمامی مخلوقات احاطه دارد، نورش که تمامی عالم را روشن کرده، ودر یک کلام نعمت هستی نمودن به نیست که نیست را عاشق خود نموده، با توسل به مهربانی خداوند به بیان درخواست های خود از خداوند بخشنده مهربان می پردازیم.

بومی شدن

2009-02-16T19:46:00.003-08:00

گزیده ای از موسیقی کلاسیک موزارت و پاییز طلایی فریبرز لاچینی به صورت تصادفی در حال اجرا بود. با موزارت کار می کردم و می نوشتم ولی با پاییز طلایی حال می کردم و با شروع دوباره یک آهنگ از موزارت می دیدم که چه رویای خوشی بود. این هم پیانو هستش ولی فرقش اینه که بومی شده با دل ایرونی کوکش کردن، خیلی دوست دارم از یک غریبه با فرهنگ ایرانی بپرسم که وقتی اینو گوش می ده چه حسی داره مثل من میره روی ابرا یا نه.
همیه اینا رو نوشتم برای اینکه خودم هم داشتم بومی کردن رو فراموش می کردم. معجزه می کنه، مثل اینه که از جبر خطی استفاده کنی و کدینگ کانال رو طراحی کنی. موسیقی خیلی مثال قابل لمسی هستش، دوست دارم که توی مساثل اجتماعی هم پیدا کنم. یک مثال شاید تا حدی ملموس دیگه هم میتونه معماری باشه البته بازم این هنری هستش. الان چیزی به خاطرم نمی آید اگه یادم بیاد بازم می نویسم.
بخشی از پاییز طلایی رو می تونید از اینجا دانلود کنید: کلیک کنید

آفرین بر نظر پاک خطاپوشش باد

2009-02-13T09:57:00.002-08:00

در جربان سقوط هواپیمای مسافری در نزدیکی بوفالو، ۴۹ نفر سرنشین و یک نفر بر روی زمین جان باختند. در میان مسافرین همسر یکی از قربانیان ۹/۱۱ قرار داشته که برای مراسم یادبود شوهر مرحومش که به بهانه ۵۰ امین سالگرد تولدش در زادگاهشان برگزار می شده، سفر می کرده.
فکر می کردم که اگر عزیزی را در جریان حادثه ای چون ۱۱ سپتامبر از دست بدهی حتما بارها سعی می کنی آنچه بر او گذشته را با خود مرور کنی. این خانم درست قبل از مرگ شوهرش با او تلفنی تماس داشته و شفافتر می تواند شرایط را در ذهنش بازسازی کند. شرایط بسیار دردناکی است، حتی در تصور هم نمی گنجد.
و اکنون در شرایطی متشابه اینبار با خاطراتی تلخ که همیشه غریبی تجربه در آن احساس می شود در هواپیمایی می نشینی که برای سقوط لحظه به لحظه به زمین نزدیکتر می شود. دوباره مروز می کنی آنچه را که بارها غریبی تجربه را در نگاهش می دیدی ولی اینبار بدون غربت. شاید اگر از حادثه جان بدر بری بتوانی پس از آن با آرامش بخوابی.
چه تلخ است دنیایی با این همه تلخی.

برای سعید رضوی فقیه

2009-02-03T11:36:00.001-08:00

سعید رضوی فقیه در مراجعت به ایران بازداشت شد. این خبر تاسف بار را امروز صبح خواندم.
به یاد دارم که آخر بار پیش از انتخابات دور نهم ریاست جمهوری بود که سعید از فرانسه آمده بود و تمام تلاش خود برای ترقیب تحریمی ها به شرکت فعال در انتخابات را بکار بسته بود. در ستاد انتخابات دکتر معین، هنگامی که با جوانان زندان کشیده روبه رو می شد، هر چند آشنایی قبلی نداشت، ولی بی درنگ روبوسی می کرد و اندوه و تاسف را در چهره اش می دیدی، سعید درد کشیده بود.
امروز دوباره در بند است، برای آزادی، برای آینده ایران که نگران اوست، برای آسایش و آرامش فرزندش در سرزمینی که امروز اشغال شده، برای رهایی از درد استبداد، برای هویتی که رو به فراموشی است، برای عزتی که به زردرویی می نماید و برای تمامی آرمان هایی که به نسل او قول داده بودند ولی دریغ از ذره ای خوش قولی.

سعید جان تو امروز دربندی زیرا حاضر نشدی به استراتژی «یا چفیه یا مصاحبه با صدای آمریکا» تن دردهی.
تو امروز در بندی زیرا با سختترین شرایط در فرانسه زندگی کردی ولی حاضر نشدی روزی خود را از به ظاهر مخالفان تندرویی طلب کنی که در نهایت عقبه همین دیکتاتوری موجود هستند.
تو امروز در بندی زیرا می دانند به آزادی و آزادگی معتقدی....

و تو روزی آزاد می شوی، ولی نیک می دانم که آزادی برای تو تا روزی که ایران آزاد نباشد معنا ندارد.

آیا ما نیز به میراث پدرانمان افتخار می کنیم؟

2009-01-21T11:29:00.003-08:00

در سخنرانی اوباما بارها از میراث حاصل از زحمات و فداکاری های نسل های قبلی آمریکایی سخن به میان رفت. همچنین با افتخار از دموکراسی و قانون اساسی آمریکا به عنوان با ارزش ترین و گرانبهاترین میراث ۳۰۰ ساله آمریکا یاد شد. امیدوارم این فقط حس من نباشه، چون در این لحظه به ملتی که می توانند به پدران خود افتخار کنند رشک بردم.

وقتی از خودم می پرسم آیا ما به میراث پدرانمان افتخار می کنیم؟ من به مشروطیت و اهداف آن افتخار می کنم به انقلاب ۱۳۵۷ و آرمان های آن افتخار می کنم ولی آنچه کا امروز به عنوان میراث در دستان خود داریم نه تنها مایه افتخار نیست که باعث شرم ساری است. سوال بزرگی که باید از پدرانمان بپرسیم این است که چرا با همه تلاش ها و کوشش های شما برای اصلاح با آن همه اندیشه های مترقیانه با افکار دموکراتیکی که می توانست امروز ۱۰۰ ساله باشد، با این همه، چرا ما هنوز گرفتار استبداد هستیم. چرا حرکتی که در ۱۰۰ سال پیش تصمیم گرفت حکومت را با عقل جمعی اداره کند، در نهایت امروز به ولایت فقیه منجر شده است؟

آیا به عنوان یک جوان ایرانی فقط باید به اندیشه ها و آرمان های شما افتخار کنیم؟ آیا این درست است که با اما و اگر میراث واقعی پدرانمان را که امروز باعث گرفتاری مان شده است کتمان کنیم؟

و وقتی که امروز می اندیشم که روزی فرزندم همین سوال ها را از خود درباره میراث نسل من می پرسد، برخود می لرزم.

پیام اوباما

2009-01-20T17:32:00.003-08:00

امروز باراک اوباما بعد از سوگند به وفاداری به قانون اساسی آمریکا به طور رسمی به کاخ سفید راه یافت. مرسوم است که بعد از ادای سوگند، رییس جمهور سخنرانی سمبولیک و تاریخی را ایراد می کند که بعدها جملات قصار آن در ادبیات سیاسی مورد استفاده قرار می گیرد. اوباما سخنان خود را با خطاب به شهروندان آمریکایی آغاز کرد. سخنرانی او از لحاظ قدرت بیان ضعیفتر از دفعات قبل بود و پر بود از نقل قول های سیاستمداران و روسای جمهور پیشین آمریکا.

اوباما از سختی راه پیش روی آمریکا گفت و مشکلات اقتصادی را عمیق و بزرگ خواند ولی در کنار آن قول داد که با همکاری مردم و برنامه ریزی دقیق قادر خواهند بود مشکلات را از صد راه پیشرفت آمریکا بردارند. به عنوان یک ایرانی این قسمت ها هرچند برای من پر شورو جذاب بود ولی عمیق نبود. تا اینکه سخن از امنیت آمریکا و روابط خارجی آن شد.

درباره امنیت آمریکا اوباما یاد آور شد که گزینه بدست آوردن امنیت به قیمت پایمال شدن ایده آل های آمریکا از پایه و اساس غلط می باشد و آمریکا دوست تمامی ملت هاییست که در جستجوی صلح می باشند. در اینجا بود که جمعیت با تمام توان به تشویق رییس جمهور آمریکا پرداختند. در حین ایراد این قسمت از سخنان دوربین چند لحظه ای روی جورج بوش ایستاد تا یاد آور کسی باشد که به هر قیمتی می خواست امنیت آمریکا را تامین کند. مردم اوباما را تشویق می کردند زیرا از چهره خشن و جنگطلب آمریکایی که توسط بوش در جهان به نمایش گذاشته شده بیزار هستند.

در بخشی دیگر رو به رهبرانی که به دنبال درگیری با غرب یا سرزنش آن برای مشکلات داخلی خود هستند، می گوید: مردم شما را بر اساس توانایی هایتان در درست کردن امور قضاوت می کنند نه در قدرت تخریبتان.

"To those leaders around the globe who seek to sow conflict, or blame their society's ills on the West — know that your people will judge you on what you can build, not what you destroy."

اوباما نمی دونه اون دسته از رهبران اصلا به مردم و خواست مردم اعتقادی ندارند. نمی دونه که چه جوری شور و امید مردم ایران رو که بارها بیشتر از آمریکای امروز بود، با تنگ نظری به کینه امروز تبدیل کردند، اگه اوباما می دونست که همین حاکمان چه فرصتی رو سوزوندن مطمپن هستم که انتظار نداشت این دسته معنای معنای پیامش رو درک کنن. چشمانی بیناتر از چشمان تنگ نظر امروز نیاز است تا واقعیت ها را ببیند تا مثل اوباما بگوید برای پیروزی امید تنها نیاز است. آنچه که سال ها ست شاهدیم تلاش برای نا امید کردن مردم است. تلاش کردند تا به مردم نشان دهند شما نمی توانید سرنوشت خود را تامین کنید و حتی اگر رییس جمهوری را با ۲۵ میلیون رای انتخاب کنید هر ۸ روز برایش یک بحران می آفرینیم تا نشان دهیم که انچه مردم می خواهند بی ارزش و دست نایافتنی است. در برابر این تفکر پیام اوباما به جوک شبیه است.
آه که چه دردی است استبداد!!!!!!!!
سخنرانی اوباما را می توانید اینجا ببینید:

Watch CBS Videos Online

درد آشنا

2009-01-10T14:06:00.000-08:00

در زندگی دردهایی است که گاهی ما آنها را می کشیم و گاهی آنها ما را. همیشه هستند، امروز با یک چهره و دیروز به شکلی دیگر.
بخشی از وجود و هویتت می شوند. با آنها بر می خیزی و به یادشان شب ها به خواب می روی. هرچند درد است ولی چون آتشی می ماند و زندگی را از روزمرگی نجات می دهد. با آنها هیچوقت احساس تنهایی نمی کنی چون با خود آشنایت هستی. اگر چند روزی از آن غافل شوی، میبینی دیگر خود را نمی شناسی، برای خودت هم غریبه می شوی.

توجیه شیطانی

2009-01-08T08:25:00.000-08:00

در میان اخبار منتشر شده از جنایت اسراییل در غزه، گزارش تصویری زیر که توسط فیلمبردار خبرگزاری بی بی سی تهیه شده است بسیار مورد توجهم قرار گرفت:
http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/middle_east/7817040.stm
در این گزارش خبرنگار با دو تن از سربازان اسراییلی که در عملیات زمینی فعالیت می کنند مصاحبه می کند. از سرباز اول در مورد کشتار مردم بی گناه در حمله اخیر به مدرسه سازمان ملل می پرسد که سرباز پاسخ می دهد که این حمله کاملا درست بوده و سگ همراه گروه گشت تشخیص داده که تمام منطقه بمب گزاری شده بوده است و کمینی برای سربازان اسراییلی توسط حماس طراحی شده بوده است. این در حالی است که مراجع بین المللی اعلام کرده اند که بررسی ها آنها حاکی از عدم هرگونه حضور نظامی حماس در مجموعه آموزشی می باشد.
آنچه باعث تاسف بیشتر است بخش دوم مصاحبه است که در این قسمت از دیگر سرباز اسراییلی درباره حمله سوال می شود و در پاسخ استدلالهایی نهفته است که نه تنها غیرمنطقی بلکه بسیار خطرناک است. سرباز دوم می گوید: تخریب و نابود کردن محل سکونت مردم سخت است ولی نباید فراموش کنیم که این ها همان مردمی هستند که در انتخابات حماس را به عنوان نمایندگان خود برگزیدند.
از آنجا که ارتش اسراییل هم مثل تمامی ارتش های دنیا برای سربازان جنگ و کشتار مردم بی گناه را تئوریزه می کند به گونه ای می توان این نظر را استدلالات دولت اسراییل برای موجه جلوه دادن قصاوت های بکار برده شده در غزه دانست. با توجه دقیق به این اظهارات می توان دو نتیجه زیر را استخراج کرد:
اول- اینکه برخلاف اظهارات دولت اسراییل که حماس را یک گروه نظامی که برای اهداف تروریستی خود پشت مردم فلسطین سنگر گرفته است، می داند، آنها نیز بخوبی می دانند که حماس دولت منتخب مردمی است که در یک انتخابات آزاد به نمایندگی مردم فلسطین برگزیده شده است. پس اسراییل برخلاف ادعاهای خود دقیقا قصد دارد مردم فلسطین را برای انتخابشان ادب کند.
دوم- تقریبا یکسال پیش فیلمی پخش شد ازجلسات توجیهی یکی از گروههای اسلامی تندرو و بنیاد گرا در لندن. رهبر گروه در مورد بمبگزاری اتوبوس در لندن صحبت می کرد. می گفت: فکر نکنید که این افرادی که در اتوبوس کشته شدند مردم بیگناه بوده اند زیرا این ها همین افرادی هستند که دولت پلید انگلستان را به رهبری برگزیده اند. استدلالی از جنس استدلال اسراییلی که از هر دو بوی تعفن به مشام می رسد. با این تفاوت که آنها یک گروه تروریستی هستند بدون هیچ تعهدی و این یکی دولتی است که باید به قوانین بین المللی متعهد باشد.

حال در این میان عده ای از آتش بس و بازگشت به مذاکرات صلح توسط فتح دم می زنند. سوالی که از این دسته باید پرسید این است که آیا فکر می کنید حد اقل تا چند نسل دیگر صلح امکان پذیر است؟ آیا خاطره این همه خون و کشتار تا چند نسل از ذهن مردم غزه پاک خواهد شد؟

مجله شنیداری یاری منتشر شد

2009-01-05T15:00:00.004-08:00

بچه های یاری نیوز در یک حرکت جدید و خیلی جالب، مجله ای شنیداری تولید کرده اند (از اینجا دانلود کنید). کیفیت اجرای برنامه بسیار عالی بود و باید به همه دست اندرکاران این برنامه یک تبریک صمیمانه عرض کرد.
برنامه اول پر از نکات جالب و آموزنده است که می توان نقاط قوت آن را بدین سان خلاصه نمود:
۱- اولین نکته جالب برای من بی طرفی در اعلان رویداد های سیاسی است. در این برنامه با اینکه توسط ستاد یاران سید محمد خاتمی تهیه شده، دیدگاه ها و نقطه نظرات جناح های سیاسی مختلف انعکاس یافته است و حق نتیجه گیری و قضاوت برای شنونده برنامه محفوظ باقی مانده است. برای مثال در مورد بررسی اطلاق واژه شاه سلطان حسین از جانب بعصی از گروه های سیاسی به سید محمد خاتمی، دست اندرکاران برنامه با سیاسیون از جناح های مختلف مصاحبه کرده اند.
۲- دیگر نکته قابل توجه، رویکرد علمی و تاریخی به اخبار و امور سیاسی روز می باشد که در این مورد نیز برنامه با اراپه پیشینه تاریخی باغ قلهک سفارت انگلستان و مصاحبه با کارمند سفارت، نشان می دهد که بدور از شایعات رایج در کوچه و بازار که گاهی نیز به محافل خبری سرایت می کند، قصد دارد واقعیات علنمی را در گوش شنونده بخواند تا در نهایت بتوانیم استنتاجی بدور از پیش داوری داشته باشیم.
۳- تنوع برنامه دیگر حسن آن می باشد که خستگی را بدر می کند.
در نهایت برای تمامی دست اندرکاران آرزوی موفقیت دارم و بی صبرانه در جستجوی شمارهای بعدی مجله شنیداری یاری هستم.

چه کسی آتش بس را شکست؟

2009-01-03T19:37:00.000-08:00

این مطلب را در روشن شدن نقش و مسئولیت حماس در درگیری های اخیر غزه می نویسم.
از زمان حمله اسراییل به غزه بسیاری از مخالفین حکومت ایران که یکی از حامیان حماس به شمار می آید، در تحلیل های خود ضمن محکومیت حملات نابرابرانه اسراییل به غزه، شروع وریشه جنگ را حملات موشکی حماس به شهرهای اطراف غزه معرفی می کنند. البته این حرفی است که بوش نیز آنرا بهانه حملات اسراییل می داند و معتقد است که اسراییل برای تامین امنیت خود ناچار به این تهاجمات است.
بدون شک امثال بوش که بارها برای توجیه منافع پشت پرده خود به مردم و جهان دروغ گفته اند (نمونه آن حمله به عراق) و جنگهای پر هزینه تری را توجیه کرده اند، پس اینبار نیز از آنها انتظار حرف راست نمی رود. روی سخنم با کسانی است که با کینه ای که از جمهوری اسلامی به دل دارند تجاوز اسراییل به غزه را نتیجه سیاست های حماس می دانند.
چه کسی آتش بس را شکست؟
شاید پاسخ به این سوال تا حدی باعث متقاعد شدن قاعدین به تئوری "حفاظت اسراییل از شهروندان خود در قبال موشک پراکنی حماس" باشد هر چند که به نظر نویسنده این باعث نمی شود که مسئولیت حماس در قبال فجایع اخیر فراموش شود. حماس و اسراییل در ژوئن 2008 پیمان آتش بس غیر رسمی را پذیرفتند و از آن تاریخ تا نوامیر 2008 در گیری مسلحانه مشاهده نشده بود. طبق ادعاهای روزنامه های اسراییلی و دیگر روزنامه های معتبر دنیا، اسراییل در اوایل ماه نوامبر 2008 با نغض پیمان آتش بس غزه را مورد حمله هوایی قرار داده که در این حمله عده ای از ساکنین غزه کشته شدند. با این حساب بر خلاف ادعاهای امروزین مطبوعات غربی که یک موشک های حماس را محرک شروع اشغالگری اسراییل معرفی می کند، بنابر مراجع ارائه شده در اینجا اسراییل در دوران آرامش و آسایش شهروندان خود شروع به حمله به سوی حماسی کرده که در آن زمان با هیچ موشکی شهروندان اسراییلی را تهدید نمی کرده است.
چرا اسراییل آتش بس را شکست؟
عده ای از تحلیلگران سیاسی اعتقاد دارند که این حملات برای ائتلاف دو حزب کارگر و کادیما درانتخابات آتی جنبه تبلیغاتی دارد. با حمله به حماس، باراک و لیونی قصد دارند که همیت خود را در برابر مسئله امنیت اسراییل به رای دهندگان انتخابات آتی نشان دهند تا در انتخابات پیش رو بتوانند در برابر نتانیاهو و حزب لیکود در مسئله امنیت اسراییل که شاید تعیین کننده ترین شاخص رای دهندگان در یک منظقه بحرانی می باشد، مقاومت کنند. اما در این میان همچنان این ایراد به حماس وارد است که چرا با بی درایتی در اعلام پایان آتش بس، امکان بهره برداری تبلیغاتی را برای اسراییل ایجاد می کند.
نکته دیگر که می خواهم آن را یاد آوری کنم این است که دیدگاههای حماس در مبارزه با اسراییل بسیار واقع بینانه تر از دیدگاه های دولت کنونی ایران می باشد. به یاد دارم که 3 سال پیش که شعار نابودی اسراییل و محو آن از نقشه جغرافیا توسط آقای احمدی نژاد اعلام می شد در یکی از سفرهای خالد مشعل در ایران هنگام سخنرانی در دانشگاه از او درباره نابودی اسراییل و این شعار سوالاتی شد و در همانجا مشعل با درایتی خاص اعلام کرد که (نقل به مضمون) فقط مواظب باشید که اسراییل را سر مردم فلسطین خراب نکنید. این جمله در درون خود با طنزی زیرکانه غیر عملی و تو خالی بودن شعارها را نشان می دهد.
نهایتا مسئله ای را که بارها مطرح شده و امروز نیز دوباره بانویی به نمایندگی از گروه Independent Jewish Voice در مصاحبه با شبکه CTV NET به آن پرداخت، یاد آوری می کنم که بزرگترین خطای اسراییل و نهادهای بین المللی بالخصوص دولت آمریکا در این است که فراموش کرده اند که حماس در یک انتخابات آزاد به نمایندگی مردم فلسطین برگزیده شده است و دولت حماس دولت قانونی فلسطین می باشد. با این تعریف تروریست نامیدن حماس تنها تروریست نامیدن گروهکی نظامی نمی باشد بلکه با این ادعا انگشت اتهام رو به ملت فلسطین گرفته شده است. کشورهایی که به دموکراسی و حق ملت ها در انتخاب آزاد حاکمان خود اعتقاد دارند چگونه دربرابر حق مردم فلسطین که به آزادی حماس را به نمایندگی خود برگزیده اند، مقاومت می کنند یا در بهترین حالت سکوت پیشه می نمایند. تا زمانی که نپذیرند خواست مردم را سکوت و آرامشی در منطقه حاکم نمی شود.

تئوری توطئه راه دررو برای بازندگان سیاسی

2008-12-24T06:52:00.001-08:00

اخیرا سه تن از بنیادگراهای آمریکایی ادعا کرده اند که بحران های اقتصادی اخیرا توطئه دموکرات ها برای پیروزی اوباما در انتخابات ریاست حمهوری بوده است که توسط گروهی از روزنامه نگاران و با طراحی سناتور دموکرات نیویورک، چاک شومر، تحقق یافته است.
البته این اولین بار نیست که همچین ادعاهایی از جانب این گروه مطرح می شود. در سال 2004 نیز، جورج سوروس متهم شد که با طراحی یک بحران اقتصادی قصد شکست بوش در انتخابات دور دوم ریاست جمهوریش را داشته است. جالب اینجاست این همان جورج سوروسی است که در ایران نیز توسط فیلم تهیه شده از هاله اسفندیاری متهم شد که قصد برپایی انقلاب مخملی در ایران را داشته است.
شباهت بسیار نزدیکی که در میان مدعین توطئه با مدل ایرانی و آمریکایی به چشم می خورد، شکست سیاست های ایشان می باشد. جورج بوش با هزاران مشکل بین المللی و داخلی کاخ ریاست جمهوری را ترک می کند و در ایران نیز شاهد مشکلات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی بسیاری هستیم.

شاهنشين چشم من تکيه گه خيال توست

2008-12-21T09:30:00.000-08:00

دیروز صبح خانوادم تماس گرفتند (شب یلدا بود توی ایران). همه دور هم جم بودند و فال حافظ هم براه بود. گفتند که برای تو هم فال گرفتیم و این شعر درآمد:

تاب بنفشه می‌دهد طره مشک سای تو
پرده غنچه می‌درد خنده دلگشای تو
ای گل خوش نسيم من بلبل خويش را مسوز
کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تو
من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان
قال و مقال عالمی می‌کشم از برای تو
دولت عشق بين که چون از سر فقر و افتخار
گوشه تاج سلطنت می‌شکند گدای تو
خرقه زهد و جام می گر چه نه درخور همند
اين همه نقش می‌زنم از جهت رضای تو
شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر
کاين سر پرهوس شود خاک در سرای تو
شاهنشين چشم من تکيه گه خيال توست
جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو
خوش چمنيست عارضت خاصه که در بهار حسن
حافظ خوش کلام شد مرغ سخنسرای تو

میهمان ناخوانده

2008-12-14T12:34:00.002-08:00

در سفر اخیر بوش به عراق، یک خبرنگار عراقی کفش های خود را به سمت بوش و مالکی که در یک کنفرانس خبری در کنار هم قرار داشتند، پرتاب کرده و او را «سگ» خطاب کرده است. اگر به زمان حکومت صدام حسین بر عراق برگردیم، هیچگاه خبرنگاری به خود جرات نمی داد تا با همه ظلم ها و جنایت هایی که دیکتاتور بر عراق روا می داشت، کوچکترین اعتراضی کند و در چشم ناظر خارجی شاید همین صحنه نشانه ای از آزادی بیان در کشوری با تجربه دیکتاتوری مخوف صدام حسین باشد. اما روی دیگر سکه که در عمق کینه خبرنگار به بوش نهفته است، همانی نا امنی حاکم بر عراق است. کشوری که هر هفته شاهد یک بمب گذاری و کشتار ده ها نفر شهروند بی گناه می باشد که حتی تصور آن هم برای لحظه ای دشوار است. هر لحظه زندگی در عراق با ترس و دلهره یک انفجار و کشتار می گذرد. تصور کنید وقتی یکی از اعضای خانواده از خانه خارج می شود مطمئن نیستند که آیا دوباره او را خواهند دید؟ البته عراقی ها حتما خود را با این شرایط وفق داده اند؛ مانند لبنانی های زمان جنگ های داخلی. حتما برای عراق هم این التهاب و ترس جزو روزمرگی زندگی شده ولی هنوز زمان آن فرا نرسیده که آثار آن مشخص شود. آثار آن وقتی آشکار می شود که این شرایط پایان یابد و عراقی ها به گذشته بازگردند و مرور کنند که چه باخته اند و در کجا قرار دارند و آنگاه است که انگار روی زخمهای کهنه شان نمک می ریزند و آن روز به قطع خواهند گفت: «بهار دیگری آمده است آری، اما برای آن زمستان ها که گذشت، نامی نیست».
این حرف درستی است که عراقی ها اگر چه در زمان صدام آزادی نداشتند و سایه دیکتاتور تمام زندگیشان را فرا گرفته بود ولی امنیت داشتند. امنیت سیاسی نبود ولی امنیت اجتماعی بود. همچنین این که آزادی بدون پرداخت هزینه میسر نیت نیز حرف درستی است ولی درد دل مردم عراق این است که با میل و رقبت و آگاهی خود این پرداخت این هزینه را تقبل نکردند، این هزینه ایست که توسط بوش و هامیانش بر مردم عراق تحمیل شده است و پرتاب آن کفش نیز نشان از بغضی دارد که در دل مردم عراق و گلوی آن خبرنگار عراقی، از تحمیل آن هزینه ناخواسته، جمع شده است.

وازه چدید قطعنامه دان

2008-11-27T21:02:00.004-08:00

امروز با دوستی بحث این بود که این جمله احمدی نژاد که "آنقدر قطعنامه بدهید که قطعنامه دانتان پاره شود" چه جوری در گزارش های خبری شبکه های خارجی ترجمه شده است. در نهایت عبارت زیر مورد توافق قرار گرفت:

"Issue sanction resolutions as many as your resolution holder gets ripped"

البته هرچه گشتم نتوانستم خبری روی google news بیابم. معلوم است که خیلی جدی گرفته شده!!!

نیویورک تایمز

2008-11-26T23:48:00.001-08:00

امشب داشتم برای دوستی قدیمی اولین مرحله روشنفکری در North America را توضیح می دادم که با مطالعه نیویورک تایمز شروع می شود. هر چند من برای مزاح این مطلب را تعریف کردم ولی بعدا دیدم که دور از واقعیت هم نیست. این هم مثل مجله کیان می ماند که شاید روزی و روزگاری می توانست نماد روشنفکری ایرانی باشد.

بچرخ تا بچرخیم

2008-11-25T13:11:00.006-08:00

دیروز ایمیلی دریافت کردم با این محتوا:

شركت مخابرات ايران از تاريخ 20 آبان ماه امسال به تمامي افرادي كه از Yahoo در داخل ايران استفاده مي‌كنند يك ايميل خواهد زد با عنوان "Carte internet majani". هنگامي كه اين ايميل را باز كنيد يك KeyLogger با حجم 32 كيلوبايت روي دستگاه شما نصب مي‌شود و از اين پس هر متني را كه تايپ كنيد در هر 20 دقيقه به آدرس ايميل research@irantelecom.ir فرستاده خواهد شد كه كاملاً قابل خواندن است.
به هيچ وجه اين ايميل را باز نكنيد.
اين پيغام را به دوستان خود نيز برسانيد.

یک روی سکه این پیام با براداشت ساده از متن مذکور حاصل می شود و آن چیزی نیست به جز همراهی و با هم برای حفظ حریم خصوصیمان دربرابر دولتی که به تجاوز به حریم خصوصی افراد در جامعه متهم است. شاید اکثر کسانی که این پیام را دریافت می کنند بدون هیچ سئوالی این پیام را برای دوستان خود ارسال نمایند تا همان زنجیره معروف به مقاومت مدنی را کامل کنند. شاید کمتر کسی از خود بپرسد که آیا این حقیقت دارد؟ معمولا کارنامه حکومت در این زمینه اینقدر سیاه است که مثل چوپان دروغگو وقتی راست هم بگویدکسی باور نمی کند. اگرچه با شناختی که از زیر ساختهای مورد نیاز برای آرشیو کردن این اطلاعات دارم، تقریبا چنین کاری را غیر ممکن می دانم و این نکته ایست که کمی از روی دیگر سکه را نمایان می سازد.
به نظر من این گونه ایمیل ها که در بعضی موارد با مقاصد خیرخواهانه و گاهی دوست مدارانه و در بعضی موارد هم با انگیزه اقتصادی به گردش دعوت می شوند، چنبه های کاملا آماری دارند. و دقیقا سوژه مورد بررسی آماری در این تحقیق همان انگیزه به چرخش درآرودن ایمیل می باشد.
فرض کنید برای بررسی میزان اعتماد مردم به حکومت و میزان آمادگی کاربران اینترنتی در مقاومت های مدنی، ایمیلی با محتوای درج شده در ابتدای مطلب، تولید شود و از دوستان خود بخواهیم که این ایمیل را برای دوستانشان بفرستند.
اگر من به عنوان یک محقق در یک موسسه آماری این قصد را داشته باشم، به یکی از بانکهای اطلاعاتی ایمیل کاربران اینترنتی مراجعه می کنم و با تقسیم ایمیلها به N گروه تصادفی ایمیل مذکور را برای این گروههای مستقل ارسال می کنم و در نهایت منتظر بازگشت ایمیل ارسال شده به M ایمیل باکس شناخته شده خودم می شوم. در نهایت با متوسط گیری روی تعداد بازگشت ها به تعداد ارسال ها می توانیم معیارهای آماری خوبی برای پاسخ به سوژه مورد بررسی داشته باشیم.
حال می ماند که این آمار مورد علاقه چه گروهی می باشد. خیلی از گروهها و سرویس های اطلاعاتی می توانند برای مدلل کردن تحلیل های خود دست به اینگونه تحقیقات بزنند. اما آن دسته ای که من بسیار مایلم آنها به دنبال این تحقیقات باشند، همان حکومت جمهوری اسلامی ایران است که شاید با دیدن این آمار کمی هم به فکر فرو روند و در سیاست های فرهنگی و اطلاعاتی خود تجدید نظر نمایند.
برای ارسال این پیام مهم به حاکمان، من هم ایمیل مذکور را برای دوستان خود ارسال می کنم.

کاتب هم رفت

2008-11-24T22:29:00.004-08:00

احمد آقالو از بین ما رفت. اولین نقشی که از اون بیاد آوردم در یک تله تئاتر با ژاندر معمایی بود. البته بعدشم یاد سلطان و شبان افتادم و با هم خونم نشستیم چند تا قسمتش رو روی یوتیوب تماشا کردیم و از بازی آقالو در نقش کاتب دربار لذت بردیم.
هنرمندانی مثل او آنقدر از خود می گذارند که هیچگاه فراموششان نمی کنیم.
روحش شاد.

در ارتباط با بازداشت درخشان

2008-11-24T15:13:00.003-08:00

وقتی از وطن دوری نمی دونی که کدوم خبر رو باید باور کنی و کدوم رو نباید؟
چند وقته که از بازداشت حسین درخشان می نویسند ولی هیچکدوم رسمی نیست. تا که امروز ابراهیم نبوی در سایت خودش مطلبی نوشت در محکومیت بازداشت درخشان.
هر چند که حسین درخشان چماقی بود که گاهی خودش میزد توی سر منتقدین عملکرد دولت و گاهی هم طرفداران دولت از آن برای کوبیدن بر سر منتقدان استفاده می کردند ولی این باعث نمیشه که از حقوق انسانیش دفاع نکنیم.
البته من اینجا از یک جنبه دیگر هم می خواهم به این بازداشت نگاه کنم. بیایید بپذیریم که درخشان با اراده و خواست خود در نقد تفکر سابقش قلم می زد، در اینصورت می توان پذیرفت که این تغییر برای همراهان جدیدش اینقدر غیر قابل هضم است که تصمیم به بازداشت او گرفته اند. همراهان جدید درخشان همیشه بر آن بوده اند که این تفکرات بدون انفرادی امکان ندارد در کسی رسوخ کند پس همان سوال همفکران سابق درخشان را می پرسند؟ و وقتی جوابی پیدا نمی شود، همانطور که همفکران سابق او را جاسوس و نفوذی جمهوری اسلامی معرفی می کردند،همراهان مبهوت مانده حال حاضر هم گزینه ای جز جاسوسی اسراییل پیش روی خود نمی بینند. البته اگر در حین این بازداشت قانع شوند که درخشان قابل استفاده خواهد بود، آنگاه موضوع بازداشت به کلی منتفی است و همانطور که ابراهیم نبوی اشاره کرده، درخشان در بازگشت خود اعلام می کند که رفته بوده سر کوچه ماست بخرد و هیچ اتفاقی نیافتاده ....
ولی روزگار غریبیست، اگر واقعا درخشان در تحولی فکری به این نتیجه رسیده که در گذشته اشتباه می نوشته، پس چرا مدافعان آزادی عقیده در ایران و خارج از کشور این را باور نمی کنند؟!!! کجای کارش مشکل داره؟

اقتدارگرایی آشکار در دولت نهم

2008-11-11T18:55:00.003-08:00

سردبیر محترم نشریه شهروند امروز در سرمقاله اخیر خود با عنوان «سکولاریسم پنها ن» نکاتی را در تفکر عرفی گرایی مستتر در دولت نهم بیان داشته اند که در ادامه به نقد بندهای اصلی آن پرداخته شده است.
۱- احمدی نژاد و روحانیت
در سرمقاله، به مقایسه روابط و پیونده های روسای جمهور سابق جمهوری اسلامی ایران با قشر روحانی و بالخصوص مراجع اشاره شده است و در نتیجه گیری، احمدی نژاد سستترین رییس جمهور در ارتباط با روحانیت در تاریخ جمهوری اسلامی معرفی شده است (البته به رابطه ایشان با مصباح یزدی به عنوان یک روحانی غیر مرجع اشاره شده است).
در نقد این موضع، لازم به یاد آوریست که این دولت و شخص احمدی نژاد از ابتدا از حمایت های بی دریغ رهبری و دیگر روحانیون پر نفوذ همچون آقای جنتی و مصباح یزدی برخوردار بوده است. اگر به فاصله دولت با دیگر روحانیونی که مد نظر سردبیر است (و از دولت حمایت نمی کنند یا در بعضی مواقع منتقد دولت هستند) دقیقتر نگاه کنیم، در میابیم که این هزینه ایست که دولت برای برخورداری از حمایت قشر قدرمتند روحانیون پرداخت می کند و این فاصله دقیقا بین دو قشر روحانی بدون وجود دولت نیز وجود داشته است. در رابطه با خواستگاه احمدی نژاد هم که از یک خانواده غیر روحانی می باشد با ایشان موافق هستم که احمدی نژاد اولین شخصی است که بدون روابط نسبی و سببی در معرض انتخاب مردم قرار گرفته و به ریاست جمهوری برگزیده شد. دور از ذهن نیست که در انتخابات دور دوم ریاست جمهوری دور نهم وقتی در کنار هاشمی به رقابت پرداخت به دلیل همین غیر روحانی بدون (ظاهری، سببی، نسبی) درصدی از آرا را به خود اختصاص داد. البته به نظر نویسنده، روابط خویشاوندی اگر چه می تواند شرطی از شروط گذر از فیلتر شورای نگهبان باشد ولی بسیاری از روحانی تبارها هستند که شروط اصلی تر شورا را که مجری بودن است نداشتند، حال که در این مقوله احمدی نژاد پیشتاز بود.
۲- دولت و عرفی گرایی
دیگر ناروا خصلتی که به دولت نهم اتلاق شده عرفی گرا بودن آن نسبت به دولت های گذشته می باشد. از سردبیر محترم می پرسم که با هر چهار تعریف ارایه شده از دولت های عرفی گرا، دولتی که به قول ایشان رییس جمهور آن مافوق انسان با خصایل ماورای طبیعی معرفی می شود، با اعلام آمار دروغ مشکلات را وارونه جلوه می دهد، با پخش پول نقد در سفرهای استانی خود مشکلات اقتصادی جامعه را حل می کند و ... چگونه اینچونین دولتی عرفی گرا معرفی می شود. باید بسیار ساده بیاندیشیم که حرکت هایی نظیر اجازه حضور زنان در ورزشگاه را نشانه روحانی ستیزی و عرفی گرایی دولت بدانیم که سردبیر شهروند امروز نیز می داند که این گونه حرکت ها برای فراموشی موقت مشکلاتی بزرگتر است که پیشتر با بی درایتی بر مردم تحمیل شده است.
۳- مثلث مشایی - کردان - بهبهانی
در جای دیگر این سرمقاله، از سخنان رحیم مشایی برداشت بر تابوشکنی شده است و حمایت های دولت از ایشان و کردان را در راستای دور شدن دولت از شعارهای اصولگرایانه و نزدیک شدن دولت به عرفی گرایی دانسته اند. اما آیا می توان مواضعی را که به قول سردبیر محترم هر روز که نه هر ساعت تکذیب می شود و تغییر می کند، به عنوان یک استراتژی منسجم بپذیریم تا بر آن اساس بخواهیم حکمی در مورد عرفی بودن آن صادر کنیم؟ برای یادآوری بد نیست گوشه چشمی به اخبار جنجال ساز سفر رحیم مشایی به ترکیه و تحدید خبرنگاران پس از علنی شدن ماجرا بیاندازیم. در آنجا نیز مانند همین ماجرای اسراییل، به تکذیب و تغییر ادعاها و عملکرد خود پرداختند. در ماجرای دوستی با مردم اسراییل نیز دیدیم که به تبیین دوباره مواضع خود پرداختند و جنجال را از کژ فهمی، کژ فهمان دانستند. آیا مواضعی که چون بید لرزان است نتیجه عرفی کردن حکومت است یا اثر مستقیم بی کفایتی مسولین است؟
در ماجرای کردان گیت هم با شرایطی مشابه روبرو بودیم که با دروغ و رشوه و تهدید سعی بر ابقای کردان شد تا بی کفایت ترین فرد شناخته شد در انظار عمومی، حساس ترین مسولیت را که برگزاری انتخابات باشد برعهده بگیرد. از سردبیر محترم سوال می کنم، که این ماجرا با کدامیک از تعاریف ارایه شده از عرفی گرایی سازگار است؟ البته در سرمقاله نوع چهرمی از عرفی گرایی معرفی شده است که متاسفانه هیچ سنخیتی با عرف ندارد. تعریف ارایه شده همان تعریف اقتدارگراییست که شایسته ترین واژه برای رفتارهای مشاهده شده می باشد.
۴- جدایی دین از فردیت انسانها
چرا با رفتارهای غیر اخلاقی دولت دین از فردیت انسانها جدا می شود؟ پاسخ این است که مردم باور کرده اند که این حکومت نمایندگان خداوند به روی زمین است. زیرا روشنفکر دینی ما بجای اشتقاق این رفتارهای غیر اخلاقی از دین و باز پسگیری عناوین قصب شده دینی، آرزوی آن را به سر دارد تا در مجلس هشتم به استیضاح کردان رای کبود می داد تا مثلث مشایی-کردان- بهبهانی به عنوان سمبول رسوخ سکولاریسم پنهان در دولتی با شعار اصولگرایی در اذهان جامعه باقی بماند.

اگر با واژگان بازی نکنیم و عرفی شدن را درست معنا کنیم (بکار گیری عرف در امور حکومتی)، آنگاه خواننده متوجه می شود که هیچ ارتباطی بین رفتارهای دولت نهم و عرفی کردن امور وجود ندارد.

دلارام

2008-11-10T20:17:00.001-08:00

نمی دونم تا کی زندگی این فرصت رو بهمون می ده که به خاطراتمون فکر کنیم . اکنون فرصتی است که باید مغتنم شمردش. مثلا وقتی یک آهنگ با خودش نسیمی به پا می کنه که وزشش می تونه دفترچه نیمه باز خاطرات را ۱۰ سال ورق بزنه. از فرصت زندگی است که این دفترچه نیمه باز مونده. یه موقعهایی توی زندگی بوده که اونو انداختیم زیر هزار تا کتاب و جزوه .... ولی امروز باز بود و ورق خورد. جالبش اینه که کتابچه هرکسی واسه خودش عبرت آموز نیست، اینقدر جذب فضای عاطفی اون می شی که برای همه درس های تلخش هم دلت تنگ میشه، برای همه اون ها دلتنگ میشی ... غریب دفتریست این خاطرات که غریبتر هم می شود و در نهایت با همین غربت است که می رویم. از خودم پرسیدم که دوست داری اسم این دفترچه را چه بگذاری؟ گفتم: «دلارام». به حکمت آنکه:
هر كه‌ دلارام‌ ديد از دلش‌ آرام‌ رفت‌
چشم‌ ندارد خلاص‌ هر كه‌ در این دام رفت

قانون

2008-11-08T15:25:00.002-08:00

چندی پیش در یکی از جلسات درس، اتفاق جالبی افتاد که ناخودآگاه ذهن مرا به مقایسه ای هدایت کرد.
استاد قصد داشت که در هفته های باقی مانده به انتهای ترم تحصیلی، غیبتهای گذشته خود را جبران کرده و کلاس های جبرانی برگزار نماید. قبلا جویا شده بود که اتاق مورد نظر در ساعت ۱:۳۰ روز جمعه آزاد است و این ساعت برای خود او هم مناسب بود. پس از دانشجویان پرسید که آیا این ساعت برای شما مناسب است؟ به غیر از ۲ دانشجوی سعودی تبار این ساعت برای همه مناسب بود و این دانشجویان نیز اعلام کردند که این ساعت دقیقا ساعت نماز جمعه در عبادتگاه دانشگاه می باشد و آنان به علت تمایل به حضور در این مراسم با زمان پیشنهادی موافق نیستند.
در این هنگام استاد بدون هیچ صحبتی ساعات دیگری را مطرح کرد و قرار شد که محل کلاس را پس از مشخص شدن اعلام نماید.
با دیدن این صحنه، از خودم پرسیدم که حالا اگر در ایران همین موضوع اتفاق می افتاد، آیا رفتاری متشابه را شاهد بودیم؟ آیا با اما اگر استاد و دیگر دانشجویان، سعی بر متقاعد کردن آن دو دانشجو برای همراهی با دیگران نمی شد؟ این شک را از آنجا دارم که در مواردی مشابه در دوران تحصیلم در ایران به یاد دارم که رفتارهای متشابه را در غالب شوخی و مزاح شاهد بوده ام.
البته این نه به معنای احترام این جماعت به دین و اعتقادات است و نه به معنای بی حرمتی و بی توجهی آن جماعت به آن. این تنها و تنها نتیجه قانونی دقیق است که از جانب اساتید و دانشجویان با هر دیدگاه و نظری مورد احترام واقع می شود. قانون می گوید که در صورت تداخل کلاس ها با مراسم مذهبی دانشجویان، آنها می توانند ۲ هفته جلوتر به استاد مربوطه اطلاع دهند و استاد موظف است که تغییرات لازم را برای سهولت امور، اعمال نماید.
با همین مثال کوچک در یک محیط کوچک مشاهده می شود که چگونه می توان در یک حکومت تماما عرفی با احترام به یک قانون دقیق، از اعتقادات مذهبی انسانها دفاع کرد. بدون هیچ پاسبان و بگیر و ببند و شعاری.

راضیند به رضای او!!!!

2008-11-06T13:14:00.003-08:00

ایالات متحده آمریکا با قانون اساسی ۲۲۰ ساله خود اولین رییس جمهور سیاهپوست خود را انتخاب کرد. پیروزی باراک اوباما در انتخابات اخیر همانطور که خودش در سخنرانی پسا انتخاباتی خود اعلام کرد همان پیام تغییر بود که به آمریکا وعده داده بود. اوباما در دور اول مبارزات انتخاباتی که با هیلاری کلینتون رقابت می کرد، از خود چهره ای بسیار آزادی طلب و رادیکال به نمایش گذاشت که قصد دارد حرف و گفت و صوت را در هم شکند و سیاست آمریکایی را به یک عدالتخانه جهانی تبدیل کند که از آن تنها و تنها حقیقت محض بیرون می آید. در همین دوران بود که به سیاست های دولت اسراییل حمله می کرد و در مطبوعات اسراییلی در میان کاندیداهای ریاست حمهوری آمریکا،پایین ترین رتبه را در همراهی با سیاست های اسراییل به خود اختصاص داده بود. اما در پس از شکست هیلاری کلینتون و برگزیده شدن به عنوان نامزد حزب دموکرات، اولین سخنرانی خود را در AIPAC برگزار کرد و در آنجا حمایت به قید و شرط خود را از همپیمانان اسراییلی اعلام کرد تا اینگونه خوان اول جاده کاخ سفید را به سلامت سپری کند. در همین سخنرانی بود که اعلام کرد برای حفاظت از اسراییل در برابر تهدید ایران گزینه نظامی را کنار نمی گذارد و ... خوب اوباما درست است که سیاه است ولی مارتین لوتر کینگ که نیست، او نیز سیاست مدار است و در این پیکار نیاز به حمایت های زیادی است که اگر قرار باشد همه را از خود برنجانی و بگویی من می آیم تا نان همه تان را آجر کنم پس حالا علی الحساب کمک مالی کنید تا انتخاب شوم، آنها هم همانی را می گویند که همگی می دانیم.
می خواهم این نتیجه را بگیرم که معجزه اتفاق افتاد (انتخاب اوباما به ریاست جمهوری) و نباید انتظار بیشتر از این داشته باشیم که در آینده با اوباما همه مشکلات جهان از جمله مشکل جامعه ما، ایران، حل خواهد شد.همانطور که بسیاری از تحلیلگران اشاره کرده اند، شاید در آینده جنگ جدیدی رخ ندهد ولی فشارهای سیاسی تا زمانی که دولت ایران نتواند جامعه بین المللی را قانع نماید ادامه خواهد داشت.
دنیا نیز در صورتی قانع می شود که با یک حکومت پاینده در رفتار روبرو باشد. حکومتی که در بیرون از حوزه عملکردش بسیار ژست روشنفکری و آزادی می گیرد و منتقدان حکومت را آزادترین منتقدان جهان می داند، معتقد است که قوانینی منطبق بر حقوق بشر دارد و مشکلی (به تعبیر احمدی نژاد در مصاحبه با چارلی رز در شهریور ماه ۱۳۸۷ آن چیزی که شما اسم آنرا مشکل می گذارید) هم در درون جامعه خود ندارد، این حکومت با رفتار متناقض و عدم صداقت در گفتار و عمل حتی نمی تواند، طیف درونی حکومت (متفقین سابق) را اقناع کند، پس دیگر از منتقد و جامعه بین الملل بگذریم. نمونه آن هم افتضاح کردان گیت است که در انتها دیدیم که مجلس چگونه ظرف ۳ ماه رای خود را تغییر داد و با افزایش حدود ۴۰ رای ولی این بار مخالف، او را برکنار کردند. دولت برآمده از دل به اصطلاح اصولگرایی، حتی نتوانسته همفکران خود را که در حذف رقیب، بسته بودن جامعه و طبقه بندی اطلاعاتی، آوردن پول نفت سر سفره مردم، آزادی احزاب ما، آزادی مطبوعات ما، آزادی دانشجوی طرفدار ما و هر چه خوبی است برای ما، با هم مشترکند را قانع کند.
ولی در ۴ سال گذشته فقط یک نفر بوده که هنوز هم از این دولت دفاع می کند و آن هم شخص رهبری است که معلوم می شود دولت فقط توانسته ایشان را قانع کند. طبق آخرین سخنرانی، ایشان اعلام کره اند (نقل به مضمون) که منقدان دولت بازی خورده دشمنند و خداوند از این بی انصافی ها و تهمتهای ناروا نمی گذزد. البته اشاره ایشان به ماجرای اخیر قلابی بودن مدرک تحصیلی علی کردان است که منجر به برکناری او توسط مجلس گردید.
در حاشیه: علی کردان برکنار شد، هنوز از دولت حمایت می شود، ولی هیچ کس مثل گذشته پاسخ نداد که مسول رشد و ارتقای شخصی مثل علی کردان در حکوت جمهوری اسلامی ایران که دایعه دفاع از حق و سلامت نفس مدیران را دارد، چه کسی است؟

باشد که از خزانه ی غیبش دوا کنند

2008-10-30T12:30:00.001-07:00

خانواده زهرا بنی یعقوب، دختری که در بازداشتگاه منکرات همدان جان باخت، ناامید از فریادرسی دستگاه قضایی، دادد خود را نزد مردم ایران برده اند تا شاید از این طریق فریادرسی بیابند (اینجا). سوالی که در اینجا وجود دارد این است که این حق کشی و لا پوشانی به چه قیمتی انجام می شود. آیا حمایت از چند نفر که در این ماجرا راه به خطا رفته اند و از قانون و وظایف خود تخظی کرده اند به بی اعتمادی جامعه نسبت به دستگاه قضایی می ارزد؟ فرض کنید که مجرمان این قضیه بازداشت و محاکمه می شدند. در این حالت: ۱- درد روحی خانواده مرحوم اندکی التیام میافت، هرچند که داغی است که همیشه می ماند. ۲- در آینده مسولان با موارد مشابه با دقت و هوشیاری بیشتری برخورد می کردند تا افتضاحاتی اینچنینی به بار نیاید. ۳- مردم نزد خود می گفتند درست است که این حکومت با دسته ای از آزادی ها در این جامعه مخالف است ولی چنانچه حقی از کسی ضایع شود، دستگاه قضایی حتی از مسولان هم نمی گذرد.
البته تجربه نشان داده که در مواقعی که شرایط ایجاب کند حاضر هستند سعید امامی ها را هم فدا کند، پس چرا اکنون در مواردی مثل این، متهمان را مجازات نمی کنند.
پاسخ به این سوال به همان شرایط خاص حاکم بر جامعه بر می گردد. شرایطی که باعث شد رییس جمهور وقت، خاتمی، بیاید و غده سرطانی وزارت اطلاعات را به مردم معرفی کند. من این حادثه بزرگ را عمدتا مدیون اعتماد جامعه به دولت می دانم. این اعتماد بود که دولت را بر آن داشت که بر خلاف دولت های قبل با شهامت نقص خود را به مردم معرفی کند و با صداقتی که مردم در دولت می دیدند نسبت به آن بی اعتماد نشداند و در آینده نیز حمایت خود را بیشتر نمودند.
شاید همین عدم اعتماد است که باعث لاپوشانی دستگاه قضایی در مورد پرونده زهرا بنی یعقوب شده است. به دلیل بی اعتمادی مردم به دستگاه قضایی است که این نهاد توان رسیدگی به این پرونده را ندارد.
در هر حال اکنون این بی دادگری دامان خانواده بنی یعقوب را گرفته که قبل از این نامه، محمد علی ابطحی از آن خبر داده بود. از خداوند برای آنها صبر آرزومندم و امیدوارم با ایستادگی و ابرام حق خود را بگیرند و بدانند که در دادگاه الهی هیچ سرهنگ و مقامی، حتی رهبری نظام هم از حکم مستثنی نیست.

تقویت جامعه مدنی

2008-10-23T00:51:00.001-07:00

امروز خواندم که مسیح علی نژاد نوشته بود، چرا از میان این همه ناشران که کتاب های آن ها توقیف شده، فقط ابراهیم یزدی از صفار هرندی شکایت کرده!؟ و همینطور به عدم اعتراض کارگردانان سینما به برخوردهای وزارت ارشاد اشاره کرده بود (اینجا). البته این آخری نمی دونم چقدر درسته، چون امیر نخعی در وبلاگش به بایکوت احمدی نژاد توسط کارگردانان اشاره کرده (اینجا). ولی نکته ای که من می خواهم به آن اشاره کنم، همان چیزی است که از آن به چانه زنی یاد کرده اند. برای مثال کارگردانی که به در بسته وزارت ارشاد خورده می دونه که با اعتراض و شکایت فقط و فقط مشکل خود را غیر قابل حل می کند و در عوض به دنبال راهی می گردد تا پشت پرده بتواند مشکلش را با چانه زنی حل کند. غافل از اینکه حتی اگر این چانه زنی مقبول بی افتد فقط درد را موقتی تسکین می دهد و باعث تحکیم پایه های استبداد می شود. تا بنده ای نباشد، شاهی نیست یا به عبارتی تا مظلومی نباشد ظالمی نیست. متاسفانه جامعه ایران به دلیل عدم وجود نهادهای صنفی و مدنی مستقل، هنوز به دنبال حل مشکلات به روش های فردی می گردد، حال آنکه سرکوب فرد بسیار آسان و کم هزینه است. البته دیکتاتور نیز از کارایی و توانایی نهادهای صنفی آگاه است و اگر به سرکوب های 3 سال گذشته نگاه کنیم، عمدتا تشکل هایی مثل، اتحادیه اتوبوسرانان، معلمان، دانشجویان، سازمان های غیر دولتی (NGO) و بالاخص فعالین حقوق زنان (کمپین یک میلیون امضا) را در چنگال استبداد می بینیم.
به نظر من تا جامعه به آن سطحی از آگاهی نرسد که با کرنش و خواهش از مستبد فقط حل مشکلات را برای خود و دیگران سختتر خواهد کرد، هیچوقت تشکل های صنفی قوی به وجود نخواهد آمد و مشکلات به صورت بنیانی حل نخواهد شد و حدس می زنم این همان محرکی است که فعالین دانشجویی را بر آن داشته که به تقویت فعالیت های اجتماعی خود بپردازند که نکته ای بسیار مثبت و ستودنی است.
امیدواریم که احزاب سیاسی که از تشکیلاتی نسبتا منسجم برخوردارند نیز به حمایت از این تشکل ها برخیزند و از نفس ایجاد یک تشکل صنفی بدون قید و شرط دفاع کنند و همانطور که مردم را برای شرکت در راهپیمایی 22 بهمن و روز قدس دعوت می کنند، از گردهمایی 8 مارچ (روز جهانی زنان)، تحصن های معلمان، تحصن های اتوبوسرانان و هر تشکل صنفی دیگری دفاع کنند زیرا که دموکراسی بدون تقویت جامعه مدنی همان شیر بی یال دم است.

عذر بدتر از گناه

2008-10-12T09:26:00.001-07:00

اخیرا خبری درباره کپی بودن حدود 85 درصد یکی از مقالات علمی خانم معصومه ابتکار، خواندم. همچنین درباره چنین خبر پیش پا افتاده ای (البته از نظر ایشان)، ایشان یک پاراگراف توضیح در حاشیه یکی از مطالب وبلاگ خود نوشته اند که می توانید آن را اینجا بخوانید. فکر می کنم در توضیح ارائه شده نقصان های زیر مشهود است:
اول- مقاله مذکور نه به خاطر حذف چند مرجع بلکه به خاطر تطابق عبارات مورد انتقاد قرار گرفته است و دلیل فراموشی سهوی نویسنده (نویسندگان) از ذکر چند منبع هیچ خواننده ای را که اندکی از تحصیلات دانشگاهی سر در بیاورد نه تنها قانع نمی کند که شاید همانند اینجانب نویسنده را متهم به استفاده از روش های عوام فریبانه دکتر احمدی نژادی، بنماید.
دوم- چنانچه دلیل دوم یعنی همکاری دانشجوی خانم ابتکار در نوشتن مقاله را بپذیریم، علامت سوالی بزرگ وجود دارد که چرا هیچ نامی از دانشجو حتی به عنوان نویسنده دوم مقاله یاد نشده است. آیا این خلاف اصول حرفه ای کار آکادمیک نیست که ایشان به هر دلیلی مسئولیت نوشته دیگری را بر عهده بگیرند یا با حذف نام دانشجو صاحب کار دیگری شود؟
سوم- البته چنانچه باز هم بپذیریم که مقاله مذکور دسترنج کار دانشجوی فداکار و گمنام خانم ابتکار می باشد، در مواجه با این مشکل نقش خانم ابتکار به عنوان استاد راهنمای دانشجو همچنان زیر سئوال می باشد. ایشان به عنوان استاد راهنما وظیفه داشته اند که بر کار انجام شده نظارت کرده و پس از بررسی اجازه ارسال آن را به مجله بدهند.

خانم ابتکار، دموکراسی توصیه می کند که چنانچه افتضاحی در حوزه عملکرد خود به بار آوردیم، ابتدایی ترین حرکت عذرخواهی از کسانی است که به ما اعتماد کرده و مسئولیتی را به ما سپرده اند. در اینجا به شما مسئولیت معلمی سپرده شده و کوچکترین کار این است که از جامعه ایران عذرخواهی کنید. عذرخواهی کنید که چنین اتفاقی افتاده و به دنبال توجیه آن نباشید.